บททั้งหมดของ ขังรัก มาเฟีย NC20+ (SM): บทที่ 21 - บทที่ 30

“.......ก็จนกว่า กูจะไปรับเธอกลับบ้าน....” ตาคมยังมองใบหน้าหวานในรูปภาพ เขาจะต้องไปรับเธอด้วยมือของตัวเองให้ได้ เธอต้องได้ชดใช้ในสิ่งที่เธอทำ“......”“มึงยังจะสงสัยอะไรกูอีกไหม” ตาคมกริบละจากรูปภาพมองใบหน้าลูกน้อง ที่จ้องมองการกระทำเขาไม่เลิก“ไม่ครับ”มาร์โคจ้องมองลูกน้องตัวเองรีบก้มหัว และเดินหันหลังออกจากห้องไป ก่อนที่จะกลับมาสนใจรูปภาพและไอแพดที่อยู่ในมืออีกครั้งตาคมกริบก็เอาแต่จับจ้องภาพเคลื่อนไหวในไอแพดที่เกิดขึ้นเมื่อหลายชั่วโมงก่อน เผยภาพใบบัวแต่งตัวมิดชิด นั่งคอยอยู่ที่สนามบินกำลังเตรียมตัวเดินทางไปประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเขาก็เปิดวนซ้ำๆ ดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบโดยไม่รู้ตัว“อย่าให้ฉันเจอเธออีกครั้งนะใบบัว รับรองเลยว่าครั้งนี้ ฉันจะทำให้เธอแหลกจนไม่เหลือแม้แต่ซากเลย!”แกร๊ก..เสียงเปิดประตูห้องโดยไม่ขออนุญาต ทำให้มาร์โคต้องเลื่อนสายตาขึ้นไปมองอีกครั้ง ก็เห็นดีแลนกำลังเดินตรงเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ไม่บอกก็รู้ว่าเพื่อนรักคนนี้นั้นมาหาเขาทำไม“มึงนี่ไม่มีมารยาทเลยนะ” มือหนารีบเก็บรูปภาพและไอแพดลงไว้ในลิ้นชักส่วนตัว และเงยใบหน้าขึ้นมามองผู้ที่มาใหม่“หึ เป็นไงบ้าง หายง่วงหรือยัง” ดีแลนเอ่ยปากย

“มะ...มาร์โค...”“ว่ายังไงที่รัก เฮ้อ...ดีใจจัง...ที่เธอจำชื่อลูกค้าคนนี้ของเธอได้” เสียงทุ้มต่ำพูดขึ้น ดวงตาคมกริบแสนเย็นชา ต่างกับจิตใจที่ร้อนรุ่ม ไม่ได้ละไปจากดวงตาใสซื่อที่เขาเคยเห็น“คะ...คือ....” หัวใจดวงน้อยเหมือนถูกบีบรัดไว้แน่น จนแทบหยุดเต้น เขาหาเธอเจอได้ยังไงกัน เธอคิดว่าหนีมาไกลจากเขามากพอแล้ว“....สองเดือน...ที่เราไม่ได้เจอกัน ฉัน....คิดถึงเธอมากเลยนะ” มาร์โคลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางปลดกระดุมเสื้อออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาดำมืดสนิทจ้องมองร่างเล็กถดตัวถอยไปที่ผนังจนเธอแทบจะแทรกเข้าไปได้“บะ...บัว ขะ...ขอโทษ” ยิ่งเขาเดินเข้ามาใกล้ เนื้อตัวก็ยิ่งสั่นเทาจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ หัวใจเธอเต้นรัวราวกับมันจะระเบิด ตอนนี้เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป สายตาของผู้ชายที่เธอหนีมา มันน่ากลัวจนเหมือนว่าเขานั้นกำลังอยากจะฆ่าเธอให้ได้“หึ!”“กรี๊ดดดดด”ใบบัวร้องเสียงหลง เมื่อจู่ๆ มาร์โค ก็จู่โจมกอดเธออย่างเร็ว เขาผลักเธอให้แนบชิดไปกับผนังปูนเย็นเฉียบ ตรึงข้อมือเธอไว้ทั้งสองข้างด้วยมือเพียงข้างเดียว“ยังจะหนีฉันอีกเหรอ หืมมม” น้ำเสียงเยือกเย็นกระซิบลงข้างใบหูขาวสะอาด จมูกโด่งไล่สันไปตามกรอบหน้า สูดด

มือข้างหนึ่งละเลงไปที่กลีบกุหลาบงามแรงๆ บดขยี้ไปตามเนื้อนุ่ม กรีดนิ้วไปตามรอยแยกซ้ำๆให้มันแย้มบานจนใบบัวสะดุ้ง เขาต้องการเบิกทางให้กับแก่นกายของเขา เพราะด้วยขนาดลำตัวที่เล็กของใบบัว อาจทำให้เอ็นเนื้อของเขาเข้าไปได้ยาก“ฮึกก ดะ..ได้โปรด” เสียงแผ่วเบาหลุดออกมาจนแทบกระซิบ ถึงจะรู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็ยังหวังว่าเขาอาจเมตตามาร์โคไม่ได้สนใจคำพูดของหญิงสาว มือหนายังคงแหกเรียวขาออกกว้าง ชักรูดแก่นกายใหญ่อีกสองสามครั้ง และจ่อไปยังช่องทางรักที่คับแคบ ในขณะที่ใบบัวเม้มริมฝีปากจิกเล็บเข้าที่ผ้าปูจนแน่น“ครั้งนี้...เธอจะไม่มีโอกาสหนีฉันไปได้อีกแล้วนะใบบัว!”ปั่ก!!“กรี๊ดดดดดดดดด” ร่างเล็กดิ้นพล่านราวกับกำลังจะตาย เพียงแค่ส่วนหัวที่ดันเข้ามา ก็สร้างความทรมานและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส“ซี๊ดดดด! แม่งคับ”ปั่ก!! ปั่ก!! ปั่ก!!“กรี๊ดดดด หยุดนะ! ฮืออออเจ็บ” ใบบัวตะเบ็งเสียงกรีดร้อง เมื่อมาร์โคเดินหน้าอัดกระแทกแก่นกายไม่หยุด ข้อมือเล็กพยายามกระชากให้หลุดพ้นจากพันธนาการแต่มันก็รัดแน่นมากจนข้อมือเป็นรอยแดงช้ำ“แน่นฉิบ!”มาร์โคสบถด้วยความปวดหนึบ หัวใจแกร่งดุจดั่งหินผา ไม่ได้รู้สึกสงสารหญิงสาวเลยแม้แ

ปึกก!!สิ้นสุดเสียงเข้มมาเฟียหนุ่มก็อัดกระแทกแก่นกายใหญ่คราวเดียวจนมิดลำ จนใบบัวเชิดใบหน้าขึ้นสูงกรีดปากร้องโหยหวน จนปากคอสั่นจากการกระทำที่มาร์โคมอบให้“กรี๊ดดดดดด!!!”“อืมส์....”“กะ..เกินไป..จะ..เจ็บบบ..บัวเจ็บ!”“ฟู่...สิ่งที่เธอควรจะรู้ ฉันจะไม่เอาเธอเพียงแค่รอบเดียว” พูดจบ มาร์โคก็ขยับเอวสอบ อัดแรงกระแทกจากทางด้านหลังโดยไม่สนใจร่างกายของใบบัวเลยแม้แต่น้อย เขายังคงอยากตักตวงความสุขจากผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ก่อนปึก! ปึก!“ฮือออ” มือเล็กกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น โดยที่ร่างกายขยับโยกขึ้นลงแรงๆ ตามจังหวะจากคนด้านหลัง จนใบบัวรู้สึกเวียนหัว ยิ่งได้กลิ่นคาวเลือดที่มันอบอวลไปทั่วห้อง ก็ยิ่งรู้สึกอยากจะอ้วก"บะ..บัว ปวดหัว"“อืมส์...”มาร์โคขย้ำบั้นท้ายงอนงาม พลางมองจุดเชื่อมตรงกลางกาย ที่ช่องทางรักกำลังกลืนกินแก่นกายซึ่งดูแล้วว่ามันกำลังเข้ากันได้เป็นอย่างดี นี่คงจะเป็นสิ่งที่เขารู้สึกว่าการรอคอยมันคุ้มค่ามากที่สุดขณะที่กลางกายยังเคลื่อนไหว ตาคมกริบเลื่อนขึ้นไปมองยังแผ่นหลังขาวที่มันยังคงเนียนไร้ที่ติ ก่อนจะก้มลงไปโอบกอดแน่นและฝั่งรอยเคี้ยวฟัน สลับกับขบเม้มเป็นรอยช้ำแดงไปทั่วแผ่นหลังจนคนตัวเล็ก

"มึงฆ่าลูกกูเหรอ!" มาร์โคประกาศเสียกร้าว ลุกขึ้นชี้หน้าคนที่ขึ้นชื่อว่าฆาตกร“นายครับ...นายคง....ยังไม่ได้กำลังวางแผนจะมีลูกตอนนี้ใช่ไหมครับ” เรย์รีบเอ่ยเตือนสติกึก..คำถามของเรย์กับทำให้มาเฟียหนุ่มนั่นหยุดชะงัก และต้องนั่งลงตามเดิม นี่มันเป็นคำถามบ้าอะไรกัน และทำไมในหัวสมองตอนนี้มันกำลังตีรวนกันไปหมด“นายครับ”“เออ! กูยังไม่ได้อยากจะมีลูก แต่กูก็ไม่ชอบให้ใครทำเกินนอกเหนือคำสั่ง มาคิดแทนกู เพราะนั่นมันคือลูกกู!”“คุณหมอ มีอะไรจะรายงานนายอีกไหมครับ” เรย์รีบหันไปถามแพทย์หญิงที่ยืนตัวสั่นด้วยความเห็นใจแทน ก่อนที่มาร์โคอาจรู้สึกโกรธไปมากกว่านี้ “มะ..มีค่ะ คือ...มะ..มี...อีกเรื่องที่สำคัญ...”“รีบพูด!!”“อะ..อือ คะ..คนไข้ต้องงดมีเพศสัมพันธ์ในช่วงนี้ก่อนนะคะ”“กี่วัน!?”“จะ..เจ็ด วะ..” “นานไป!!”“ห้าวันก็ได้คะ!” หมอหญิงพลั้งปากรีบพูดออกไปด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบปิดปากตัวเองและก้มหน้า“ฉันอยากให้หมอ รักษาเธอให้หายเร็วกว่านั้น และ จะต้องสรรหายาวิเศษมาจากไหนก็ต้องทำ เข้าใจไหมหมอ!?” มาร์โคเอ่ยขึ้นแทรก ร่ายยาวออกคำสั่งเสร็จสรรพ โดยไม่ทันรอหมอสาวพูดจบ“..อะ...อึก..ค่ะๆ ขะ..เข้าใจค่ะ”มาร์โค รู้ส