บททั้งหมดของ ขังรัก มาเฟีย NC20+ (SM): บทที่ 31 - บทที่ 40

“หึ..งั้นตอนนี้เธอ...ก็มาตอบแทนบุญคุณที่ฉันกำลังช่วยน้องชายเธอของเธอหน่อยสิ” มาร์โคพูดพลางใช้มือหนาจับปลายคางให้เชิดขึ้นมาสบตากัน“ยะ..ยังไงคะ”“ตัวเธอไง ขั้นต่ำ สองน้ำ”“!”มารโคนึกตลกที่ใบบัวแสดงอาการสีหน้าตกใจออกมาอย่างชัดเจน นี่เขาแค่แสร้งบอกความต้องการออกไป ดวงตาหวานก็ไม่อาจซ่อนความรู้สึกของตัวเองได้แล้ว“หรือเธอไม่พร้อมที่จะทำ” “ทะ..ทำค่ะ ตะ..แต่บัว...พึ่งหายป่วยเองนะคะ ให้บัวพักก่อนได้ไหม”“หึๆ เธอหายมานานแล้วไม่ใช่เหรอใบบัว”“......”“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้เรื่องที่เธอนัดแนะกับหมอนะ....”“คะ...คือ....” ใบบัวรีบหลุบตาลงต่ำ เผลอกอดเอวสอบไว้แน่น เมื่อส่งที่มาร์โคพูดคือเรื่องจริง เธอขอความช่วยเหลือจากหมอสาว ให้แจ้งอาการของเธอยังคงไม่หายดี เพื่ออย่างน้อยเธอออยากถ่วงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับมาเฟียหนุ่มให้ได้นานที่สุดก็พอ“ทุกคำพูด มันดังชัดเจน” มือหนาเชยคางมนให้ขึ้นมาสบตามองอีกครั้ง ในห้องนอนของเขามีกล้องวงจรปิด และเครื่องดักฟังที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี ตามที่เขาสั่งลูกน้องเอาไว้ก่อนที่จะถึงประเทศไทย“หรือจะให้ฉันลากตัวหมอคนนั้นมาถาม หรือ ฆ่าทิ้งดี”“มะ..ไม่นะคะ!”“.....”“ค่ะ..บัวห

เช้าวันต่อมา...“อืออ” ร่างเล็กที่อยู่ในผ้าห่มผืนหนา ขยับตัวบิดขี้เกียจพยายามหลุดพ้นจากห้วงนิทรา ตาสวยกะพริบปรับโฟกัสถี่ๆ มองฝ้าเพดานที่เริ่มจะคุ้นเคย ก่อนที่จะต้องรู้สึกมึนงง เมื่อสติของตัวเองเริ่มกลับมาตาหวานเบิกโตกว้างเมื่อเปิดผ้าห่มออกมาพบว่าตัวเองโป๊เปลือยไม่มีเสื้อผ้าปกปิดร่างกายเลยสักชิ้น หากที่จำความได้คือเธอนั่งร้องไห้ซบหน้าที่โซฟาจนหลับไป ไหนถึงได้มานอนอยู่ที่เตียงในสภาพเปลือยแบบนี้“ค..คราบ..เหรอ” นิ้วเล็กถูไถตามหน้าอกคู่ใหญ่ที่บัดนี้ มีคราบสีขาวแห้งติดไปทั่วตัว ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ว่าคราบที่มันติดตัวเยอะๆนี่มันคือคราบอะไร เธอได้แต่ภาวนาว่าคงจะเป็นมาร์โคที่เป็นเจ้าของไม่ใช่เป็นชายอื่นใบบัวกอดผ้าห่มไว้แน่นค่อยๆ ดันตัวเองลุกขึ้นพิงหัวเตียง คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันอีกครั้ง เมื่อตอนนี้ข้อเท้าของเธอไม่มีโซ่ตรวนอีกแล้ว“คุณมาร์โค เปลี่ยนใจแล้วเหรอเนี่ย” เสียงเล็กพึมพำ รอยยิ้มหวานสดใสค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างดีใจ หากไม่ใช่มาร์โคแล้วจะเป็นใครได้ อย่างน้อยมาเฟียใจร้ายก็เหมือนจะเริ่มใจดีให้กับเธอบ้างแล้ว ก่อนที่ใบบัวจะรีบสลัดความคิดลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง โดยที่ในมือยังถือผ้าห่มห่อหุ้มตัว

“อยากให้ฉันเอานิ้วเข้าไปไหม”"....""หรือจะเอาเป็นเข็มฉีดยา...อันใหญ่ดี..."“อึก...” ใบหน้าสวยส่ายไปมาเบาๆ ทันทีที่มาเฟียหนุ่มถามในขณะที่ร่างกายนั่นสั่นเกร็ง ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่าอาการที่แสดงออกมานั่น มันกำลังเป็นการเชื้อเชิญให้ปีศาจร้ายต้องการมากกว่า“อยากให้ทำแรงๆ กว่านี้หรือเปล่า”“มะ..ไม่..คะ..อึก...อ๊าา” ปากเล็กเอ่ยขยับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก แต่แล้วนิ้วแกร่งที่ว่างอีกข้างก็ลวงเข้ามาในปากของเธอ“ดูดมันซะ แต่ถ้าเสียว ก็กัดนิ้วฉันได้เลย” มาร์โคออกคำสั่งเสียงแหบพร่า พลางใช้นิ้วหยอกเย้าเรียวลิ้นเล็ก โดยที่นิ้วแกร่งด้านล่างยังคงหยอกเย้าความนุ่มนิ่มของกุหลาบงามไม่ต่างกัน“กรี๊ดดด!” ใบบัวสะดุ้งตกใจ จนเผลอกัดนิ้วมาร์โคอย่างแรง เมื่อจู่ๆ มาร์โคก็กระแทกนิ้วแกร่งเข้ามาในกายทีเดียวถึงสองนิ้ว ก่อนที่ใบหน้าสวยจะบิดเบี้ยวเมื่อมาร์โคออกแรงขยับนิ้วภายในแรงๆมาร์โคมองภาพเซ็กซี่ตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ ร่างบางบิดเร้าด้วยความเสียวซ่าน โดยที่ใบบัวยังคงใช้ปากดูดเลียนิ้วมือตามคำสั่งของเขาไม่หยุด ส่วนปากล่างก็ตอดรัดนิ้วแกร่งที่ผลุบเข้าออกเป็นจังหวะไม่น้อยหน้ามือหนาชักออกมาจากปากสวย เลื่อนลงมาขยำเข้าที่หน้าอ

ปึกก!!"กรี๊ดดดดด!!"ใบบัวร้องเสียงหลงจนปากคอสั่น มือเล็กกำขอบโซฟาไว้แน่นหวังใช้มันเป็นที่ยึด เมื่อแก่นกายที่มีขนาดใหญ่กว่านิ้วอัดกระแทกเข้ามาในกายทีเดียวจนสุดโคนความยาวจากทางด้านหลัง "ฟู่..โคตรฟิต! " มาร์โคพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ภายในหญิงสาวยังคงตอดรัดบีบแก่นกายใหญ่ตุ๊บๆ ไม่ต่างจากครั้งแรกที่เคยร่วมรัก และมันก็ยังให้ความรู้สึกที่วิเศษ จนมือหนาเผลอบีบต้นขาและสะโพกจนเกิดเป็นริ้วรอยแดง "จะ..เจ็บ..""เจ็บที่ร่อง หรือที่ขา"คำถามตรงๆของคนตัวโตกับทำใบบัวไปต่อแทบไม่เป็น และรู้สึกเขินอายขึ้นมาดื้อๆ จนต้องเม้มริมฝีปากก้มหน้าลง แต่เพียงไม่นานใบหน้าสวยก็ต้องเชิดขึ้นมาเปล่งเสียงคราง ปึก! ปึก! ปึก!"อื้ออออ.." มาร์โคเริ่มขยับเอวสอบ ตอกอัดแท่งเนื้อเข้าไปในร่องรักที่ฉ่ำแฉะ จนร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่านเม้มปากตัวเองไว้แน่น เพราะครั้งนี้ถึงจะรุนแรงแต่มันก็ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดเหมือนกับครั้งแรกที่เธอได้เจอ ปึก! ปึก! ปึก!"กรี๊ดดด"ท่าทางกระเส่าของหญิงสาว ยิ่งทำให้มาร์โคได้ใจ ฟันคมกัดที่หัวไหล่มนเต็มแรง พลางกระแทกแท่งเนื้อเข้าออกในช่องทางรักอย่างดุดัน ทุกจังหวะแสนหนักหน่วง เสยเข้าสุด ลึกสุดจน

สามวันต่อมา...ตาคมค่อยลืมขึ้นมามองเพดานที่คุ้นเคย พลางใช้มือหนาคว้านหาร่างเล็กที่นอนกอดไว้ทั้งคืน ก่อนจะสะดุ้งตื่นเต็มตาเมื่อไม่พบร่างนุ่ม"ใบบัว!! / เรย์!! " มาร์โคตะโกนเสียงดังลั่นเรียกคนที่ตามหา และแปรเปลี่ยนเป็นชื่อลูกน้องหวังเรียกให้มาช่วย พร้อมลุกขึ้นยืนหยิบเสื้อคุ้มมาปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่า หมายจะเดินออกจากห้องให้ทันการณ์แกร็กก..บานประตูค่อยๆถูกเปิดออก มือหนารีบเปิดกระชากออกเตรียมเข้าไปสวมกอด แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อแขนที่เขาจับมันไม่ใช่คนที่นึกถึง"อะ..อะไรครับนาย" เรย์รู้สึกมึนงงที่จู่ๆเจ้านายก็กระชากแขนแล้วก็ปล่อยมาร์โคเท้าเอว เมินหน้าไปทางอื่น ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นมาบีบที่หว่างคิ้ว "อะ..อืมม ไม่มีอะไร""นายเรียกผมมา มีอะไรหรือเปล่า""ใบบัวหายไป! มึงให้คนตามหาเดี๋ยวนี้!" มาเฟียหนุ่มรีบสั่งเสียงกร้าวทันทีที่ได้สติคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นท่าทีเจ้านาย ที่ดูหัวร้อนมากเกินไป"ทำไมมีงยังเฉย เธอหนีไป.ป..ไก.." ไม่ทันที่มาร์โคจะพูดจบเรย์ก็แทรกพูดขึ้นมา"คุณใบบัวกำลังเลือกดอกไม้ที่ห้องโถงด้านล่าง กับบริษัทที่นายอนุญาตให้เข้ามา นายลืมเหรอครับ ""...." มาร์โคลืมเสียสนิท ว่าค