บททั้งหมดของ ขังรัก มาเฟีย NC20+ (SM): บทที่ 41 - บทที่ 50

หลายสัปดาห์ต่อมา...@เพ้นท์เฮาส์สองร่างนัวเนียกันแนบชิดบนเตียงนอนใหญ่อย่างเร่าร้อน มาร์โคพลิกตัวหญิงสาวให้เปลี่ยนมาอยู่ใต้ร่าง ถอนความเป็นชายออกมา นิ้วแกร่งสอดเข้าไปต้อนน้ำกามเพื่อเคลียร์ช่องทางรัก เตรียมสำหรับบทสวาทในครั้งถัดไปหลายสัปดาห์มานี้มาร์โคยังคงพกร่างเล็กติดหนึบไปด้วยทุกที ได้ใช้ชีวิตด้วยกันแทบจะตลอดเวลา ที่จะได้ห่างกันก็จะมีแค่เวลาที่มาร์โคต้องออกไปทำงานที่บริษัทเท่านั้น แถมทุกวันนี้มาเฟียหนุ่มก็กลับเพนท์เฮ้าส์เร็วกว่าปกติ ไม่ว่ามารับใบบัวไปทานข้าวก็กลับมาทานฝีมือของใบบัวที่บ้านทุกวันใบบัวลอบมองใบหน้าหล่อที่ยังคงถูกมอมเมาด้วยไฟราคะ มือเล็กค่อยๆ ผลักอกแกร่งอย่างระมัดระวัง ซึ่งการกระทำของเธอนั้นทำให้มาร์โคต้องหยุดชะงัก และจ้องมองใบหน้าสวยด้วยความหงุดหงิด“คุณมาร์โค...วันนี้บัวขอแค่รอบเดียวได้ไหมคะ "ใบบัวตัดสินใจพูดอ้อมแอ้มไปอย่างที่ใจนึก เพราะการทำรักกับเขาเมื่อครู่ มันค่อนข้างกินพลังงานของเธอไปเยอะมาก จึงทำให้เธอรู้สึกเหนื่อย และอยากพักผ่อนมากกว่ามีการทำรักขึ้นในครั้งถัดไป"เธอก็รู้ว่าฉันไม่เคยจบแค่รอบเดียว"คิ้วหนาขมวดเขากันอัตโนมัติเมื่อได้ยินเสียงใสเอ่ยออกมา"แต่เมื่อกี

“คะ..คุณเอลลี่” เสียงใสเอ่ยดังขึ้น เรียกความสนใจจากมาร์โคและเอลลี่ให้หันไปมองในทันที“บัว!!” เอลลี่มีท่าทีว่าจะลุกขึ้นไปหา แต่ก็ถูกมือหนากระชากไว้ให้กลับมานั่งที่เดิม พร้อมกับกระชับเอวคอดให้แน่นไม่ให้ลุกไปไหนได้อีก“สวัสดีค่ะ” ใบบัวพนมมือไหว้ผู้มีพระคุณอย่างเอลลี่ และหันไปไหว้ผู้ชายที่เธอจำหน้าได้แม่น ว่าเคยเจอที่คลับพร้อมกับมาร์โค พลางเดินไปนั่งข้างกายมาร์โคอย่างรู้งาน“บัวเป็นไงบ้าง กลับมาอยู่ไทยตั้งหลายนาน ทำไมไม่ติดต่อพี่มาบ้างเลย” เอลลี่เอ่ยถามพลางสำรวจเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ใบบัวสวมใส่ และตอนนี้ทั้งตัวของใบบัวก็มีแต่ของแบรนด์เนมราคาแพงทั้งนั้น“คือ...” ใบบัวอ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบเอลลี่อย่างไง เพราะเธอมาอยู่ที่นี้โดยไม่ได้ตั้งใจ แถมมาร์โคก็ปิดช่องทางสื่อสารของเธอทุกอย่าง ถ้าไม่ได้รับอนุญาตก็ไม่มีสิทธิ์ได้ติดต่อใคร “ใบบัวไม่จำเป็นต้องรายงานให้เธอรู้ อย่าสอด!”"ว๊ายย" เอลลี่เอามือป้องปากเมื่อเสียงทุ้มพูดแทรกขึ้นอย่างเจ็บปวดมาร์โคอุ้มใบบัวให้มานั่งลงกลางหว่างขา และกระชับเอวคอดให้นั่งเอนหลังมาพิงที่อกแกร่ง ไม่ได้สนใจสายตาของใคร ทำอย่างกับว่ามันคือเรื่องปกติ แต่มันกับเป็นภาพที่ทำให้

หลายวันต่อมา...@ห้องครัวมาร์โคจ้องมองคนตัวเล็กกำลังหยิบจับของอย่างเพลิดเพลิน ซึ่งมันเป็นภาพที่เขาเห็นประจำ เดิมทีห้องนี้แทบจะไม่ได้ใช้งานเลย แต่ตั้งแต่ใบบัวเข้ามาอาศัยที่นี่ ห้องครัวนี้ก็เปลี่ยนไป จากมีแต่เครื่องดื่มมึนเมาก็มีของสดเต็มตู้เย็นแทน“วันนี้ไม่ต้องทำอาหารเย็นนะ”“อ๊ะ” ใบบัวที่กำลังเตรียมของสดในตู้เย็น เป็นอันต้องหยุดชะงัก หันหลังมามองคนด้านหลังที่จ้องมองเธออยู่แล้ว“คุณจะไปข้างนอกเหรอคะ” ใบบัวเอ่ยถามพลางเก็บของที่เตรียมออกมาก่อนหน้านี้เข้าตู้เย็นตามเดิม“ใช่...เราจะไปข้างนอกด้วยกัน”“ไปข้างนอก? ที่ไหนเหรอคะ”“คลับ...ฉันมีคุยงาน เธอไปแต่งตัวได้แล้ว”“เอ่อ...บัวไม่ไปได้ไหมคะ”“ทำไม”“ก็คุณไปทำงาน บัว...ไม่อยากรบกวนค่ะ” ใบบัวได้แต่แอบคิด นี่อาจเป็นจังหวะดี ที่เธอจะได้ใช้เวลากับตัวเองโดยที่ไม่มีมาร์โคอยู่ข้างกายบ้าง“ฉันจะเป็นคนตัดสินใจเอง ว่าการไปของเธอมันคือการรบกวนของฉันหรือไม่”“...”“รีบไปแต่งตัว”“...”มาร์โคได้แต่งจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าที่เอาแต่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ลึกๆ แล้วใบบัวเป็นคนดื้อเงียบ ก่อนที่เขาจะคิดอะไรได้บางอย่างพร้อมกับมุมปากหนายกยิ้มขึ้นมาด้วยร้ายกาจ“เดี๋ยวน

@บริษัทMARCOแกร๊ก..มาร์โคจ้องไปที่ประตูบานใหญ่ ที่ปรากฏสาวตัวเล็กเดินตรงเข้ามาในห้อง ตาคมไล่มองใบหน้าหวานที่แต่งเติมเครื่องสำอางมาเพียงนิดและชุดที่สวมใส่วันนี้เธอสวมใส่ชุดเดรสสีขาวรัดรูป แปลกใจที่ใครเป็นคนเลือกชุดนี้ให้กับเธอ ไม่ใช่ว่าเธอใส่แล้วดูไม่สวย แต่มันกลับสวยมากกว่าเดิม แต่เขามองว่ามันโป๊และโชว์เรือนร่างเธอมากเกินไป ไม่รู้ว่ามีผู้ชายที่ไหนได้เห็นเรือนร่างเธอแล้วบ้างใบบัวก็จ้องผู้ชายตัวโตที่ใส่สูทผูกไทที่นั่งอยู่กลางห้อง ท่าทางเขาดูสง่างาม ดูน่าเกรงขาม ไม่ต่างจากที่เคยเห็น แต่บรรยากาศในห้องนี้กับทำให้เขานั้นจะยิ่งดูจริงจังมากกว่าเดิมเสียอีก ไหนจะสายตาที่เขาจดจ้องมองมาที่ตัวเธออีก มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่าและกลัวทุกครั้งที่ได้มอง“มาทำไม?” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นทันทีเมื่อใบบัวเดินมาหยุดที่ตรงหน้าโต๊ะทำงานพร้อมกับกล่องข้าวใบใหญ่ ที่ยืนยิ้มตาหยีให้กับเขา“บัวทำอาหารกลางวันมาให้คุณทานค่ะ”“แค่ทำอาหารมาให้ ต้องแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้เลยเหรอ” ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยมาหาเขาที่บริษัทฯ แต่ทุกครั้งจะมาเพราะเป็นคำสั่งของเขา“คุณมาร์โคไม่ชอบเหรอคะ ที่บัวแต่งตัวแบบนี้”“.....”“ไม่สวยเหรอคะ”

มาร์โค นั่งเด่นเป็นสง่า ท่ามกลางสายตาหมู่นักศึกษา ที่กำลังให้ความสนใจ เพราะด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาที่มาพร้อมกับรังสีความดุดัน ยิ่งต่างทำให้เขาดูน่าสนใจเป็นพิเศษ โดยเฉพาะพวกเด็กสาว นักศึกษาที่ต่างมองและทอดสะพานให้เป็นระยะ โดยที่ไม่ได้สนใจหญิงสาวตัวเล็กน่ารักที่นั่งอยู่ในอ้อมกอดอย่างใบบัวเลยสักนิดมาเฟียหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดสายตาคนที่กำลังจ้องมองผ่านเขาไปมา ยิ่งผู้หญิงที่พยายามส่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาให้ เขาก็ยิ่งรู้สึกอยากจะควักลูกตาพวกเธอออก ก่อนที่จะต้องรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิมมือหนากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น จงใจให้ศีรษะทุยซบลงอกแกร่ง เมื่อนักศึกษาชายลอบมองใบหน้าสวยที่กำลังยิ้มสดใสรอคอยคนที่คิดถึงอยู่“อ๊ะ..อะไรคะ”“หยุดยิ้มได้แล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมมือหนาที่ยกขึ้นมาปิดปากเล็ก ตั้งใจจะไม่ให้ใครได้เห็นรอยยิ้มนี้อีก“อื้อออ ปล่อยบัวนะคะ” มือเล็กค่อยๆ แกะมือหนาออกอย่างระมัดระวัง เมื่อคนตรงหน้าทำหน้านิ่งราวกับโกรธเคืองเธอ“บัวก็แค่ดีใจที่จะได้เจอน้องคะ”“.....” มาร์โคกอดอก เบนหน้าหนีใบบัวอย่างไม่พอใจในคำตอบ คำสั่งของเขามันยากมากเลยหรือไงกันใบบัวมองคนตรงหน้าที่หน้าเข้มไม่ไหวติ่ง เธอก็พอจะ