บทที่ 22 คนที่เปลี่ยนไป

เขาโน้มกายเข้าหาบดเบียดร่างกับช่วงขาเรียว คนถูกกระทำดวงตาเบิกกว้าง

“ปล่อยฉันนะได้ยินไหม ที่นี่มันบริษัทคุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!” พิมพ์จันทร์เริ่มกรีดร้อง

“ร้องไปเลย ให้คนอื่นเข้ามาเห็นเรา เพราะผมไม่ได้รู้สึกอายเลย!” เขาเข่นเขี้ยว แล้วยิ้มเยาะ เธอรับรู้ในทันทีว่าการกลับมาครั้งนี้ของเขาไม่ใช่เรื่องดีแน่

คนสวยเก็บความคับแค้นไว้ในอก ครุ่นคิดว่าตนเองควรเอาตัวรอดอย่างไรกับสถานการณ์เช่นนี้ แต่ไม่ทันได้ตั้งสติ ร่างกายเธอกลับถูกบดเบียดมากขึ้น จนนอนราบไปบนโต๊ะทำงาน กลิ่นโคโลจญ์ไม่คุ้นเคยลอยแตะจมูก หัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง

“ฉันบอกให้คุณหยุดไม่ได้ยินหรือไงคุณธัช หรือคุณจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยรักพี่สาวฉันมากแค่ไหน!” เมื่อหมดหนทาง เธอเลยเลือกรื้อฟื้นความหลัง เพื่อให้อีกฝ่ายได้ฉุกคิด

คนฟังขบกรามกัดฟันกรอด จ้องมองแววตาวาวโรจน์

“เธอไม่ควรพูดเรื่องพี่สาวออกมาเลยพิมพ์จันทร์!”

“ฉันจำเป็นต้องพูดเพราะมันจะได้ไปกระตุ้นต่อมผิดชอบชั่วดีของคุณไงคะ!” หญิงสาวย้อนแววตาแข็งกร้าว เมื่อเห็นท่าทีอีกฝ่าย

“ฉันทำผิดตรงไหนอยากจะรู้นัก ฉักกับพี่สาวเธอไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว!”

พิมพ์จันทร์ชะงัก เห็นรอยรวดร้าวในดวงตา

“ถึงคุณไม่คิดอะไร แต่ฉันคิด ถ้าคุณต้องการมากก็ไปหาผู้หญิงอื่นเถอะ ฉันอนุญาต แต่ตอนนี้คุณช่วยกรุณาเปิดตาดูบ้างว่าที่นี่มันที่ไหน!”

ธัชพลยิ้มเย็น รู้สึกร้าวในอกขึ้นมา เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต เขายอมทำทุกอย่างที่พ่อต้องการ และการกลับมาครั้งนี้เพื่อพิสูจน์บางอย่าง มือหนารั้งเอวบางเข้าหากอดรัดไว้แน่น แล้วสบตา

“เราสองคน ต้องฟาดฟันกันอีกหลายยกพิมพ์จันทร์!”

ตุบ!

ร่างบางเป็นอิสระ เขาผละห่างออกมา จัดเสื้อผ้าตนเอง พิมพ์จันทร์รีบลงจากโต๊ะแล้วเก็บข้าวของที่เกลื่อนพื้นมือไม้สั่น ไม่อยากคิดเลย ถ้าเป็นที่บ้าน ไม่ใช่ที่ทำงานจะเป็นยังไง

ก็อก ก็อก

เสียงเคาะประตู พิมพ์จันทร์กลืนน้ำลายมองคนเคาะกำลังเปิดเข้ามา

“เอ่อ... พอดีการประชุมกำลังจะเริ่มแล้วค่ะ” เลขานิรมลบอกเสียงเบา เห็นสภาพห้องแล้วทำเอาตกใจไม่น้อย

“ฉันพร้อมแล้วค่ะ ไปกันเลย” พิมพ์จันทร์เดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว

ธัชพลทอดสายตามอง ดวงตาวาววับแล้วก้าวตาม ในหัวสมองครุ่นคิดหลายเรื่อง มาถึงห้องประชุม พิมพ์จันทร์ทรุดกายลงนั่งตรงตำแหน่งประธาน โดยมีธัชพลอยู่เบื้องหลัง เขาอยากรู้ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา พิมพ์จันทร์ทำอะไรเพี่อที่นี่บ้าง

พิมพ์จันทร์ลุกยืน แล้วฉายสไลด์กับงานอัญมณีที่ตนเองออกแบบล่าสุด ทะเลในยามค่ำคืน ทุกคนนิ่งงันมองภาพนั้นราวกับต้องมนต์สะกด อัญมณีสีดำสนิท กำลังต้องแสงทอประกายราวกับทะเลในยามค่ำคืน

“รอบนี้พิมพ์ออกแบบให้ดูหรูหราแต่เรียบง่าย เปรียบดังทะเลยามค่ำคืน แม้มืดมิดแต่ทว่าในท้องทะเลกว้างก็ยังมีคลื่นลมก่อตัว”

ผู้จัดการรีบยกมือ

“คุณชัยเชษฐ์เชิญค่ะ”

“เราะจะใช้เพชรสีดำทั้งหมดเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ พิมพ์จะใช้เพชรสีดำทั้งหมด ความหรูหรามาจากการเจียรระไนและออกแบบ”

ทุกคนพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนผู้จัดการฝ่ายผลิตจะยกมือขึ้น

“ระยะเวลาในการจัดงานโชว์ชุดทะเลในยามค่ำคืนเมื่อไหร่เหรอครับ”

พิมพ์จันทร์ครุ่นคิดสักครู่ เธอต้องการให้พ่อสามีเห็นผลงานชิ้นนี้ และมันจะเป็นชิ้นสุดท้าย ก่อนเธอหย่ากับเขา

“สามเดือนเสร็จทันหรือเปล่าคะ”

คนถูกถามถอนหายใจ “ถ้าคุณพิมพ์ขอ พวกผมทำให้ได้ครับ”

หญิงสาวระบายยิ้ม “ขอบคุณมากค่ะคุณนฤทธิ์”

ธัชพลกระตุกยิ้มมุมปาก ไม่เอ่ยคำใดในการประชุม เพราะแค่ต้องการเห็นปฏิกิริยาลูกน้องพ่อจะมองผู้หญิงคนนี้เช่นไร แต่จากสายตาทุกคนต่างนิยมชมชอบและนับถือในตัวพิมพ์จันทร์ไม่น้อยเลย ระยะเวลาหลายปี เขาพลาดอะไรไปหลายอย่าง แม้ทางสุรชัยจะส่งข่าวไม่ขาดก็ตาม แต่ฑิฐิมันบังตาทำให้ไม่อาจเห็นส่วนดีในตัวพิมพ์จันทร์เลย อีกอย่างเขาเองรู้สึกกระอักกระอ่วนทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเธอ

จบการประชุมทุกคนแยกย้ายกัน พิมพ์จันทร์เตรียมตัวเดินทางไปยังไอริสต่อ แต่กลับถูกขัดขวางไว้เสียก่อน ธัชพลยืนเท้าเอวจ้องมองเขม็ง

“จะไปไหนหรือคุณภรรยา” เขายียวน

“ฉันมีธุระต้องไปทำ คุณอย่ามายุ่งกับฉันเลยคุณธัช!” หญิงสาวร้องบอกสีหน้าไม่พอใจ

“ประชุมเสร็จแล้วยังมีธุระอีกเหรอ ทำไมไม่กลับบ้านไปกับผม”

พิมพ์จันทร์ชะงัก จ้องมองอย่างไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน

“นี่คุณเพี้ยหรือเปล่าคุณธัช เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณลืมไปแล้วหรือไง!”

เขาระบายลมหายใจ “เราสองคนเป็นสามีภรรยากัน!”

หญิงสาวกัดฟันข่มกลั้นความรู้สึกไว้ เธอไม่ควรอารมณ์เสียไปกับถ้อยคำกวนประสาทของเขา

“ฉันมีธุระต้องไปทำจริงๆ คุณธัชพล ฉันต้องไปไอริสเพื่อประชุมต่อ กรุณาอย่าแกล้งฉันอีกเลย” เธอพยายามอธิบาย และใช้น้ำเสียงให้ปกติที่สุด

คนตัวใหญ่ชะงัก จ้องมองผู้หญิงร่างอรชร เธอทำเหมือนทั้งโลกกำลังรังแกเธออยู่ ทั้งๆ ที่แท้จริงแล้ว คนที่เจ็บปวดกับเรื่องความรัก และความไม่สมหวังนั้นมีมากมาย ต่อให้อยากดิ้นหนี อยากทำทุกอย่างให้ดีที่สุด แต่สุดท้ายกลับไขว่คว้าอะไรไม่ได้เลย นอกจากความว่างเปล่า เช่นเดียวกับเขาในตอนนี้ ที่ไม่เหลืออะไรเลย

“ทำธุระของคุณเสร็จแล้ว ก็กลับมาที่บ้านด้วย เพราะคุณคือภรรยาของผม ต่อให้ไม่อยากเป็นแค่ไหนก็ตาม ผมไม่อยากให้เกิดปัญหาในภายหลัง”

“ฉันรู้สถานะตัวเองดี และฉันก็ปฏิบัติตัวให้สมฐานะมาตลอด เพื่อสักวันที่ฉันหย่าร้าง คุณและคุณพ่อจะได้ไม่มีอะไรเสียหาย”

เขายิ้มเหมือนเยาะตนเอง “ก็ดีแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อน” เธอบอก แล้วหุนหันขึ้นรถแท็กซี่หายไปทันที