บทที่ 23 คนที่เปลี่ยนไป

เที่ยงคืน

พิมพ์จันทร์ทอดสายตามองคฤหาสน์หลังใหญ่ แล้วถอนหายใจออกมา ก่อนเดินเข้าสู่ด้านในที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟด้านนอกส่องสว่าง เธอมาหยุดยืนหน้าห้องตัวเอง แล้วเปิดประตูเข้าข้างใน วางกระเป๋า เปิดไฟ แล้วปลดกระดุมเสื้อด้วยความเหนื่อยอ่อน สาบเสื้อแยกออกจากกัน ร่างบางหันมาทางเตียงกว้างดวงตาเรียวสวยเบิกกว้าง

“คุณธัช!” เธอร้องลั่น รีบดึงสาบเสื้อปกปิดร่างกายตนเอง

เขายิ้มเย็น แล้วเลิ่กคิ้วมองคนตรงหน้า

“ทำไมกลับดึก!”

“คุณเข้ามาทำไม ออกไปเลยนะ!” หญิงสาวร้อง สีหน้าซีดเผือด

“ผัวเข้าห้องเมียผิดตรงไหน ความจริงเราต้องนอนด้วยกัน ด้วยซ้ำไป” เขาย้อน

เจ้าของห้องหวั่นวิตก เธอพยายามรักษาระยะห่าง มือบางกำสาบเสื้อไว้แน่น อย่างไรเสียต้องเอาตัวเองออกจากสถานการณ์ล่อแหลมเช่นนี้เสียก่อน

“ฉันขอร้องคุณดีๆ คุณธัช ฉันไม่เคยต้องการสร้างปัญหาให้คุณ ต่อให้คุณจะเกลียดฉันแค่ไหน คุณก็ไม่ควรทำแบบนี้!”

เขายิ้มเย็น แล้วหัวเราะในลำคอ

“ผมทำอะไร ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยพิมพ์!”

คนฟังกัดริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามไม่หยุด เพราะกลัวจะถูกลวนลามเหมือนที่ผ่านมา

“ถ้าอย่างนั้นคุณเข้ามาทำไม ต้องการอะไร!”

เขาชะงัก แล้วครุ่นคิด

“ผมมีเรื่องอยากถาม”

“ฉันขอเวลาสักครู่” เธอบอกแล้วเดินหันหลัง

แต่ไม่ทันเมื่ออีกฝ่ายก้าวเข้ามาหา ร่างบางผงะถอยหลังชิดกำแพง เขาใช้มือสองข้างดันกำแพง กักขังเธอไว้ภายในอ้อมแขน พิมพ์จันทร์หน้าเผือดลง ยกมือกอดตัวเองแน่น

“ผมต้องการให้ตอบตอนนี้เลย” เขาบอกเสียงเข้ม

“ฉันตอบก็ได้ แต่ไม่เห็นต้องมาใกล้ขนาดนี้เลย!” ลมหายใจเธอหนักขึ้น เพราะหวั่นใจกับสิ่งที่กำลังเกิด

เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดใบหน้า พร้อมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“คุยกันแบบนี้แหละดีแล้ว เผื่อเราจะสนิทกันมากขึ้น”

พิมพ์จันทร์ขมวดคิ้ว “แทนที่จะสนิท ฉันจะระแวงคุณมากขึ้นไปอีกน่ะสิ!”

“อยากอยู่แบบนี้นานๆ ไหมล่ะ ถ้าอยากอยู่นานๆ ก็ต่อล่อต่อเถียงกับผมต่อไป ไม่ต้องตอบก็ได้คำถามของผม”

หญิงสาวชะงักแล้วนิ่ง พยายามหลบเลี่ยงไม่มองหน้า

“ถามมาได้เลยค่ะ”

“สิ่งที่จะถามจากนี้ ช่วยตอบตามตรงได้ไหม ถือว่าขอเถอะ” เขายอมรับในตัวพิมพ์จันทร์ และเข้าใจว่าเหตุใดพ่อถึงอยากได้เธอเป็นสะใภ้นักหนา

คนสวยช้อนสายตามองจังหวะนั้นสบกันพอดี เธอรีบก้มหน้างุด

“ได้ค่ะ ฉันจะตอบคุณตรงๆ”

“ทำไมถึงยอมแต่งงานกับผม เพราะดูคุณเอง ก็ไม่ได้อยากอยู่ในสถานะนี้สักเท่าไหร่”

ริมฝีปากบางเม้มสนิท เธออยากลืมเลือนเรื่องราว แต่กลับทำไม่ได้เลย ตอนนี้เวลาล่วงเลยมานานแล้ว ปิดบังอะไรไปคงไม่มีประโยชน์

“ฉันอยากช่วยพี่เรศ และอยากได้ไอริส” เธอตอบตามตรง

ชายหนุ่มนิ่งงันไป ดวงตาคมหม่นลง รู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกในลำคอ พ่อคงทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ตัวพิมพ์จันทร์มาเป็นสะใภ้ เธอคงโดนไม่ต่างจากเขา ธัชพลยอมผละห่างออกมาแล้วระบายลมหายใจ

“พ่อฉันคงทำให้เธอลำบากมากสินะ” เขาเอ่ยเสียงเยาะ

พิมพ์จันทร์สีหน้าเครียดขึ้น

“ตอนแรกก็ใช่ แต่ตอนนี้ไม่...”

“ความจริงฉันไม่ควรกลับมาเลย!” ชายหนุ่มสวนขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด พอคิดถึงเรื่องในอดีต ที่ตนเองต้องระหกระเหินไปไกล

“คุณธัชมันไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! คุณท่านทำทุกอย่างก็เพื่อคุณ!”

เขาสบตา ขบกรามแน่น

“คุณรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอพิมพ์ ว่าพ่อต้องการอะไรถึงอยากได้คุณเป็นสะใภ้ นี่คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ!”

คนสวยเม้มริมฝีปาก “แต่พี่เรศก็ทำผิดจริงไม่ใช่หรือคะ ไม่เช่นนั้นคุณท่านจะเอาเรื่องนี้มาข่มขู่ทั้งคุณและฉันได้ยังไง”

คนฟังชะงัก กลืนน้ำลายลงคอ ใช่... พรรณเรศทำผิดจริง เขาพร้อมจะปกป้องผู้หญิงที่ตัวเองรัก แต่ก็ไม่อาจยอมรับพรรณเรศในตอนนั้นได้ เลยเลือกจากไปเสียยังดีกว่า

พิมพ์จันทร์นิ่งงัน เมื่อรู้ว่าตนเองไม่ควรพูดเรื่องนี้ เข้าใจว่ามันคงทำให้เขารู้สึกไม่ดี

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่เป็นไรหรอก ผมรู้เจตนาคุณดี” เขาตัดบท ก่อนสายตาไปหยุดกับบางอย่าง

ธัชพลอึกอักเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจต่อสาบเสื้อตัวเองเช่นตอนแรกแล้ว ปล่อยให้มันแยกออกจากกันจนเผยให้เห็นเอวคอดกิ่ว เนิ่นเนื้อที่โผล่พ้นบราเซียลูกไม้สีดำสนิท ชายหนุ่มจ้องมองไม่ละสายตา กลืนน้ำลายลงคอ ดวงตาทอประกาย

“ขอบคุณนะคะที่คุณยอมคุยด้วยเหตุผลกับฉัน”

เขายิ้มกว้าง “ผมอยากคุยกับคุณนานเสียด้วยซ้ำไป”

หญิงสาวรู้สึกถึงความผิดปกติ ทั้งสีหน้าแววตาของเขาดูชอบกลเลยก้มมองตัวเอง คนตัวเล็กเบิกตากว้าง

“ว้าย! คุณธัชอย่ามองนะ ออกไปจากห้องเดี๋ยวนี้เลย!” พิมพ์จันทร์ร้องลั่น

เขาหัวเราะในลำคอ แล้วลุกยืน เดินเข้ามาใกล้พร้อมโน้มใบหน้าชิดใบหู

“ผมเห็นหมดแล้ว ไม่ต้องร้องโวยวายหรอก”

ผิวแก้มคนฟังแดงปลั่ง เงยหน้ามาสบตายกมือข้างหนึ่งผลักอีกฝ่ายแต่ข้อมือกลับถูกจับไว้ ธัชพลยิ้มยั่ว พิมพ์จันทร์รู้สึกขัดใจ หมายง้างมืออีกข้าง

“ถ้าคุณใช้มืออีกข้าง คุณจะเสียเปรียบผมเอานะ”

คนฟังชะงัก แล้วพยายามดิ้นรนให้มือข้างที่ถูกจับพ้นพันธนาการ แต่ไม่เป็นผลเมื่อเข้ายื้อยุดไม่หยุดหย่อน ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ชะหยุดการกระทำ รู้สึกหูอื้อตาลายขึ้นมา ธัชพลเซถอยหลังในขณะคว้าข้อมืออีกคนไว้

“คุณธัช คุณเป็นอะไร!” หญิงสาวร้องถาม

“ผมว่าผม...”