บททั้งหมดของ The Mafia King's Deadly Bargain: บทที่ 131 - บทที่ 140

Isabelle POV Sumalubong sa amin ang pamilyar na bugso ng init at amoy ng usok pagbaba namin ng bintana sa may toll gate ng Balintawak. Iba talaga ang hangin sa Manila. Kahit naka-full blast ang aircon ng SUV, parang nararamdaman ko pa rin ang bigat ng siyudad mula sa labas. Alas-nuwebe na ng umaga. Ang maluwag na highway ng NLEX kanina ay napalitan ng mahabang hilera ng mga sasakyang halos hindi gumagalaw sa kahabaan ng EDSA. "Welcome back to reality," sarkastikong bulong ni Sebastian habang nakatingin sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang mga naglalakihang billboard at ang siksikang mga bus sa yellow lane. "I missed the view, pero hindi 'tong traffic," sagot ko habang dahan-dahang tinatapak-tapakan ang brake. Umusad kami ng tatlong metro bago huminto uli. "Malayo pa ba 'yung safehouse natin sa Makati?" Tumingin si Sebastian sa phone niya na naka-mount sa dashboard. "Sabi rito sa Waze, it will take us another forty-five minutes. Red lines buong dadaanan natin. Naka-text mo ba si

Isabelle POV Mabilis kong isinara ang pinto ng SUV pagkapasok na pagkapasok namin ni Sebastian. Ramdam ko pa rin ang kakaibang lamig ng basement parking ng hotel, parang dumikit sa balat ko kahit nasa loob na kami ng sasakyan. Hindi muna pinaandar ni Sebastian ang makina. Nakahawak lang siya sa manibela, ang mga buko ng daliri niya ay mapuputi sa sobrang higpit ng kapit. "Isabelle, okay ka lang?" mahina niyang tanong, hindi tumitingin sa akin. "Oo. Medyo nagulat lang ako," sagot ko habang ibinababa ang portfolio bag ko sa sahig ng sasakyan. Nanginginig pa rin ang mga daliri ko kaya pinagdaop ko ang mga palad ko sa aking kandungan. "Seryoso talaga si Lucas. Hindi lang niya basta gustong kunin ang ledger, gusto niyang iparamdam na hawak niya ang paligid natin." Bumuhay ang makina ng SUV. Lumingon sa akin si Sebastian, binitawan ang manibela at hinawakan ang magkabilang balikat ko. Masinsin ang tingin niya. "Hindi niya tayo hawak. Lumapit siya kasi natatakot siya na hindi natin ibiga

Sebastian POVUmayos ako ng tayo sa gilid ng haligi malapit sa control booth. Ang baso ng scotch na hawak ko ay malamig na, halos natunaw na ang yelo, pero hindi ko pa rin iniinuman. Mula sa pwesto ko, kitang-kita ko si Isabelle na nakatayo sa may gilid ng backstage habang kinakabitan ng lapel mic ng isang staff. Ang emerald green na gown niya ay sumasabay sa bawat dahan-dahang paggalaw niya. Medyo pinaglalaruan niya ang dulo ng kanyang stylus pen—isang senyales na kinakabahan siya, kahit na diretso at may kumpiyansa ang tindig niya."Bossing, dinodoble ko 'yung security layer ng video output sa projector," narinig ko ang boses ni Kuru sa earpiece ko. Medyo maingay sa background niya, halatang nasa loob siya ng sasakyan kasama si Seb. "In case subukan nilang i-hijack 'yung screen para magpalabas ng ibang profile, automatic na magla-lock ang main feed sa rendering ng Pine Haven.""Good. Keep monitoring, Kuru," sagot ko nang mahina, halos hindi bumubuka ang bibig habang pinalalabas kong

Isabelle POV Mabigat ang naging pagbagsak ng ulan sa windshield ng SUV habang binabaybay namin ang kahabaan ng NLEX pabalik ng aming probinsya. Mag-aalas-onse na ng gabi, at ang kanina pang neon lights ng Manila ay unti-unti nang napapalitan ng madidilim na lupain sa gilid ng expressway. Sa loob ng sasakyan, mahimbing na ang tulog ni Gabriel sa kanyang car seat sa likod, bitbit ang amoy ng gatas at bagong palit na diaper mula sa safehouse. "Isabelle, okay ka lang ba dyan? Malamig ba?" mahinang untag ni Sebastian mula sa driver's seat. Nakatitig lang ang mga mata niya sa basang kalsada sa unahan, maingat ang pag-apak sa gas dahil medyo madulas ang daan. "Medyo malamig lang ang paa ko, pero okay naman. Inurong ko na 'yung heater," sagot ko habang inaayos ang pagkaka-unan ng leeg ko sa sandalan. Tinanggal ko na ang emerald dress ko kanina sa safehouse bago kami umalis, at ngayon ay nakasuot na ako ng komportableng oversized hoodie at sweatpants. Sobrang gaan sa pakiramdam. "Kuru, Seb

Isabelle POV Medyo maingay ang ulan sa bubong ng Baguio Public Market nang iparada ni Sebastian ang SUV malapit sa tapat ng slaughterhouse section. Amoy basang semento, sariwang gulay, at kape ang sumalubong sa amin pagkababa ng bintana. Martes ng umaga. Dahil bukas na ang kasal namin sa civil, kailangan na naming mamili ng mga gagamitin ni Rico para sa maliit na handaan sa bahay. "Isabelle, isuot mo 'tong jacket mo. Nilalagnat pa naman si Kuru sa bahay, baka ikaw naman ang mahawaan ng trangkaso," bilin ni Sebastian habang inaabot sa akin ang makapal na itim na windbreaker mula sa backseat. "Salamat," sabi ko habang isinusuot ito. "Si Gabriel, okay lang ba dyan kay Seb? Baka umiyak 'yun kapag nagising na wala tayo." "Okay lang 'yun. Binigyan siya ni Seb ng lumang de-susing orasan na hindi na gumagana, nakatitig lang mag-isip dun bago tayo umalis," tawa ni Sebastian habang kinukuha ang dalawang malaking eco-bag sa compartment. "Tara?" Bumaba kami ng sasakyan. Medyo madulas ang daa