บททั้งหมดของ The Mafia King's Deadly Bargain: บทที่ 121 - บทที่ 130

Isabelle POV Pauwi na kami mula sa Itogon, at kahit na tahimik ang loob ng sasakyan, ramdam ko ang bigat ng bulsa ko kung nasaan ang fountain pen na ibinigay ni Lorenzo. Ang kalsada ay unti-unting nilalamon ng dilim, at ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang mga headlights ng SUV at ang malayo pang mga ilaw ng siyudad ng Baguio. "You're too quiet, Isabelle," pansin ni Sebastian habang maingat na kumukurba sa kalsada. "Iniisip ko lang si Lorenzo," sagot ko habang nakatingin sa labas. "Kung totoo ang sinasabi niya, ibig sabihin ay matagal na niya kaming binabantayan. Simula pa noong bata ako." "Hindi malayo 'yun. He’s a ghost from the old Council. Sila 'yung mga sanay mabuhay sa anino," sabi ni Sebastian. Sandali siyang sumulyap sa akin. "Pero huwag mo munang masyadong isipin 'yun. Let’s see what’s inside that pen first. Baka mamaya, listahan lang 'yan ng mga paboritong kanta ng mommy mo." Natawa ako nang konti sa biro niya, kahit alam kong pareho kaming kinakabahan. "Sana n

Isabelle POV Nakatitig pa rin ako sa invitation card na hawak ko habang hinihigop ang huling patak ng wine sa baso ko. Ang Architecture Gala sa Manila. Isang gabi kung saan ang mga malalaking pangalan sa industriya ay magtitipon-tipon. Sa ilalim ng normal na sitwasyon, ito ang pinapangarap ng kahit sinong baguhang arkitekto. Pero sa sitwasyon ko, parang paglalakad ito sa gitna ng isang kalsadang puno ng landmines. "Isabelle, you’re spacing out again," puna ni Seb (ang kapatid ko) habang kumukuha ng peanut brittle mula sa jar sa center table. "If you’re worried about the security, don't be. I handled the guest list. Walang kahit sinong may koneksyon sa Council o sa pamilya Moretti ang makakapasok sa ballroom na 'yan." "Hindi lang naman 'yung security ang iniisip ko, Seb," sagot ko habang inilalapag ang invitation. "Iniisip ko kung paano ko haharapin 'yung mga taong baka nakakilala sa akin noon. Kahit pa sabihing 'Isabelle Cruz' na ako ngayon, hindi ganoon kadaling burahin ang mukha

Isabelle POV Medyo maaga pa lang ay nakabihis na ako ng komportableng maong, rubber shoes, at isang light jacket. Ngayon ang araw ng lakad namin nina Sebastian at Gabriel patungong La Trinidad para maghanap ng mga halaman sa nursery. Tulad ng ipinangako ni Sebastian kagabi, walang laptop, walang blueprints, at walang security briefing ngayon. Isang simpleng family day. Pagbaba ko sa kusina, naabutan ko si Sebastian na inilalagay ang diaper bag at thermal flask sa backseat ng sasakyan sa garahe. Bumalik siya sa loob para kunin si Gabriel na kasalukuyang nakikipag-agawan ng sumbrero kay Seb sa sala. "Ayan, bagay sa'yo, buddy. Mukha kang maliit na hip-hop artist," tawa ni Seb habang inaayos ang maliit na snapback cap sa ulo ng anak ko. "Huwag mong sanayin sa ganyan ang anak ko, Seb. Baka paglaki niyan, puro oversized shirt na ang hinging pasalubong sa'yo," biro ni Sebastian habang kinukuha ang bata. Lumingon sa akin si Sebastian at ngumiti. "Ready ka na ba, Isabelle? Rico, sure

Isabelle Cruz POV Saktong alas-sais ng umaga, malamig pa ang hangin at may manipis na fog pa sa labas nang lumabas ako sa beranda. Suot ko ang isang lumang gray hoodie at leggings, habang bitbit ang maliit na pala at ang packet ng sunflower seeds na binili ko sa La Trinidad. Gaya ng ipinangako niya kagabi, nakatayo na si Rico sa tabi ng bagong gawang greenhouse timber frame. May dala siyang malaking sako ng fertilized soil at ilang gardening tools. "Ang aga natin, Architect, ah," bati ni Rico sabay baba ng sako sa damuhan. "Akala ko gigisingin pa kita pagkatapos kong mag-kape." "Hindi na, Rico. Mas gusto kong umpisahan 'to bago magising ang mag-ama ko," sagot ko habang lumalapit sa pwestong nilagyan ko ng marka kahapon. "Saan ba magandang i-halo 'tong pataba?" "Dito po sa gilid, Ma'am. Huhukayin muna natin nang kaunti para lumambot 'yung lupa bago natin ilagay ang seeds. Mas maganda kung may space bawat isa para hindi sila mag-agawan sa nutrients kapag lumaki na," paliwanag ni Ric

Sebastian (Kalix) POVMedyo sumasakit ang balikat ko paggising ko galing sa pagbubuhat ng mga glass panels kahapon. Tumingin ako sa orasan sa tabi ng kama—alas-singko y media pa lang ng madaling araw. Mas malamig ang hangin ngayon, ramdam ko kahit nakasara ang mga bintana ng kwarto namin. Sa tabi ko, mahimbing pa ang tulog ni Isabelle. Nakayakap siya sa unan niya, habang si Gabriel naman ay nakatihaya sa maliit niyang higaan sa gilid, bahagyang nakabukas ang maliit na bibig.Dahan-dahan akong bumangon para hindi sila magising. Nagsuot ako ng makapal na hoodie bago bumaba sa kusina. Pagdating ko sa ibaba, nagulat ako nang makita kong gising na rin si Seb. Nakaupo siya sa breakfast bar, may hawak na baso ng kape habang nakatitig sa tablet niya."Ang aga mo yata ngayon, Seb?" tanong ko habang lumalapit sa coffee maker para magsalin ng para sa akin."Hindi ako masyadong nakatulog, Sebastian," sagot niya nang hindi inaalis ang tingin sa screen. Iniharap niya sa akin ang tablet nang makaupo