บททั้งหมดของ รักของผู้ชายร้ายๆ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ธิเบศร์ส่งคนตัวเล็กจนถึงหน้าบ้านอย่างดี ตอนแรกว่าจะเข้าไปส่งในบ้านด้วยซ้ำ ทว่าฟ้าใสไม่ยอม บอกแค่ว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวเดินเข้าไปเองดีกว่า ทันทีที่ส่งคนตัวเล็กจนถึงบ้านอย่างปลอดภัยชายหนุ่มก็ตรงกลับคอนโดของตัวเองทันที วันนี้เขาเองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว อยากพักแล้วเหมือนกันรถหรูของชายหนุ่มแล่นเข้ามาจอดที่ใต้คอนโด ทันทีที่รถยนต์จอดสนิทเขาก็ลงจากรถทันที เดินตรงเข้าไปที่ลิฟต์ กดขึ้นไปที่ชั้น30 ตอนนี้ภายในลิฟต์มีแค่เขา ทว่าจู่ๆ ประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออกที่ชั้น25 ตรงหน้าเขาในเวลามีคนที่เขาไม่ชอบหน้ามากที่สุดยืนอยู่“ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่” พริกแกงเดินเข้ามาภายในลิฟต์ก่อนที่จะเอ่ยทักทาย ทว่าธิเบศร์กลับเมินเฉยใส่เธอ“ไม่ต้องเมินขนาดนั้นก็ได้ พริกแกงเคยเป็นคนที่รู้สึกธิเบศร์มากที่สุดนะ”“เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้นิ” ใครบอก ใครบอกว่าเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ โทษทีกูไม่เป็นครับ!“เพื่อนอย่างเธอ ไม่มีจะดีกว่า” ธิเบศร์เอ่ยตอบสั้นๆ“…”“เลิกทำตัวแบบนี้สักทีมันน่ารำคาญ”“…”“ถ้าเป็นไปได้ก็ย้ายออกไปจากที่นี่ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอย้ายมาที่นี่เพราะอะไร” ธิเบศร์เอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ถ้าคิดจะจับเขาหรือหลอกเข

20:46 นาทีเสียงรถของโรมแล่นเข้ามาจอดที่หน้าโกดัง เพียงครู่เดียวชายหนุ่มก็เดินตรงเข้ามาในโกดังแล้ว เดินเข้ามาหาธิเบศร์ในห้องกระจก ก่อนที่จะแสดงสีหน้าและท่าทางว่าเขาหงุดหงิดพอสมควร จนเจ้าของโกดังอย่างธิเบศร์ต้องเอ่ยถาม“เป็นคxxอะไร”“น้องมีปัญหานิดหน่อย” โรมเอ่ยขึ้น แค่ประโยคเดียวของชายหนุ่มก็ทำให้ธิเบศร์รับรู้ได้ถึงปัญหานั้นทันที จะอะไรได้ก็รอยแผลที่แขนนั้นไง“แล้ว?” ธิเบศร์เลิกคิ้วสูง“ขอคนหน่อย สองสามคน” โรมเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง“ไม่ต้อง เดี๋ยวกูเอง” กูก็อยากฟาดหน้ามันเหมือนกับมึงนั่นแหละ ไอ้เหี้ยนี้ปากดีตั้งแต่วันนั้นแล้ว แต่ติดที่ยังทำอะไรไม่ได้เลยต้องปล่อยไปก่อน จริงๆ ก็ทำได้ ทำตอนนั้นเลยก็ได้ แต่ฟ้าใสบาดเจ็บเลยทำได้แค่ลากเธอกลับขึ้นรถเท่านั้น“?” โรมจ้องมองใบหน้าคมเหมือนต้องการให้ธิเบศร์พูดอะไรมากกว่านี้ โดยปกติแล้วถ้าไม่ใช่เรื่องของมัน มันแทบจะไม่ออกโรงเลยด้วยซ้ำ ตาขวากูกระตุกแทบไม่หยุด ไอ้สันดาน!“ทำไม หรือมึงมีปัญหา”“เปล่า กูแค่สงสัยว่าอะไรที่ทำให้มึงจะไปกับกู”“น้องมึงไง” ธิเบศร์เอ่ยติดตลก ทว่าอีกคนกลับไม่ได้ตลกด้วยเลยสักนิดเดียว“ไอ้สัด!”“ฮ่าๆ หยอกเล่น” ใจในกูคิดจริง พูดจริ

คนในห้องก็ปิดประตูเงียบไร้เสียงใดๆ ทั้งสิ้น ส่วนคนด้านนอกก็เอาแต่ร้องไห้ ฟ้าใสนั่งร้องไห้อยู่อย่างนี้นานหลายนาที จนเธอคิดแล้วว่ามันคงสุดทางแล้วจริงๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าไปรู้สึกกับเขาตอนไหน รู้เพียงว่าตอนนี้รู้สึกไปแล้ว รู้สึกมากเลยด้วยมันคงเป็นเธอที่ดื้อรั้น มันคงเป็นเธอที่ผิดเองที่เอาใจลงไปเล่นกับเขา ก็ตอนแรกเธอคิดว่าไม่เจ็บหลอกเพราะไม่ได้คิดอะไร เพียงแค่รู้สึกดีเวลามีเขาอยู่ใกล้ๆ ก็เท่านั้น ทว่าตอนนี้เจ็บจัง ทำไมถึงเจ็บแบบนี้“ก็ดี ก็ดี” พึมพำเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปคนตัวเล็กเดินออกมาจากคอนโดของธิเบศร์ เธอนั่งแท็กซี่มาเลยต้องกลับแท็กซี่ ยืนรอแท็กซี่อยู่หน้าคอนโดเพียงครู่เดียวก็มีรถหรูคันสีดำแล่นมาจอดอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนที่กระจกรถฝั่งคนนั่งจะเลื่อนลง เผยให้เห็นเจ้าของรถแบบชัดเจน“มาทำอะไรตรงนี้” คนบนรถตะโกนเอ่ยถามร่างเล็กที่ยืนน้ำตาเอ่อคลอ ตอนนี้ท้องฟ้าก็เริ่มไม่เป็นใจ จนเม็ดฝนร่วงหล่นลงมาหลายต่อหลายเม็ด ทำเอาร่างเล็กที่ยืนอยู่ตัวเปียกปอนไปหมด ไม่รู้ว่าระหว่างเม็ดฝนกับหยดน้ำตาอะไรที่ทำให้เธอเปียกกันแน่ วันนั้นที่เธอเจอเขาฝนก็ต้องแบบนี้ ส่วนวันนี้เขาทิ้งเธอฝนก็ยังคงตกลงมาใส่เ

ประโยคนี้ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับไปต่อไม่เป็นเลย เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง ไม่รู้ว่าจะเริ่มแบบไหนดี เฮียซันบอกว่าทุกคนรู้ ยิ่งเป็นแบบนี้ยิ่งไปต่อไม่ถูกเลยสักนิดเดียว เฮียคนอื่นๆ รู้คงไม่เท่าไหร่ แต่เฮียโรมรู้นี้สิแย่แน่“หนูควรทำยัง” ฟ้าใสเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา“บอกตามความจริง”“แต่เฮียโรมน่ากลัว” ยิ่งเวลาที่เขาโมโหยิ่งน่ากลัว“หนูเป็นน้องสาวมัน มันคงไม่ใจร้ายขนาดนั้น”“แต่หนู…”“หนูโตแล้วนะ อย่าหนีปัญหา จะกลัวอะไรก็แค่การรักคนคนหนึ่ง” คนคนหนึ่งที่เฮียว่า เขาดันมาปมที่ฝังลึกลงในใจ แล้วแบบนี้เธอจะทำยังไง ทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ยังไงเฮียซันขับรถมาส่งถึงหน้าบ้าน พอส่งคนตัวเล็กเสร็จก็กลับเลยทันที ตอนแรกก็อ้อนเฮียแล้วว่าให้อยู่เป็นเพื่อนหน่อย แต่เฮียบอกว่าไม่เอา ไม่อยากโดนลูกหลงไปด้วย เฮียมีธุระต่อโคตรให้กำลังใจกันเลยเฮีย…“คุณหนู!” ป้านวลเอ่ยเรียกทันทีที่เห็นคนตัวเล็กเดินเข้ามาในบ้าน“หิวจังเลยค่ะป้านวล”“อยากทานอะไรคะเดี๋ยวป้าไปทำให้” ป้านวลโอบประคองพาคนตัวเล็กไปนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่กลางบ้าน“หนูอยากทานราดหน้าทะเลค่ะ”“ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าไปเตรียมให้นะคะ” ป้านวลยิ้มรับ ก่อนที่จะเดินไปทางห้องครัวเตร

ธิเบศร์เดินออกมารับโทรศัพท์มือถือที่กลางห้องโถงใหญ่ เดินมานั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่หน้าทีวี ก่อนที่จะดึงสติกลับมาแล้วทำน้ำเสียงให้ปกติที่สุด“ว่า”(พรุ่งนี้มึงต้องไปดูงาน) ไอ้โรมเอ่ยขึ้นเตือน เพราะพรุ่งนี้ต้องไปดูงานที่ต่างจังหวัด เป็นงานสำคัญ“เออ! กูไม่ลืม”(เบาได้ก็เบา กูยังไม่อยากอุ้มหลานตอนนี้) แสดงว่ามึงรู้ว่าน้องมึงอยู่กับกู“อืม”(แค่นี้แหละ)หลังจากที่โรมวางสายไปแล้ว ธิเบศร์ก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอนทันที ทว่าคนตัวเล็กไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว มีเพียงห้องนอนที่ว่างเปล่า แล้วก็มีเสียงน้ำที่ไหลรินอยู่ในห้องน้ำ แสดงว่าเธอกำลังอาบน้ำ ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะถอดกางเกงของตัวเองออกจนหมด ตอนนี้เรือนร่างของเขาเปลือยเปล่าไม่มีเสื้อผ้าอยู่บนตัวเลยสักชิ้น ธิเบศร์เดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือเรือนร่างเล็กที่กำลังยืนอยู่ใต้ฝักบัว หันหลังให้กับประตูห้องน้ำ เธอเลยไม่รู้ว่ามีใครอีกคนอยู่กับเธอในนี่แล้ว“ทำไมถึงอาบน้ำ” ธิเบศร์เดินเข้ามาประชิดด้านหลังของเธอ เอ่ยถามเสียงแผ่วเบา แก่นกายแท่งโตของชายหนุ่มมันก็ถูไปมาอยู่ที่ก้นของหญิงสาว ทำเอาคนตัวเล็กรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว“จะได้หอมๆ ค่ะ” ฟ้าใสเอ่ยต