รำคาญ

ธิเบศร์ส่งคนตัวเล็กจนถึงหน้าบ้านอย่างดี ตอนแรกว่าจะเข้าไปส่งในบ้านด้วยซ้ำ ทว่าฟ้าใสไม่ยอม บอกแค่ว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวเดินเข้าไปเองดีกว่า ทันทีที่ส่งคนตัวเล็กจนถึงบ้านอย่างปลอดภัยชายหนุ่มก็ตรงกลับคอนโดของตัวเองทันที วันนี้เขาเองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว อยากพักแล้วเหมือนกัน

รถหรูของชายหนุ่มแล่นเข้ามาจอดที่ใต้คอนโด ทันทีที่รถยนต์จอดสนิทเขาก็ลงจากรถทันที เดินตรงเข้าไปที่ลิฟต์ กดขึ้นไปที่ชั้น30 ตอนนี้ภายในลิฟต์มีแค่เขา ทว่าจู่ๆ ประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออกที่ชั้น25 ตรงหน้าเขาในเวลามีคนที่เขาไม่ชอบหน้ามากที่สุดยืนอยู่

“ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่” พริกแกงเดินเข้ามาภายในลิฟต์ก่อนที่จะเอ่ยทักทาย ทว่าธิเบศร์กลับเมินเฉยใส่เธอ

“ไม่ต้องเมินขนาดนั้นก็ได้ พริกแกงเคยเป็นคนที่รู้สึกธิเบศร์มากที่สุดนะ”

“เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้นิ” ใครบอก ใครบอกว่าเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ โทษทีกูไม่เป็นครับ!

“เพื่อนอย่างเธอ ไม่มีจะดีกว่า” ธิเบศร์เอ่ยตอบสั้นๆ

“…”

“เลิกทำตัวแบบนี้สักทีมันน่ารำคาญ”

“…”

“ถ้าเป็นไปได้ก็ย้ายออกไปจากที่นี่ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอย้ายมาที่นี่เพราะอะไร” ธิเบศร์เอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ถ้าคิดจะจับเขาหรือหลอกเขาแบบเมื่อก่อนที่เธอเคยทำ บอกเลยครับกูเจ็บแล้วจำ ไม่โง่ให้หลอกอีกครั้งแน่ เพียงครู่เดียวประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออกที่ชั้น30 ธิเบศร์เดินออกจากลิฟต์แบบไม่ไยดีคนที่อยู่ด้านในเลยสักนิด รู้สึกดีมากกว่าด้วยซ้ำที่ได้เดินออกมาจากตรงที่เธอยืนอยู่

เช้าวันถัดไป…

ธิเบศร์ลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงตอนเช้า เขาตื่นเพียงเพราะเสียงโทรศัพท์มือถือของเขากำลังส่งเสียงดังรบกวนเขาอยู่ในตอนนี้ โดยปกติแล้วถ้าไม่มีธุระจะไม่มีใครโทรหาเขาในตอนเช้า เพราะทุกคนย่อมรู้ดีว่าเขาแทบจะไม่ตื่นเช้าเลย เพราะธิเบศร์เป็นคนนอนดึกเขาทำงานหนัก บางคืนก็นอนที่โกดังหมกตัวอยู่ในโกดังทั้งวันทั้งคืนไม่ออกไปไหนเลย

“ฮัลโหล” ทันทีที่เขากดรับสาย เขาก็เอ่ยขึ้นทันที

(ตื่นได้แล้วค่ะ เช้าแล้ว) ปลายสายเป็นฟ้าใส

“มีอะไร” ธิเบศร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

(มีความคิดถึงมาฝากค่ะ เปิดประตูให้หน่อย)

“คือ?”

“อยู่หน้าห้องเฮียค่ะ”

(มาทำบ้าอะไรแต่เช้า) ธิเบศร์เอ่ยถาม ยันตัวลุกขึ้นจากที่นอน เดินตรงไปเปิดประตูให้กับคนตัวเล็กที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง ฟ้าใสยืนส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม ทว่าเขาไม่ได้ยิ้มส่งตอบเลย เพียงแค่เดินมาเปิดประตูห้องให้แล้วก็เดินกลับเข้าห้องนอนไปเลย

“ถามจริง? แค่เดินมาเปิดประตูห้องให้เฉยๆ เหรอ” ฟ้าใสบ่นพึมพำ เดินเข้ามาในห้องเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ครัว วางถุงอาหารที่ตัวเองซื้อติดมือมาลง เธอทำเหมือนว่าห้องนี้เป็นเหมือนห้องของตัวเอง เดินเข้าตรงนั้นเดินออกตรงนี้ เปิดตู้นั้นเปิดตู้นี้ เพียงครู่เดียวอาหารทุกอย่างก็วางอยู่บนโต๊ะจนครบ

“เฮีย เฮีย เฮีย” ฟ้าใสเคาะห้องเอ่ยเรียกคนที่อยู่ด้านในให้ออกมากินข้าว แต่ก็ไร้เสียงตอบรับ

คนตัวเล็กเองก็ไม่ได้ดึงดันที่จะเรียกต่อ ฟ้าใสเดินกลับมานั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้อง เอื้อมมือเปิดทีวีก่อนที่จะเอนตัวนอนราบกับที่นอน เธอลาหยุดกับมาหาลัยเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์เต็ม คำสั่งนี้ไม่ต้องสงสัยว่าได้มาจากใคร เฮียโรมเป็นคนโทรไปลากับอาจารย์เธอเองโดยเฉพาะ ในคืนนั้นที่เธอกลับบ้านไปมีบาดแผลที่แขนมีรอยเลือดที่เสื้อผ้า ทำให้เฮียโรมตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ยิ่งรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นยิ่งไปกันใหญ่เลย เธอเล่าทุกส่วนที่ทำลงไปไม่มีปิดบังหรือโกหก

‘หนูผิดเองที่เริ่มก่อน’ ฟ้าใสน้อมรับความผิดแต่โดยดี

‘ทำไมชอบทำให้ตัวเองเจ็บตัวแบบนี้ตลอดเลย’ เฮียโรมกำลังโกรธ

‘ขอโทษ’ คนตัวเล็กเอ่ยขอโทษอย่างรู้สึกผิดจริงๆ

‘เจ็บมั้ย?’ เฮียโรมเดินเข้ามาจับแขนเบาๆ รอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ

‘เจ็บค่ะ’

‘แล้วจำมั้ย’

‘….’ แน่นอนว่าไม่จำ

‘หึ!’ หึสั้นๆ แล้วก็เดินขึ้นบ้านไปเลย ไม่พูดอะไรอีกเลย ดูท่าแล้วคงจะโกรธ

คนตัวเล็กนอนดูทีวีไปมาก็ผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ส่วนคนที่อยู่ด้านในก็ตื่นแล้ว เดินออกมาด้านนอกแล้ว ธิเบศร์เดินออกมาหยุดยืนอยู่ตรงโซฟา มองร่างเล็กที่หลับตาพริ้มอยู่บนโซฟา หันไปมองที่โต๊ะอาหารก็เห็นว่ามีอาหารวางอยู่บนโต๊ะเต็มไปหมด

“แล้ววันหนึ่งเธอจะเสียใจ แล้ววันหนึ่งเธอก็จะเกลียดฉัน” ชายหนุ่มเอ่ยพูดน้ำเสียงแผ่วเบา ยืนมองใบหน้าหวานอยู่นานหลายนาที ก่อนที่จะเดินกลับเข้าห้องนอนไป อาบน้ำแต่งตัวแล้วออกไปทำธุระโดยที่ไม่ได้บอกคนตัวเล็กไว้เลย ปล่อยให้เธอนอนหลับอยู่แบบนั้น

ธิเบศร์มาถึงที่นัดหมายในช่วงบ่ายๆ พอดี ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาที่ร้านอาหารที่ได้โทรจองไว้ เดินไปหาพนักงานที่เคาน์เตอร์ ก่อนที่จะเดินตามพนักงานไปที่โต๊ะอาหาร ทว่าอีกฝ่ายที่นัดไว้ยังไม่มาเลย มันยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด เขาไม่ชอบคนที่ไม่ตรงต่อเวลา ทั้งๆ ที่ฝ่ายนั้นเป็นคนโทรมานัดเวลากับเขาเอง

“รับอะไรก่อนมั้ยคะ” พนักงานเอ่ยถามยิ้มๆ

“น้ำเปล่าก่อนก็ได้ครับ”

“ค่ะ ^_^”

พนักงานของร้านเดินยิ้มออกไป เพียงครู่เดียวก็เดินกลับมาพร้อมกับแก้วน้ำในมือ ก่อนที่จะยกเสิร์ฟให้กับธิเบศร์ ชายหนุ่มไม่ได้สนใจในท่าทีของพนักงานเลยด้วยซ้ำ ไม่อยู่ในสายตากูเลยครับ ขอโทษที…

“สวัสดีค่ะ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้น

“สวัสดีครับ” ชายหนุ่มเอ่ย

“ขอโทษนะคะที่มาสาย พอดีมีปัญหากับการเดินทางนิดหน่อยค่ะ” สายขิมเจ้าของที่ดินที่ธิเบศร์ต้องการจะซื้อ เธอเป็นสาวสวยแถมโสดอายุสามสิบปลายๆ

“ไม่เป็นไรครับ” ในใจกูเป็นแต่พูดไม่ได้…

“เข้าเรื่องกันเลยแล้วกันนะคะ” หญิงสาวหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนที่เธอจะเปิดซองเอกแล้วยื่นให้กับธิเบศร์ “ที่ดินตรงนั้นถือว่าทำเลดีมากเลยนะคะ”

“เรื่องราคาผมไม่เกี่ยงครับ ได้หมด”

“50ล้าน ไหวมั้ยคะ”

“ครับ เรื่องเงินเรื่องโอนที่ดินผมจะให้เลขาจัดการต่อ เดี๋ยวผมจะให้เลขาติดต่อคุณไปนะครับ”

“ได้ค่ะ” สายขิมเอ่ยยิ้มๆ “ฉันขอเรียกข้าวได้มั้ยคะ ถือว่าเลี้ยงขอโทษที่มาสาย”

“ไม่เป็นไรครับ ผมขอตัวดีกว่าครับ” ธิเบศรคลี่ยิ้มให้กับตรงหน้า ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง เดินออกจากร้านอาหารไปทันที

ชายหนุ่มไม่ได้กลับเข้าคอนโดเลย เขายังคงเดินอยู่ในห้างเช่นเดิม เดินเลือกซื้ออาหารของกินของใช้นิดหน่อย อยู่ๆ วันนี้ก็รู้สึกว่าอยากจะทำอาหารกินเอง เดินเลือกซื้อเนื้อวัวที่ใช้สำหรับทำสเต๊ก และเลือกซื้อผักผมไม้เอาใส่ตู้เย็น เพียงครู่เดียวเขาก็เลือกซื้อของทุกอย่างจนครบหมดแล้ว เดินไปจ่ายเงินแล้วกลับเข้าคอนโดทันที

คอนโดมิเนียม ธิเบศร์มาถึงคอนโดในช่วงเวลาบ่ายสามโมงเย็น โชคดีที่รถไม่ติดแล้วสถานที่นัดคุยก็ไม่ได้ใกล้จากคอนโดเท่าไหร่นัก ทันทีที่รถยนต์คันหรูจอดสนิท ก้าวขาเดินลงจากรถ เปิดประตูหลังรถหยิบของที่ซื้อมา ก่อนที่จะเดินเข้าไปในลิฟต์ กดไปที่ชั้น30 เพียงครู่เดียวประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออก พร้อมกับภาพหญิงสาวสองคนที่อยู่ตรงหน้า

“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่ห้องเขา” พริกแกงเอ่ยถามเสียงดัง เธอไม่ได้สนใจผู้คนรอบข้างเลยด้วยซ้ำ

“คิดสิคะคิด” ฟ้าใสเอ่ยตอบด้วยท่าทางกวนๆ

“เธออย่ามายั่วโมโหฉันนะยัยเด็กนี่” พริกแกงทำท่าจะพุ่งตัวเข้าไปหาฟ้าใส ทำให้ธิเบศร์ต้องรีบแสดงตัวออกมาทันที

“ทำไมหนูถึงมายืนอยู่ตรงนี้ครับ” ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปหาฟ้าใสทันที ทว่าพริกแกงกลับยืนขวางทางเดินเอาไว้เสียก่อน

“คุณลืมฉันได้แล้วจริงๆ เหรอธิเบศร์”

“ผมไม่เคยจำคุณด้วยซ้ำ เลิกวุ่นวายสักทีมันน่ารำคาญ” ชายหนุ่มเดินเลี่ยงจากเธอ เดินตรงเข้าไปหาฟ้าใส ก่อนที่จะดันคนตัวเล็กเข้าไปในห้อง แล้วปิดประตูล็อคทันทีโดยไม่สนใจเสียงโวยวายด้านนอกเลย เขาทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ