บททั้งหมดของ รักของผู้ชายร้ายๆ: บทที่ 21 - บทที่ 30

“แล้วมึงคิดว่าตัวมึงเหมาะกับน้องเหรอ” ธิเบศร์เอ่ยถามน้ำเสียงเรียบ“อย่าเหี้ย ขอร้อง ไม่มีใครเขาเหี้ยเหมือนมึงหรอก”“กูขอคุยกับน้อง” ธิเบศร์เอ่ย“ทำไม เพิ่งคิดได้เหรอ” น้ำเสียงของบุคคลที่สามเอ่ยดังขึ้นอยู่ทางด้านหลัง ทำให้ทั้งสองหันไปมองตามเสียง“…” ไอ้เหี้ยโรม ไม่ใช่แค่มัน แต่อยู่กับครบทุกคน“มึงไม่สงสารน้องเหรอ?” ซันเอ่ยถาม ยกมือคลึงขมับ“มึงอย่าเห็นแก่ตัวหน่อยเลย” รามิลเอ่ยขึ้นเสริมอีกคน“…”“กี่ครั้งแล้วที่มึงทำเธอเสียใจ แต่เธอก็ไม่เคยหายไปจากมึงเลยสักครั้ง” โรมเอ่ย“มึงเป็นคนให้กูไปดูงาน กูไม่ได้หาย”“ไม่ได้หายเหี้ยอะไร! มึงหลายไปกี่วัน ให้นับมั้ย กูแค่ให้ไปดูงานไม่ได้ให้ไปเอากับผู้หญิง”“กูไม่ได้เอา”“แล้วอีนั่นกลับมากับมึงได้ไง” ข่าวถึงหูไอ้พวกเหี้ยนี้ไวฉิบหาย“…” ธิเบศร์เงียบไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมา นอกจากจ้องมองไปที่รถของเทล“มึงตอบไม่ได้ หรือมึงไม่อยากตอบ”“กูเคยบอกแล้ว ว่าใครก็ได้ที่ไม่ใช่น้องกู”“กูก็พยายามถอยออกมาแล้ว กูพยายามแล้ว” ธิเบศร์เอ่ย“มึงแม่ง!”“กูขอคุยกับน้องหน่อย” ธิเบศร์เอ่ย เดินตรงเข้าไปหารถที่หญิงสาวนั่งอยู่ ทว่าสี่หนุ่มยืนขวางเอาไว้ไม่ให้เขาได้เข้าใกล้ตัวรถเล

ธิเบศร์ขับรถออกตามหาเธอไปจนทั่ว ไปทุกที่ที่เธอชอบไป แต่ก็ไม่เจอแม้แต่เงาของฟ้าใสเลย ที่สุดท้ายที่ยังไม่ได้คือคอนโดมิเนียมของเพื่อนเธอคนนั้น ธิเบศร์ไม่รอช้า ขับรถตรงไปที่คอนโดของเพื่อนฟ้าใสทันที ทว่าก็ไม่รู้อยู่ดีว่าจะติดต่อกันยังไง เพราะโทรหาฟ้าใสเท่าไหร่เธอก็ไม่รับสายเลย แถมสายสุดท้ายที่โทรไปโดนเธอตัดสายทิ้ง ปิดเครื่องใส่เลยรถหรูแล่นเข้ามาจอดอยู่ที่ลานจอดรถของคอนโด ชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่บนรถ ไม่ลงไป ทำเพียงนั่งเงียบๆ จับจ้องไปที่คอนโด อย่างน้อยถ้าเธออยู่นี้ ก็ต้องเห็นผ่านๆ ตากันบ้าง นั่งรออย่างใจเย็น รอตั้งแต่เย็นจนดึกจนมืดค่ำ ก็ยังไม่มีวี่แววของเธอเลย รอจนรากงอก รอจนหลับคารถกันเลยทีเดียว01:30 นาทีสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงร้องเอะอะโวยวายอยู่หน้าคอนโดมิเนียม ธิเบศร์เพ่งมองจนเห็นภาพทุกอย่างตรงหน้าอย่างชัดเจน คนที่ธิเบศร์กำลังตามหาตอนนี้ยืนอยู่หน้าคอนโดแล้ว ทว่าสภาพเธอตอนนี้ดูแทบไม่ได้เลย รองเท้าก็ไม่ได้ใส่ ทรงตัวก็แทบไม่อยู่ เซซ้ายเซขวา“เอามากินอีก” เสียงของคนตัวเล็กเอ่ยขึ้นอย่างเอาแต่ใจ“พอแล้ว มึงเมามากแล้ว” หญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างเธอ ถ้าให้กูเดาคงเป็นเพื่อนเธอ ธ

“เฮียอย่าทำแบบนี้ คุยกันดีๆ ก็ได้”“คนแบบมันคุยดีๆ คงไม่เข้าใจ” เฮียโรมเอ่ยขึ้นเสียงดัง ผลักร่างเล็กจนกระเด็นล้มลงที่พื้น หวังจะเข้าไปต่อยธิเบศร์อีกครั้ง ทว่ารอบนี้โรมทำน้องเจ็บ เพื่อนๆ ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เลยต่างพากันวิ่งเข้ามาห้าม“ใจเย็นหน่อยดิวะ น้องเจ็บแล้วมึงเห็นมั้ย” รามิลเอ่ยขึ้นเดินเข้าไปประคองร่างเล็กให้ยืนขึ้น ที่มือของฟ้าใสมีเลือดไหลซิบๆ คงเป็นเพราะล้มกระแทกพื้นเมื่อครู่“…” โรมหันไปมองที่คนตัวเล็กนิ่ง “กูแม่งไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว”“กูขอโทษ” ธิเบศร์เอ่ยขอโทษ นี้เป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกว่าเขาผิดจริงๆ แล้วเขาขอโทษด้วยใจจริง“มึงเก็บคำขอโทษของมึงไว้ แล้วออกไปจากน้องกู”“…” ธิเบศร์เงียบไม่เอ่ยคำใด“มึงทำไม่ได้ซินะ งั้นกูจะส่งมันไปต่างประเทศ” โรมเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ยื่นคำขาด“ไม่ได้!” ธิเบศร์เอ่ยขึ้น“ทำไม ทำไมต้องเป็นมึงด้วยวะ” โรมเอ่ย“ทำไมถึงเป็นกูไม่ได้วะ” ธิเบศร์ถาม“มึงถามใจมึงดู มึงอยู่ในสถานะไหน แล้วน้องกูอยู่ในสถานะไหน”“…” แน่นอนว่าแตกต่าง ธิเบศร์เป็นมาเฟีย มีอันตรายรอบด้าน แน่นอนว่าคนเป็นพี่อย่างโรมไม่อยากเห็นน้องต้องตกอยู่ในอันตรายแน่นอน โรมเป็นคนที่รักน้องมาก รักน้

“พี่เอ็มมีอะไร?” ฟ้าเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าด้วยความงุนงง เพราะเขาหายออกไปจากชีวิตเธอนานแล้ว ทว่าทำไมวันนี้ถึงโผล่มาได้“พี่อยากขอโทษหนูในทุกๆ เรื่อง” เอ็มเดินเข้าไปประชิดตัวฟ้าใส จับกุมสองมือเล็กเอาไว้แน่นมึงไม่รู้อะไรซะแล้ว เจ้าที่เขายืนดูอยู่มองไม่เห็นหรือไง…“พี่เอ็มปล่อยฟ้าก่อน” คนตัวเล็กพยายามดึงมือออกจากมือใหญ่ของเอ็ม “ปล่อยฟ้านะพี่เอ็ม!”“พี่คิดได้แล้วฟ้า พี่อยากขอโทษหนู พี่ผิดไปแล้วจริงๆ”“มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วพี่เอ็ม” ฟ้าใสเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น“ทำไมถึงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ หนูรักพี่มากไม่ใช่เหรอ”“นั้นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ฟ้าไม่ได้รักพี่แล้ว”“พี่ขอโอกาสได้มั้ย” เอ็มยังคงดื้อดึง พยายามดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด ทว่าคนตัวเล็กก็พยายามดิ้นหนี จนเพื่อนที่อยู่ตรงนั้นก็พากันเข้าไปช่วย แต่เอ็มก็ยังไม่มือออกจากฟ้าใส ยังคงจับเธอแน่น“ปล่อยมือออกจากเธอซะ” แน่นอนว่าธิเบศร์ทนดูต่อไปไม่ไหว เดินตรงเข้าไปหาฟ้าใสทันที ผลักเอ็มจนกระเด็น“มึงอีกแล้ว” เอ็มหันหน้ากลับมามองบุคคลที่ผลักเขาเมื่อครู่ ก่อนที่จะจ้องมองอีกคนตาไม่กะพริบ“ทำไม?” ธิเบศร์ยืนเอาตัวเองบังเรือนร่างฟ้าใสเอาไว้ จ้องม

สองอาทิตย์เต็มที่เขาเอาแต่นอนนิ่ง แล้วก็เป็นสองอาทิตย์เต็มที่เธอเอาแต่เฝ้าเขาไม่ไปไหนเลย ธิเบศร์นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงคนไข้ ส่วนคนตัวเล็กนอนฟุบหน้าลงที่เตียงของคนไข้ เธอไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหนแล้ว ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ด้วยซ้ำ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือหนักๆ มาวางลงบนศีรษะเธอนั่นแหละ ในใจเธอก็ขอให้เป็นเขา เป็นเขาสักทีได้มั้ยเฮียตื่นขึ้นมาสักทีได้มั้ย…ฟ้าใสเงยหน้าขึ้น ภาพตรงหน้าของเธอตอนนี้ทำเอาเธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ คนตัวเล็กปล่อยน้ำตาให้ไหลรินแบบไม่รู้ตัว ธิเบศร์ฟื้นแล้ว เขาฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย“เฮีย TT” ฟ้าใสเอ่ยเรียกเขาทั้งน้ำตา พร้อมกับคลี่ยิ้มให้เขา“หิวน้ำ” ธิเบศร์เอ่ยน้ำเสียงแหบแห้ง“ได้ค่ะ ได้” คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอาน้ำให้ธิเบศร์ดื่มทันที ชายหนุ่มดื่มน้ำอย่างกระหาย เขาคอแห้งเพราะว่าหลับไปนานหลายวันเลยทีเดียว“หนูจะไปตามหมอนะคะ” ฟ้าเอ่ยจบก็รีบวิ่งออกไปตามเฮียรามิลทันที เพียงครู่เดียวทั้งเธอและรามิลก็วิ่งกลับมาพร้อมกัน“ตื่นได้สักทีไอ้สัด!” รามิลมองหน้าเพื่อนแบบโล่งใจในที่สุดก็ตื่นสักทีไอ้เหี้ย!“กูนึกว่าจะได้ไปรอพวกมึงที่นรกซะแล้ว” ธิเบศร์เอ่ยยิ้มๆ“ตื