เข้าสู่ระบบแชร์
เดทแรก
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-13 22:40:49“ทำไมถึงเปิดประตูออกไป” ธิเบศร์เอ่ยถามน้ำเสียงหงุดหงิด
“ก็เขามาเคาะห้องเรียกตั้งหลายครั้ง หนูรำคาญเลยจะเปิดออกไปด่า” ฟ้าใสเอ่ยตอบน้ำเสียงจริงจัง “ไร้สาระ! แล้วพอเปิดออกไปได้ด่าเขามั้ยละ” “ไม่ค่ะ ด่าไม่ทัน” คำตอบเธอตลกฉิบหายเลย… “เบื่อเธอฉิบหายเลย” ธิเบศร์เดินตรงเข้าไปที่เคาร์เตอร์ครัว ก่อนที่จะวางของที่ซื้อมาทั้งหมดลง การกระทำทั้งหมดของธิเบศร์ตกอยู่ในสายตาของฟ้าใสตลอด ไม่ว่าเขาจะทำอะไร จับอะไร หยิบอะไรก็ตามล้วนอยู่ในสายตาของฟ้าใสเสมอ คนตัวเล็กยืนมองธิเบศร์อยู่เงียบๆ ไม่กล้าเข้าไปรบกวน ไม่อยากทำให้เขาหงุดหงิดไปมากกว่านี้ อีกอย่างเธอกำลังรู้สึกปวดดึงๆ ที่แขนข้างที่เป็นแผลด้วย “เป็นอะไร?” ธิเบศร์เลิกคิ้วสูงเอ่ยถาม เนื่องจากเห็นความผิดปกติของเธอ “ปะ..เปล่าค่ะ” “เป็นเด็กเป็นเล็กใครสอนให้โกหก” “เฮียโรมค่ะ” กูละเชื่อเลยจริงๆ … “ฟ้าใส!” ชายหนุ่มกดเสียงต่ำ เอ่ยถามเธออีกครั้ง “เป็นอะไร” “หนูรู้สึกปวดแผลที่แขนนิดหน่อยค่ะ” “กินยาหรือยัง” “กินแล้วค่ะ” “ไปนั่งรอที่โซฟา” ธิเบศร์เอ่ยขึ้น เดินหายเข้าไปในห้องนอน เดินออกมาอีกทีพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาลในมือ เดินเข้าไปหาฟ้าใสที่นั่งอยู่ที่โซฟา “ยื่นแขนมา” ชายหนุ่มเปิดกล่องปฐมพยาบาล หยิบแอลกอฮอล์ออกมาล้างแผลให้กับคนตัวเล็กอย่างเบามือ คนตัวเล็กถือว่าเป็นคนที่มีความอดทนสูงมาก ต่อให้เธอเจ็บมากแค่ไหนเธอก็ไม่เคยพูดหรือร้องสักครั้ง นอกจากเรื่องที่มันกระทบจิตใจเธอเท่านั้นที่ทำให้เธอร้องไห้ออกมา “ไม่เจ็บ?” เอ่ยถามเธอเสียงเรียบ “เจ็บค่ะ” ฟ้าใสเอ่ยตอบกลับทันที “แล้วทำไมไม่พูด” “ทนได้ค่ะเลยไม่พูด” “เก่งดีนิ เก่งให้ได้ตลอดแล้วกัน” ธิเบศร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง สายตาจับจ้องอยู่ที่แขนของคนตัวเล็ก แปลกที่จริงถึงเขาจะเป็นคนโหดในสายตาทุกคน แต่เขามือเบากว่าที่คิดไวอีก เพียงครู่เดียวเขาก็ล้างแผลให้ฟ้าใสจนเสร็จ ก่อนที่จะเดินกลับไปเตรียมอาหารต่อ “พรุ่งนี้ไปล้างแผลที่โรงพยาบาลนะ เดี๋ยวแผลติดเชื้อ” ธิเบศร์เอ่ยขึ้น ฉุดให้คนตัวเล็กหันไปมองที่เขา “เฮียจะพาไปเหรอ?” “เป็นหงอยหรือไง” “แรงมาก เจ็บทุกดอกเลย” “มีไอ้โรมไว้ทำไมก็ให้มันพาไปสิ” ธิเบศร์เอ่ย “แล้วมีคนคุยไว้ทำไมคะ” “งั้นก็เลิกคุยไป เธอเป็นคนอยากคุยกับเฮียเอง” “ทำไมใจร้ายจัง” “…” ธิเบศร์ไม่สนใจเธอ หันไปทำอาหารของตัวเองต่อ เพียงครู่เดียวสเต๊กเนื้อวัวก็เสร็จ พร้อมกับสลัดผักผมไม้ จานสเต๊กสองจานถูกยกมาเสิร์ฟมาที่โซฟา ธิเบศร์วางสเต๊กไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟา เดินกลับมาที่เคาน์เตอร์ครัว หยิบจานสลัดผักผลไม้แล้วเดินกลับมาหาคนตัวเล็กที่โซฟาเช่นเดิม “หอมจังเลยค่ะ” ฟ้าใสมองจานสเต๊กยิ้มๆ “หอมก็กินให้หมด” ธิเบศร์ส่งสายตาไปที่จานสเต๊ก คนตัวเล็กยันตัวลุกขึ้น ก่อนที่จะลงไปนั่งที่พื้นให้ระดับตัวเสมอกับโต๊ะ “กินเลยนะคะ” หญิงสาวหั่นชิ้นเนื้อแล้วตักเข้าปากเคี้ยว หันมามองคนตัวโตกว่าที่กำลังนั่งจ้องมองเธออยู่ “…” ธิเบศร์เลิกคิ้วสูง “อร่อยค่ะ อร่อยมาก” คนตัวเล็กหันกลับมาสนใจที่จานอาหารของตัวเองต่อ ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เดทแรกหรือเปล่าคะ” “ไร้สาระ!” ชายหนุ่มเอ่ยตอบทันทีแบบไม่ต้องคิด “หนูจะคิดว่ามันเป็นเดทแรกแล้วกันค่ะ” “แล้วแต่เธอ” ธิเบศร์ยันตัวลุกขึ้น ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ คนตัวเล็กก่อนที่จะเริ่มทานอาหารที่ตัวเองทำเช่นกัน ทั้งคู่นั่งทานอาหารด้วยกันนานหลายนาที ทานอาหารไปด้วยดูทีวีไปด้วย พูดคุยกันด้วยนิดหน่อย ชายหนุ่มเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีที่เขายังพูดคุยกับเธอบ้างนิดหน่อย ไม่ได้เงียบใส่เธอ “อิ่มมั้ย” ธิเบศร์เอ่ยถามขึ้น ที่เห็นว่าฟ้าใสทานอาหารหมดแล้ว “อิ่มค่ะ เฮียละอิ่มมั้ย” ฟ้าใสเอ่ยถาม คลี่ยิ้มให้กับธิเบศร์ “อิ่ม” “เดี๋ยวฟ้าเก็บให้นะคะ” ฟ้าใสยันตัวลุกขึ้นยืน ทว่าธิเบศร์คว้ามือเธอเอาไว้เสียก่อน ออกแรงดึงให้เธอนั่งลงเช่นเดิม “ไม่ต้อง นั่งเฉยๆ” ธิเบศร์สั่งให้คนตัวเล็กนั่งอยู่เฉยๆ เดี๋ยวที่เหลือเขาจัดการเอง “หนูอยากช่วยนะคะ” ฟ้าใสยันตัวลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังชายหนุ่มไปที่เคาร์เตอร์ครัว “เกะกะ” ประโยคเดียวของเขาทำเอาเธอหยุดยืนอยู่แค่เคาร์เตอร์ครัว “…” “แขนเจ็บอยู่ไปนั่งเถอะ” ชายหนุ่มเอ่ย “ค่ะ” คนตัวเล็กเดินกลับมานั่งที่โซฟาเช่นเดิม ทว่าสายตาของเธอก็ยังคงจับจ้องทุกการกระทำของเขาเหมือนเดิม จากที่แค่รู้สึกดี เหมือนว่าตอนนี้ฟ้าใสจะเริ่มรู้สึกรักเขาแล้ว ตอนแรกเธออาจจะแค่รู้สึกดี รู้สึกอบอุ่นเพราะธิเบศร์เดินเข้ามาหาเธอในช่วงที่ใจเธออ่อนแอ เลยทำให้เธอรู้สึกง่าย หวั่นไหวง่าย ทว่าตอนนี้ความรู้สึกมันเริ่มแปลเปลี่ยน จากที่แค่รู้สึกดี ตอนนี้เธอกำลังรู้สึกรัก “กลับบ้านเลยมั้ย” ธิเบศร์เดินมานั่งลงข้างคนตัวเล็ก เขาล้างจานเสร็จแล้ว “ไล่เหรอคะ?” ฟ้าใสหันไปสบตากับชายหนุ่ม “อืม” ชายหนุ่มเอ่ยตอบสั้นๆ “ฉันมีธุระต้องไปทำต่อ เธอกลับบ้านไปได้แล้ว” “แต่หนูไม่ได้ขับรถมา” “แล้วเมื่อเช้ามายังไง” ธิเบศร์ยันตัวลุกขึ้นยืน เดินตรงเข้าไปปิดทีวี “แท็กซี่ค่ะ” “ตอนมา มายังไง ตอนกลับก็กลับแบบนั้น” เอ่ยจบประโยคก็เดินเข้าห้องนอนไปเลย ก่อนที่จะเดินออกมาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาล “ลุกขึ้น” “อยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอคะ” “อย่าให้ต้องพูดซ้ำได้มั้ย” เขาเดินนำเธอออกไปก่อน ส่วนคนตัวเล็กทำได้เพียงลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังออกไป ก็ทำไงได้เจ้าของห้องเขาไล่แล้ว “เฮียไปส่งหนูหน่อยไม่ได้เหรอ” ฟ้าใสกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามหลังเขา ผู้ชายอะไรเดินไวเป็นบ้าเลย… “ไม่ว่าง ฉันมีธุระต้องทำต่อ” ธิเบศร์เดินนำเข้าไปในลิฟต์ก่อน คนตัวเล็กเดิมมาที่หลัง ทั้งคู่ที่อยู่ภายในลิฟต์ต่างก็ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงสายตาของธิเบศร์ที่รอบมองฟ้าใสอยู่บ่อยๆ ใจจริงก็ไม่ได้อยากร้ายใส่แบบนี้ แต่ก็ไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปยุ่งมากเท่าไหร่นัก เพราะไม่มีอยากปัญหาที่หลัง เขาย่อมรู้ตัวเขาเองดีอยู่แล้วว่าไม่ดีพอที่จะลากใครเข้ามาในชีวิต ขอยืนอยู่ห่างๆ ก็แล้วกัน “เรียกแท็กซี่ได้มั้ย หรือจะให้โทรเรียกให้” ธิเบศร์เอ่ยถามทันทีที่ลิฟต์ลงมาถึงชั้นล่างแล้ว “ได้ค่ะ เฮียไปทำธุระเถอะ” แน่นอนว่าเธอน้อยใจ แต่แล้วยังไงไม่ได้สั่งให้มาหา มาเองได้ก็ต้องกลับเองให้ได้ “เธอเป็นคนเดินเข้ามาหาฉันเอง ก็จัดการความรู้สึกตัวเองแล้วกัน” ธิเบศร์เอ่ยจบประโยค เดินหายเข้าไปที่ลานจอดรถทันที ไม่ได้สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ เพียงครู่เดียวรถคันหรูของชายหนุ่มก็แล่นออกมาจากลานจอดรถ ก่อนที่จะวิ่งผ่านหน้าสาวน้อยไป “ใจแข็งเป็นบ้าเลย” ฟ้าใสยืนบ่นพึมพำ ก่อนที่จะโทรเรียกรถแท็กซี่ให้มารับเธอ โชคดีที่เวลานี้ไม่มีแดดแล้ว ธิเบศร์กลับเข้ามาที่โกดัง โกดังแห่งนี้อยู่ในป่าลึกซอยเปลี่ยว เป็นโกดังเดียวที่ทุกคนใช้รวมตัวกันที่นี่ เป็นอีกหนึ่งสถานที่นอกจากบาร์เอโซนก็ที่นี่ ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาในโกดัง เดินเลี่ยงเข้าไปในห้องกระจก ก่อนที่จะโทรเรียกลูกน้องคนสนิทที่มาแทนคนเก่า ก๊อกๆ ก๊อกๆ ก๊อกๆ “เข้ามา” ชายหนุ่มเอ่ยอนุญาตให้กับคนด้านนอก เพียงครู่เดียวลูกน้องคนสนิทก็เปิดประตูเข้ามา “จัดการต่อให้กูด้วย” “ครับ” ชายหนุ่มรับซองเอกสารต่อจากธิเบศร์ “50 ล้าน จัดการเรื่องเงินให้ด้วย” “ครับ แล้วเรื่องการก่อสร้าง” “ไว้กูได้แบบมา แล้วมึงค่อยไปหาคนงานมาแล้วกัน” “ครับ” ลูกน้องคนสนิทพยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปทันที คืนนี้ชายหนุ่มตั้งใจว่าจะนอนที่นี่ เขาไม่อยากกลับเข้าห้องแล้ว เพราะนี้ก็เย็นมากแล้วอีกอย่างถ้ากลับเข้าห้องตอนนี้กว่าจะถึงคอนโดก็ค่ำพอดี เพราะโกดังอยู่ไกลจากคอนโดพอสมควร แถมเย็นๆ รถก็ยิ่งติดอีกด้วย ครืด~~~ ครืด~~~ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น หน้าจอมือถือโชว์เบอร์ของ ‘โรม’ เพื่อนสนิทแถมยังเป็นพี่ชายของคนที่ทำให้จิตใจเขาว้าวุ่นอยู่ตอนนี้ “ว่า” ธิเบศร์เอ่ยขึ้นทันทีที่กดรับสาย (อยู่ไหน) “โกดังxxx” “ทำไม?” (มีปัญหานิดหน่อย เดี๋ยวเข้าไปหา)
บทล่าสุด
รักของผู้ชายร้ายๆ ไม่เคยไม่รักเธอ
“ถ้าเป็นปลากัดคงท้องแล้วนะเฮีย” ฟ้าใสเอ่ยขึ้นทันทีหลังจากที่จ้องหน้ากันอยู่นานหลายนาที“เหรอ?” ธิเบศร์เลิกคิ้วสูง “อยากรองท้องดูมั้ย”“ทะลึ่ง!” คนตัวเล็กตีลงที่มือหนาเบาๆ“หนูไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่มั้ย” ธิเบศร์รอบมองไปทั่วเรือนร่างของเธอ เพราะตอนที่โดนแทง ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเขาเอาตัวเองบังฟ้าใสไว้ หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ตัดไปเลย“ไม่ค่ะ หนูปลอดภัย” ฟ้าใสคลี่ยิ้มตอบ“ขึ้นมานั่งบนนี่ด้วยกัน” ธิเบศร์ตบมือลงที่เตียงคนไข้สองสามที คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมา เธอไม่ยอมขึ้นไป“เดี๋ยวพยาบาลเข้ามาเจออายเขานะคะ”“ไม่เห็นมีอะไรน่าอาย ไม่ต้องอาย” ธิเบศร์เอ่ยก็แน่ละซิใครจะหน้าหนาเหมือนเฮียละ…“จะขึ้นมาหรือจะให้เฮียลงไปอุ้ม” ธิเบศร์ทำท่าทางจะลงจากเตียง ทำให้ฟ้าใสต้องดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาจะลงจากเตียงเป็นรอบที่สองไม่ได้เด็ดขาด“เดี๋ยวหนูขึ้นไปเองค่ะ”“ก็แค่นั่นแหละครับ” ธิเบศร์คลี่ยิ้มให้กับเธอ ในรอบหลายวันมานี้ รอยยิ้มนี้เป็นรอยยิ้มเดียวที่เธอโหยหามาตลอดเวลา คนตัวเล็กค่อยขยับขึ้นไปบนเตียง นอนอยู่ข้างๆ กับคนป่วย ชายหนุ่มนอนตะแคงโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ก่อนที่จะกดริมฝีปากหนาจูบลงไปที่หน้าผากมนของฟ้าใส
รักของผู้ชายร้ายๆ ตื่นได้สักที
สองอาทิตย์เต็มที่เขาเอาแต่นอนนิ่ง แล้วก็เป็นสองอาทิตย์เต็มที่เธอเอาแต่เฝ้าเขาไม่ไปไหนเลย ธิเบศร์นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงคนไข้ ส่วนคนตัวเล็กนอนฟุบหน้าลงที่เตียงของคนไข้ เธอไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหนแล้ว ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ด้วยซ้ำ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือหนักๆ มาวางลงบนศีรษะเธอนั่นแหละ ในใจเธอก็ขอให้เป็นเขา เป็นเขาสักทีได้มั้ยเฮียตื่นขึ้นมาสักทีได้มั้ย…ฟ้าใสเงยหน้าขึ้น ภาพตรงหน้าของเธอตอนนี้ทำเอาเธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ คนตัวเล็กปล่อยน้ำตาให้ไหลรินแบบไม่รู้ตัว ธิเบศร์ฟื้นแล้ว เขาฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย“เฮีย TT” ฟ้าใสเอ่ยเรียกเขาทั้งน้ำตา พร้อมกับคลี่ยิ้มให้เขา“หิวน้ำ” ธิเบศร์เอ่ยน้ำเสียงแหบแห้ง“ได้ค่ะ ได้” คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอาน้ำให้ธิเบศร์ดื่มทันที ชายหนุ่มดื่มน้ำอย่างกระหาย เขาคอแห้งเพราะว่าหลับไปนานหลายวันเลยทีเดียว“หนูจะไปตามหมอนะคะ” ฟ้าเอ่ยจบก็รีบวิ่งออกไปตามเฮียรามิลทันที เพียงครู่เดียวทั้งเธอและรามิลก็วิ่งกลับมาพร้อมกัน“ตื่นได้สักทีไอ้สัด!” รามิลมองหน้าเพื่อนแบบโล่งใจในที่สุดก็ตื่นสักทีไอ้เหี้ย!“กูนึกว่าจะได้ไปรอพวกมึงที่นรกซะแล้ว” ธิเบศร์เอ่ยยิ้มๆ“ตื
รักของผู้ชายร้ายๆ ปกป้องเธอ
ทั้งสองหนุ่มยืนรอคนตัวเล็กอยู่หน้าห้องเพียงครู่เดียว ร่างเล็กก็เดินออกมาจากภายในห้อง โรมเลือกซื้อชุดที่พอดิบพอดีกับตัวน้อง เป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีดำเข้ารูป ฟ้าใสเป็นคนตัวเล็กอยู่แล้ว พอใส่เสื้อผ้าพวกนี้มันเลยดูดีไปอีกแบบ ดูแปลกตาดีเหมือนกัน“เขาเป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่เธอเดินออกมา ร่างเล็กก็เอ่ยถามถึงคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียง“รอย้ายไปห้องพิเศษครับ” ดร.ซันเอ่ยตอบเสียงเรียบ“โล่งใจ” คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาทาบอก ถอนหายใจเล็กน้อย“เฮียพาไปกินข้าว แล้วเดี๋ยวค่อยไปดูมัน” โรมเอ่ยขึ้นพร้อมกับจับมือคนตัวเล็กแล้วออกแรงดึง ให้เธอเดินตามหลังเขามาโรมพามากินข้าวที่ร้านอาหารในโรงพยาบาล ทั้งสามคนเดินมานั่งลงที่โต๊ะอาหารก่อนที่จะเริ่มสั่งอาหาร เพียงครู่เดียวอาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟลงตรงหน้าขอแต่ละคน ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทานอาหารของตัวเองอย่างเงียบๆ“หนูขอเป็นคนเฝ้าเฮียธิเบศร์เองได้มั้ยคะ” ฟ้าใสเอ่ยขึ้น ทำให้โรมหยุดทุกการเคลื่อนไหว เงยหน้าขึ้นมองน้องสาวด้วยเอง“ตามใจ ไม่บังคับ” เฮียโรมเอ่ยตอบ ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปกินข้าวต่อ“ขอบคุณเฮียนะคะที่เข้าใจหนู”“อืม มีน้องคนเดียวให้ทำไงได้” โรมเอ่ยตอบ ดร.ซันนั่
รักของผู้ชายร้ายๆ ธิเบศร์คลั่ง
“พี่เอ็มมีอะไร?” ฟ้าเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าด้วยความงุนงง เพราะเขาหายออกไปจากชีวิตเธอนานแล้ว ทว่าทำไมวันนี้ถึงโผล่มาได้“พี่อยากขอโทษหนูในทุกๆ เรื่อง” เอ็มเดินเข้าไปประชิดตัวฟ้าใส จับกุมสองมือเล็กเอาไว้แน่นมึงไม่รู้อะไรซะแล้ว เจ้าที่เขายืนดูอยู่มองไม่เห็นหรือไง…“พี่เอ็มปล่อยฟ้าก่อน” คนตัวเล็กพยายามดึงมือออกจากมือใหญ่ของเอ็ม “ปล่อยฟ้านะพี่เอ็ม!”“พี่คิดได้แล้วฟ้า พี่อยากขอโทษหนู พี่ผิดไปแล้วจริงๆ”“มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วพี่เอ็ม” ฟ้าใสเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น“ทำไมถึงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ หนูรักพี่มากไม่ใช่เหรอ”“นั้นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ฟ้าไม่ได้รักพี่แล้ว”“พี่ขอโอกาสได้มั้ย” เอ็มยังคงดื้อดึง พยายามดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด ทว่าคนตัวเล็กก็พยายามดิ้นหนี จนเพื่อนที่อยู่ตรงนั้นก็พากันเข้าไปช่วย แต่เอ็มก็ยังไม่มือออกจากฟ้าใส ยังคงจับเธอแน่น“ปล่อยมือออกจากเธอซะ” แน่นอนว่าธิเบศร์ทนดูต่อไปไม่ไหว เดินตรงเข้าไปหาฟ้าใสทันที ผลักเอ็มจนกระเด็น“มึงอีกแล้ว” เอ็มหันหน้ากลับมามองบุคคลที่ผลักเขาเมื่อครู่ ก่อนที่จะจ้องมองอีกคนตาไม่กะพริบ“ทำไม?” ธิเบศร์ยืนเอาตัวเองบังเรือนร่างฟ้าใสเอาไว้ จ้องม
รักของผู้ชายร้ายๆ เธอไปแล้ว
หลังจากที่อยู่พูดคุยกับไอ้เทลได้สักพัก ก็พากันแยกย้ายห้องใครห้องมัน ธิเบศร์เดินกลับขึ้นมาที่ชั้นบน เดินเปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงที่เตียงข้างคนตัวเล็ก ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ เธอหลับสนิท หลับแบบไม่สนว่าใครจะเดินเข้าหรือเดินออก“ขอโทษที่เคยพูดทำร้ายจิตใจเธอ” ธิเบศร์เอ่ยเสียงแผ่วเบา มือหนาของชายหนุ่มยกขึ้นมาปัดผมที่ปิดบังใบหน้าเธออยู่ออก ก่อนที่จะก้มลงไปจุ๊บเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ ขยับตัวขึ้นมานอนข้างเธอ โอบกอดเธออีกครั้งให้ความอบอุ่นเธออีกครั้ง ก่อนที่จะผล็อยหลับไปในที่สุดเช้าวันถัดไปธิเบศร์ลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสายๆ ของวัน ลืมตาขึ้นมองสิ่งรอบข้าง พยายามปรับสายตาให้เป็นปกติเช่นเดิม ก่อนที่จะหันมามองคนข้างกายที่นอนกอดเมื่อคืน ทว่าไม่อยู่ เธอไม่อยู่แล้ว ข้างกายเขาตอนนี้ไม่มีเธอแล้ว“ไอ้เทล!” เสียงของธิเบศร์ตะโกนดังลั่นอยู่ที่ชั้นสามของตัวอาคาร ก่อนที่เขาจะวิ่งลงมาที่ชั้นล่าง เพื่อที่จะถามไอ้เพื่อนรักตัวดี“น้องหาย! มึงเห็นน้องมั้ย”“กู…” กูเห็น แต่กูบอกมึงไม่ได้จริงๆ เพื่อนรัก“กูอะไร?” ธิเบศร์เดินเข้ามาใกล้เทลเรื่อยๆ“กูไม่เห็น” เทลเอ่ยตอบยันตัวล
รักของผู้ชายร้ายๆ ขอโทษ
“เฮียอย่าทำแบบนี้ คุยกันดีๆ ก็ได้”“คนแบบมันคุยดีๆ คงไม่เข้าใจ” เฮียโรมเอ่ยขึ้นเสียงดัง ผลักร่างเล็กจนกระเด็นล้มลงที่พื้น หวังจะเข้าไปต่อยธิเบศร์อีกครั้ง ทว่ารอบนี้โรมทำน้องเจ็บ เพื่อนๆ ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เลยต่างพากันวิ่งเข้ามาห้าม“ใจเย็นหน่อยดิวะ น้องเจ็บแล้วมึงเห็นมั้ย” รามิลเอ่ยขึ้นเดินเข้าไปประคองร่างเล็กให้ยืนขึ้น ที่มือของฟ้าใสมีเลือดไหลซิบๆ คงเป็นเพราะล้มกระแทกพื้นเมื่อครู่“…” โรมหันไปมองที่คนตัวเล็กนิ่ง “กูแม่งไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว”“กูขอโทษ” ธิเบศร์เอ่ยขอโทษ นี้เป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกว่าเขาผิดจริงๆ แล้วเขาขอโทษด้วยใจจริง“มึงเก็บคำขอโทษของมึงไว้ แล้วออกไปจากน้องกู”“…” ธิเบศร์เงียบไม่เอ่ยคำใด“มึงทำไม่ได้ซินะ งั้นกูจะส่งมันไปต่างประเทศ” โรมเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ยื่นคำขาด“ไม่ได้!” ธิเบศร์เอ่ยขึ้น“ทำไม ทำไมต้องเป็นมึงด้วยวะ” โรมเอ่ย“ทำไมถึงเป็นกูไม่ได้วะ” ธิเบศร์ถาม“มึงถามใจมึงดู มึงอยู่ในสถานะไหน แล้วน้องกูอยู่ในสถานะไหน”“…” แน่นอนว่าแตกต่าง ธิเบศร์เป็นมาเฟีย มีอันตรายรอบด้าน แน่นอนว่าคนเป็นพี่อย่างโรมไม่อยากเห็นน้องต้องตกอยู่ในอันตรายแน่นอน โรมเป็นคนที่รักน้องมาก รักน้
