All Chapters of Mayor Ishmael (SPG): Chapter 141 - Chapter 150

Jae-young "Dong, ayaw ko. Sasama ako sa ayaw at sa gusto mo," "Wife!" saad niya ngunit wala s'yang nagawa dahil ako na mismo ang nagbukas ng kotse nakaabang sa kaniya. Natanaw ko naka masahe si Dodong Ishmael sa batok niya pagkatapos ay kinakausap n'ya sina Kuya Locerio at sina Kuya Gener. Nang tapos na kausapin. Lumakad sina Kuya Gener sa kotse na service ko. Isasama na lang yata n'ya dahil kasama rin naman ako. Sumakay siya sa tabi ko iiling-iling. "Tigas talaga ng ulo ng asawa ko," parinig niya. "Mayor, aalis na po ba tayo?" tanong ni Kuya Locerio. "Oo Kuya. Ano pala ang gagawin natin dito sa loob ng kotse kung hindi tayo aalis?" ako ang sumagot natawa sila pareho ni Kuya Bruno. "Kasi ma'am diba ayaw ka pasamahin ni boss?" sagot ni Kuya Locerio. "Nah, anong ayaw. Kung kaya n'ya akong hilahin palabas ng kotse hindi ako sasama," "Ayon lang hindi naman talaga kaya ni boss. No choice talaga siya kundi pagtiygaan na lang—" "Aray mo Kuya Locerio. Mabuti pa po magmane

Jae-young Namumula ang mga mata niya. Hindi dahil sa galit. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa luha na pilit niyang pinipigilan. "Dong, positive naman bakit naiiyak ka pa?" wika ko sa kaniya. “Wife,” bulong niya, halos hindi lumalabas ang boses. “Are you sure, wifey?” nagtanong pa talaga ano ba ang hawak ko hindi pa s'ya sure. Tumango ako. “Dalawang test nga iyang ginawa ko, same positive. Kung hindi pa iyon sure ewan ko na lang. Ito lang ang itinabi ko una kong subok,” “Magiging daddy na ako?” mahina niyang sabi mukha pa nga parang tanong niya sa sarili niya hindi sa akin. Napangiti ako kahit may luha na rin sa mga mata ko. “Yeah,” Bigla niya akong hinila at isang mahigpit na yakap. Ramdam ko ang pag-alog ng balikat niya. Napangiti ako umiiyak o tumatawa? Lumayo siya nang kaunti para tingnan ako. May luha nga sa gilid ng mata niya. “Jae-young Martinez,” saad n'ya paos ang boses niya. "You gave me the best news of my life." Hinawakan niya ang tiyan ko nang maraha

Jae-young Nang binabagtas na namin ang patungo sa Villa. May natanaw akong mga nagtitinda sa kariton ng mga prutas sa tabi ng kalsada. Kinuhit ko sa balikat si Kuya Gener siya kasi ang driver. “Ma'am?” tila nagitla pa siya kaya apologetic akong ngumiti sa kaniya seryoso pala siya nagda-drive hindi ko iyon naisip. “Magugulatin po talaga iyan, Ma'am Jae,” saad sa ‘kin ng Kuya Zosimo. “Kape pa more para lumala iyan,” pabiro dagdag sabi ng Kuya Zosimo. “Masarap naman po talaga magkape, Kuya Zosimo,” sagot ko sabay binalik ko tumingin sa Kuya Gener. “Sorry po kung nabigla kita Kuya Gener. Please, huminto muna tayo r’yan sa tabi,” saad ko tinuro ko sa kaniya ang mga manininda sa kalsada. Ang dami bumibili. Mayroon din kasi nagtitinda ng gulay kaya rin maraming tao. Maaga pa naman kaya gusto ko bumaba bumili ng prutas. “Ma'am baka po magalit si Mayor ang daming tao at alam niya po pauwi na tayo," aniya nag-aalala. “Hindi naman siguro. Saglit i-text ko na lang po siya na dumaan

Jae-young Pagdating namin sa villa, umakyat agad ako para magtungo sa k’warto. Tahimik ang buong bahay. Namimiss ko na naman si Seven. Hindi lang basta namimis. Nag-aalala rin ako ng sobra sa kanila ni Jelay. Napaisip ako sa pinsan ni Rico na si Jonas. Sayang bakit ba hindi ko naisip na kunin ang number niya kanina. Kung alam ko lang na siya ang totoong ama ni, Seven. Sana talaga sinabi ko na ang nangyayari sa mag-ina kahit nauurat ako sa kasama n'yang si Eztela. Ang dami ko pala hindi alam sa pagkatao ng kakambal ko. Ang dami ko pala Itatanong sa kaniya. Pagpasok ko sa kwarto agad kong tinanggal ang sandals ko at binagsak ko ang bag sa tabi ng kama. The bed looked so inviting. Pink sheets bagong palit ni Loleng kanina, bago ako umalis naglinis siya sa k'warto namin. Alam kong hindi ako dapat matulog kasi kararating ko lang tatawag din ako kay Ishmael. Pero pagkahiga ko pa lang parang may humila na sa ’kin inaantok na ako. One hour lang ako iidlip. Mahirap kalaban ang antok kay

Jae-young Lumapit siya sa ‘kin nang kaunti. Hinawakan n'ya ang kamay ko dinala sa labi n'ya at hinahalik-halikan. “Wife,” bulong n'ya. “Dong?” “I miss you,” sagot n'ya kaya napakunot noo ako. “Seryoso? Magkasama lang tayo sa munisipyo? Araw-araw din tayong magkasama," natatawa kong sabi. “Hindi iyon ang gusto kong sabihin,” “Ikaw talaga,” saad ko nang maintindihan ko ang gusto n'yang ipahiwatig sa 'kin. Ngumiti siya at pagkatapos dahan-dahan n'ya akong hinila palapit sa kaniya. Kinulong niya ako sa braso niya. Kahit basa na kami at dapat ay nilalamig na ako ngayon. Baliktad ang nangyari. Dahil ang init ng yakap niya hindi alintana kahit malamig ang tiles sa paa namin. “Binitin mo ako kanina, wife,” an'ya animo nagtatampo o nagpapaalala na kailangan bayaran siya. Natawa ako hindi siya maka move-on aba. “Eh, nagutom ako,” wika ko hindi nawawala ang pagkaaliw sa kaniya. Napatili ako nang bigla na lamang akong umangat sa tiles, at dinala n'ya ako sa bathtub sabay binuksan ang gri