บทที่ 11

โถงเล็กของเรือนมีร่างของสตรีงดงามในชุดสีน้ำเงินสดใสนั่งรออยู่ก่อนแล้ว นางมองฉู่หมิงก้าวเข้าไปก่อนลุกขึ้นย่อกายให้เขา

“คารวะท่านเสนาบดี”

ฉู่หมิงยิ้มให้นางจางๆ “ซินซิน”

อู๋ซินยิ้มค้างไปอย่างเห็นได้ชัด ‘เขาเรียกนางว่าอย่างไรนะ ...ซินซิน?!’

แม้แต่หานเจียเองก็อ้าปากค้าง

มองดูสาวใช้สองคนของจวนแม่ทัพ หญิงสาวพลันบรรลุวาบ จะอย่างไรงิ้วเรื่องนี้ก็ต้องเล่นให้จบ

เห็นฉู่หมิงยังคงสวมชุดขุนนางสีดำแซมด้วยแถบสีแดงปักดิ้นด้วยด้ายสีทองหรูหรา ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันยิ่งทำให้เขาดูสง่าน่าเกรงขาม

“ท่านเพิ่งกลับมาจากวังหลวงหรือเจ้าคะ” นางถามด้วยท่าทีนอบน้อม แต่หางตามองเห็นหานเจียพาสาวใช้สองคนเดินออกไป ข้ออ้างง่ายๆ ที่พอจะหาได้คือต้องไปหาน้ำชามารับแขก

เห็นคนออกไปหมดแล้วอู๋ซินหมุนตัวกลับไปนั่งลงที่เดิม ปลายนิ้วของนางชี้ไปยังถ้วยชาบนโต๊ะ ในนั้นคือยาที่นางเตรียมเอาไว้ให้เขา

ฉู่หมิงเป็นคนรอบคอบรัดกุม แม้แต่คนของจวนแม่ทัพก็ไม่รู้ว่าเขามาเพื่อดื่มยา ขนาดขอความช่วยเหลือผู้อื่น ยังกล้าปิดบังความจริงเอาไว้เกินกว่าครึ่ง

แม่ทัพว่านนี่ก็ดีแสนดีให้ความช่วยเหลือโดยไม่ถามไถ่ให้มากความ ดูแล้วคงไว้ใจฉู่หมิงเป็นอย่างมาก

“อยู่ที่นี่สบายดีกระมัง”

ชายหนุ่มเอ่ยถามนาง เขาเดินมานั่งลงยังเก้าอี้ข้างๆ หยิบถ้วยชาซึ่งทันทีที่เปิดก็มีกลิ่นสมุนไพรและกลิ่นคาวแปลกๆ โชยออกมา

คิ้วเข้มขมวดมุ่น ก่อนมองดูท่าทีซึ่งยังคงเป็นปกติของหญิงสาว นางตอบเขาด้วยท่าทีเฉื่อยชาเช่นเดิม แต่ครั้งนี้ออกจะคล้ายคนง่วงงุนอยู่บ้าง

“แปลกที่อยู่บ้าง นอนไม่ใคร่จะหลับแต่ก็นับว่าไม่เลว” หญิงสาวยื่นมือข้างหนึ่งออกมา ฉู่หมิงที่เพิ่งจิบยาเข้าไปคำหนึ่งก็รีบวางก่อนส่งมือให้นาง

เห็นหญิงสาวตรวจชีพจรของเขาแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาเองก็ไม่ได้เอ่ยถามเพียงยกยาขึ้นดื่มอีกครั้ง

“ไม่ทราบว่าข้าถามได้หรือไม่” เขากล่าวด้วยท่าทีเกรงอกเกรงใจ “ยานี้เหตุใดมีกลิ่นคาวของเลือด”

อู๋ซินไม่ได้แสดงท่าทีใดกับคำถามนั้น นางเพียงขยับตัวจัดแขนเสื้อซึ่งมีรอยยับ “สมุนไพรบางชนิดก็มีกลิ่นเช่นนี้”

เขาเพียงพยักหน้ารับรู้และนิ่งฟังเมื่อหญิงสาวกล่าวประโยคถัดมา

“หลังจากนี้ท่านอาจมีไข้เล็กน้อย แต่อย่าได้ดื่มยาใดเข้าไป อาการไข้จะไม่หนักหนา ทนได้ก็ทน กินยาที่ข้าเคี่ยวทุกวันติดกันอีกสองวัน หลังจากนี้ร่างกายจะค่อยๆ ปรับให้สมดุลดังเดิม จากนั้นต้องเปลี่ยนตัวยาอีกสองสามชนิด ดื่มจากวันละครั้งเป็นสองสามวันครั้ง อาจมีอาการหน้ามืดหรือเจ็บหน้าอกคล้ายหัวใจทำงานผิดปกติ”

นางขมวดคิ้วเมื่อไม่ใคร่จะแน่ใจว่าเขาฟังเข้าใจ

“ช่างเถิด หากเกิดอาการผิดปกติที่ไม่ร้ายแรงขึ้นให้จิบชาอุ่นๆ ห้ามดื่มน้ำหรือกินของเย็น รสจัดก็ไม่ได้ ห้ามออกแรงมากๆ แต่หากมีอะไรร้ายแรงให้รีบมาพบข้า”

ชายหนุ่มเพียงพยักหน้า เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก็รีบวางถ้วยชาในมือลง เขาสอดมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบถุงปักสีขาวออกมายื่นให้หญิงสาว

“นี่คือของขวัญต้อนรับการมาเมืองหลวง รับไว้สิ”

อู๋ซินยื่นมือออกไปโดยดี นางเปิดดูก็พบว่ามันคือปิ่นเงินรูปร่างคล้ายกิ่งหลิว “ขอบคุณท่านเสนาบดี ข้าชอบมาก”

สาวใช้สองนางที่เพิ่งเดินเข้ามาเห็นเข้าพอดีหน้าแดงก่ำ แต่ยังพยายามก้มหน้าก้มตาทำงาน โดยไม่สอดส่ายสายตาไปทั่ว ทั้งสองแอบฟังบทสนทนาที่คล้ายสองคนรู้จักกันมาก่อน ในใจคันยุบยิบด้วยความสงสัย กระทั่งคาดเดาความสัมพันธ์ของคนทั้งสองไปต่างๆ นานา

“นี่ เจ้าว่าท่าทางระหว่างท่านเสนาบดีกับคุณหนูแปลกๆ หรือไม่” สาวใช้นางหนึ่งอดรนทนไม่ได้ รีบซุบซิบกับอีกคนที่ออกมาพร้อมกัน

พวกนางต่างมองฉู่หมิงเดินออกมาจากเรือนรับรอง มั่นใจแล้วว่ารอบๆ ไม่มีคนอื่นอีก

“แปลกตรงไหน ไม่มีอะไรชัดเจนไปกว่านี้แล้ว ท่านเสนาบดีไม่ใช่ต้องตาคุณหนูแล้วหรอกหรือ”

“แต่พวกเขาไปพบกันที่ไหนเล่า คุณหนูเพิ่งมาเมืองหลวง”

“เจ้าไม่คิดว่ามันแปลกๆ หรือ ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีข่าวว่าท่านแม่ทัพมีบุตรสาวบุญธรรมมาก่อน หลังท่านเสนาบดีกลับมาทั้งที่หายตัวไปหลายวัน เขาเข้าพบท่านแม่ทัพก่อนเข้าวังหลวงเสียอีก ในวันรุ่งขึ้นท่านแม่ทัพก็ประกาศว่ารับคุณหนูเป็นบุตรีบุญธรรม”

สาวใช้อีกคนเบิกตาโต “หรือว่าเรื่องนี้...เป็นท่านเสนาบดีพาคุณหนูเข้าเมืองหลวงมาหรือ!”

“ชู่วววว เจ้าเบาเสียงหน่อยสิ”

“หากเป็นเช่นนั้นมิยิ่งแย่หรือ ข้าชอบนางนะ นางทั้งงดงามและก็วางตัวดี หากแต่งเข้าจวนเสนาบดีนั่นไม่เท่ากับอายุสั้นแล้วหรอกหรือ”

“ที่เจ้าพูดมาข้าเองก็เห็นด้วย ข้าเห็นนางครั้งแรกยังตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ข้าว่าตอนนี้ในเมืองหลวงนางนับเป็นโฉมสะคราญอันดับหนึ่งไม่ผิดแน่ ข้าว่านะท่านเสนาบดีเห็นนางแวบแรกคงมีใจให้นางไปแล้วกระมัง”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น หาไม่จะมีเหตุผลอื่นใดอธิบายเรื่องที่อยู่ๆ ท่านแม่ทัพก็รับบุตรสาวบุญธรรมเล่า ทั้งยังรับเข้าจวนหลังจากท่านเสนาบดีกลับเข้าเมืองหลวงอีก”

“แต่...มาคิดๆ ดูหากข่าวลือนั่นเป็นจริง โฉมสะคราญอย่างคุณหนู เฮ้อ”

ข่าวลือก็ยังคงเป็นข่าวลือ แม้แต่สาวใช้ในจวนแม่ทัพยังเชื่อเรื่องที่ว่าชะตาของเสนาบดี ไม่ว่าใครแต่งให้ก็ล้วนแล้วแต่ต้องอายุสั้น