Alle Kapitel von ดั่งเพลิงพิศวาส: Kapitel 11 – Kapitel 20

“ขอถามหน่อยค่ะ ฉันไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจเหรอคะ กรุณาช่วยพูดมาตรงๆ ด้วย”“...”เงียบ...ไม่สนใจที่จะตอบคำถามนั้นเลยด้วยซ้ำ บรรณปลดกระดุมแขนเสื้อที่ข้อมือทั้งสองข้างและพับขึ้นไปถึงข้อศอก แต่อลินดายังคงรออย่างใจเย็น เมื่อไม่ได้คำตอบสักที มือบางก็เลื่อนกระจกกั้นออกและยื่นหน้าไปบอกเจตต์“กรุณาจอดรถด้วยค่ะ ฉันจะลง” เธอบอกเสร็จก็ปิดกระจกไว้เช่นเดิมและรอที่จะลงจากรถ แต่จนแล้วจนรอดรถก็ไม่จอดสักที“เจตต์ไม่เคยฟังคำสั่งใครนอกจากผมคนเดียว” เจ้าพ่อหนุ่มบอกเมื่อเห็นอีกฝ่ายเตรียมจะกดกระจกเลื่อนลงอีกครั้ง“คุณก็บอกให้เขาจอดหน่อยสิ” อลินดาหันขวับไปมองเขาตาเขียว “เพราะฉันจะลงตอนนี้ ป่วยการจะเสวนาด้วยแล้ว”“คุณไม่อยากรู้เหรอว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้มันมีที่มาที่ไปยังไง” ใบหน้าคมเหี้ยมขึ้นจนหญิงสาวต้องรีบขยับกายไปชิดประตู“ฉันคิดทบทวนมาตลอดว่าไปทำอะไรให้คุณโกรธ แต่ไม่มีความทรงจำนั้นในเมมโมรี่สมองของฉันเลย” เสียงหวานชี้แจงเหตุผลเท่าที่จะทำได้ บรรณแสยะยิ้มเหยียดๆ ขณะจ้องดวงหน้าสวยที่ทำเอาหนุ่มๆ หัวใจแทบละลาย แต่กับเขายิ่งมองยิ่งแค้น“คุณไม่ได้ทำหรอกคุณหมอ แต่คนอื่นที่เกี่ยวข้องกับคุณเป็นคนทำ” ความลับเริ่มกระจ่า

หลังจากการเจราจาทาบทามอลินดาไม่สำเร็จอย่างที่คิดไว้ เพราะคำตอบที่ได้รับคือ ‘ขอดูกันไปก่อนสักระยะ’ สองแม่ลูกจึงขอตัวกลับ และในขณะที่นั่งรถกลับบ้าน คุณหญิงอมรรัตน์ไม่ได้คิดถึงเรื่องหมั้นหมายแต่อย่างใด หากกลับคิดไปถึงคำพูดของบรรณด้วยความกังวล“คิดอะไรอยู่เหรอแม่” บุตรชายหันมาถามเมื่อสังเกตสีหน้าและแววตาของมารดาเปลี่ยนไป“คิดถึงพี่ชายของเมียแกนะสิ มันพูดเหมือนรู้ว่าน้องมันตายเพราะพวกเรา”“คิดมากไปหรือเปล่าแม่ เรื่องมันผ่านมานานเป็นปีแล้ว ถ้าไอ้บรรณมันรู้คงไม่ปล่อยพวกเราไว้หรอก แม่ก็ทราบดีว่ามันมีอิทธิพลมากแค่ไหน เพียงแค่ดีดนิ้วสั่งลูกน้อง ศพของพวกเราก็ไม่รู้จะไปขึ้นอืดตรงไหน” พศินเรียกสติของผู้เป็นแม่ที่ตอนนี้กำลังกระเจิดกระเจิงให้กลับมาเหมือนเดิม เพราะมั่นใจว่าบรรณคงไม่มีทางรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับพัดชาอย่างแน่นอน“ทำไมแกไม่บอกแม่ตั้งแต่แรกว่านังนั่นมันรวย” คุณหญิงอมรรัตน์ตำหนิบุตรชายอย่างเสียดาย ถ้าเธอรู้คงไม่ตั้งแง่กับลูกสะใภ้เป็นแน่“ผมก็ไม่รู้ พัดบอกแค่ว่ามีพี่ชายทำงานอยู่ภาคใต้เท่านั้นเอง” พศินบอกและพาลนึกโกรธพัดชาที่ไม่ยอมบอกฐานะตัวเอง“แกเห็นเด็กที่มันอุ้มมาไหม” หญิงสูงวัยขมวดคิ้วม

วันนี้ที่ตึกทำการใหญ่ของแลนด์พร็อพเพอร์ตี้ดูจะวุ่นวายอยู่กับการเตรียมงานแถลงข่าว เกี่ยวกับโครงการใหญ่ที่ทางบริษัทประมูลมาได้ นักข่าวมากหน้าหลายตาจากหลายๆ สำนักแห่แหนมาจับจองที่นั่งใกล้เวทีเพื่อจะได้ข้อมูลตามที่ตัวเองอยากรู้กันจ้าละหวั่นเมื่อถึงกำหนดการ คุณหญิงอมรรัตน์และพศินก็เดินเข้ามาภายในห้อง เสียงกดชัตเตอร์รัวๆ ดังอยู่สักพักก็เงียบลงไป หญิงสูงวัยในฐานะประธานของงานโบกไม้โบกมือทักทาย แล้วเดินขึ้นเวทีพร้อมกับบุตรชาย“สวัสดีน้องๆ นักข่าวที่มาร่วมงานของแลนด์พร็อพเพอร์ตี้ทุกคน วันนี้ทางเราจะมาแถลงข่าวโครงการใหม่ที่เตรียมจะเปิดตัวในช่วงต้นเดือนหน้านี้นะคะ ส่วนรายละเอียดของโครงการต่างๆ ทุกคนสามารถรับฟังจากคนนี้ได้เลยค่ะ” คุณหญิงอมรรัตน์ผายมือไปยังบุตรชาย พศินเป็นหนุ่มสมาร์ทและดูดีเสมอ ทำให้ขึ้นทำเนียบสามีแห่งชาติของบรรดาสาวๆ ไฮโซไฮซ้อในเมืองไทย“สวัสดีแขกผู้มีเกียรติทุกท่านด้วยนะครับ แลนด์พร็อพเพอร์ตี้ยินดีเป็นอย่างมากที่ทุกท่านมาร่วมงาน ซึ่งโครงการใหญ่ของเราที่ว่านั้นก็คือ โครงการบ้านพักตากอากาศบนดินแดนที่เปรียบเสมือนสวิสเซอร์แลนด์ของเมืองไทยเองครับ โดยโครงการนี้เราเอาใจคนที่รักธรรมดาอย

“แม้แต่คุณหมออลินดาเหรอครับนาย” เจตต์ถามแล้วต้องก้มหน้าเมื่อเจอสายตาพิฆาตของเจ้านายตวัดมองมา“ไม่มีการยกเว้นทั้งนั้น!”“แอ้…แอ้” เจ้าหนูพอร์ตวางมือลงบนไหล่แกร่งและลูบเบาๆ เพื่อบอกให้คนเป็นลุงใจเย็นๆ ไว้ ด้วยไม่อยากให้คุณหมอคนสวยของตนถูกลงโทษ ในขณะที่บรรณเอื้อมมือไปรับหลานมาอุ้มแล้วหอมแก้มแรงๆ หนึ่งฟอด“หวงหรือไงไอ้พอร์ต” เด็กชายตัวน้อยไม่ตอบเพราะพูดยังไม่เป็น ได้แต่ส่งเสียงร้องอ้อแอ้แทน “อีกไม่นานเขาก็จะไปอยู่กับนายที่เกาะแล้ว แต่นายห้ามใจอ่อนนะโว้ย เข้าใจไหมไอ้เสือ” บรรณบอกหลานชายที่ดูจะรู้เรื่องรู้ราว เจตต์อมยิ้มไม่รู้ว่างานนี้จะห้ามหลานหรือห้ามตัวเองกันแน่...“อู้…อู้” เจ้าตัวกลมทำปากจู๋ใส่คุณลุงตัวใหญ่ มือจิ๋วตีแปะๆ บนหน้าอกกว้างแกร่ง บรรณเลี้ยงหลานชายคนนี้มาตลอดรู้ว่าเจ้าตัวแสบกำลังเคืองเขา“ห้ามรัก ห้ามชอบ ต้องตีหน้ายักษ์ใส่ เข้าใจนะเจ้าลูกหมู” เจ้าพ่อหนุ่มใช้นิ้วเขี่ยที่ปลายคางนุ่ม เสือพอร์ตจับนิ้วแข็งแรงมายัดเข้าปากแล้วดูดจ๊วบๆๆ“จุง…หม่ำ…หม่ำ”บรรณรีบดึงนิ้วออกเพราะกลัวหลานรักจะติดเชื้อโรค ร่างกลมก็ก้มตาม เลยถูกชายหนุ่มดันศีรษะให้เงยขึ้น“เฮ้…เจ้าพอร์ต นิ้วนะโว้ยไม่ใช่ขวดนม”

“หึ…จริงๆ ผมมีน้องสาวอยู่คนหนึ่ง แต่เธอเสียชีวิตเพราะคนเลวๆ เพียงไม่กี่คน” ประโยคท้ายบรรณเน้นเสียงแล้วชำเลืองมองพศินซึ่งยืนทำหน้าเครียดๆ อยู่ไม่ไกล“เสียใจด้วยนะคะ คนสมัยนี้ก็ใจร้ายเหลือเกิน มีข่าวฆ่าฟันกันไม่เว้นแต่ละวัน” คุณหญิงเอ่ยถามเพื่อต้องการให้มั่นใจว่าสิ่งที่บุตรชายบอกเป็นเรื่องจริง“ใช่ครับน่ากลัวมาก แต่ผมคงไม่ปล่อยให้อยู่เสวยสุขนานแน่นอนหรอกครับ ฆ่าพวกนี้มันง่ายเหมือนดีดนิ้ว แต่ทำยังไงจะให้พวกมันตายทั้งเป็น นี่สิถึงเป็นเรื่องที่ท้าทายสำหรับผม” บรรณทิ้งท้ายคำพูดอันสุดสะพรึงไว้เท่านั้น แล้วเดินไปหารัฐมนตรีประภาส โดยมีสายตาของสองแม่ลูกมองตามด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นไม่น้อย คนเป็นแม่นั้นคิดหาทางแก้ไขในขณะที่ลูกชายอย่างพศินกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ เพราะรู้จักบรรณตามคำบอกเล่าของพัดชาว่าร้ายยิ่งกว่าพายุ มีทั้งอิทธิพล มีทั้งอำนาจ ตามแต่ใจจะบัญชาขณะที่หน้าคฤหาสน์กำลังเชือดเฉือนกันด้วยวาจาและสายตา ภายในห้องแต่งตัว ร่างบอบบางในชุดไทยจักรีสีเปลือกไข่ยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกด้วยใบหน้าหม่นเศร้าพร้อมกับถอนหายใจออกมายาวๆ หากเป็นไปได้อลินดา อยากให้เวลาเดินช้าๆ เพื่อที่เธอจะได้ยืดเวลาชีวิตของต