All Chapters of ดั่งเพลิงพิศวาส: Chapter 21 - Chapter 30

“คุณหญิงค่ะ หนูเก็บต่างหูอันนี้ได้ที่ประตูด้านหลังค่ะ” สาวใช้ยื่นต่างหูรูปดอกไม้มาให้ คุณหญิงอัมพรรับมาดูก็ตกใจยกมือขึ้นทาบอก“คุณพระ! นี่มันต่างหูของน้องดา!”“แล้วน้องดาไปไหนครับคุณอา” พศินเดินมาถึงก็ถามด้วยสีหน้าที่เริ่มจะกระวนกระวายมากขึ้นเรื่อยๆ“นั่นสิ หรือนี่เป็นแผนหนีงานหมั้นคุณหญิงอัมพร” คุณหญิงอมรรัตน์ถามอย่างไม่พอใจ เพราะถ้างานนี้ล่มก็เท่ากับว่าสิ่งที่วาดฝันเอาไว้ก็พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี“แล้วแต่คุณหญิงจะคิดเถอะค่ะ” เจ้าของงานบอกเสร็จก็เดินกลับไปหาสามีที่ห้องโถง “คุณคะ ลูกเรา…หายตัวไปค่ะ” คนเป็นภรรยาจับมือสามีเขย่าแรงๆ รัฐมนตรีประภาสก็ตกใจไม่ต่างกับแขกในงาน“หาทั่วหรือยังคุณหญิง”“ยังค่ะ” คุณหญิงอัมพรตอบเสียงเครือ รู้สึกเป็นห่วงบุตรสาวจับใจและภาวนาขออย่าให้ตกอยู่ในอันตราย รัฐมนตรีประภาสดูจะมีสติดีกว่าคนอื่นๆ ก็รีบสั่งการออกไปทันที“ตามหาอลินดาให้ทั่วด่วน”จากนั้นทั้งทีมออแกไนซ์และแขกในงานช่วยกันออกตามหา บรรณยังคงยืนมองความวุ่นวายตรงหน้า พศินเห็นบรรณก็ตรงรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายเข้าหาตัว“ว้าย…พศิน อย่าลูก” คุณหญิงอมรรัตน์ร้องห้ามเพราะรู้ว่าบุรุษผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาท

เมื่อบรรณเริ่มป้อนข้าวมาได้สักพัก เจ้าหนูพอร์ตซึ่งกินจุอยู่แล้วก็กินเยอะกว่าเดิม จนคนเป็นลุงต้องหยุดการป้อนเพราะกลัวหลานชายกินเยอะเกินไป“หม่ำ…หม่ำ” เสือพอร์ตรีบประท้วง ปากเล็กๆ ย่นยู่“เฮ้ย...พอแล้ว กินเยอะเกินไป เดี๋ยวต่อด้วยผลไม้ก็แล้วกันนะ” บรรณหยิบผลไม้ป้อนเข้าปากหลานชาย ดวงตากลมใสมองคุณลุงแล้วยื่นมือเล็กหยิบเอาผลไม้ในจากไปจ่อที่ปากหยักสีน้ำชา“จุงหม่ำ...จุงหม่ำ...” เจ้าหนูบอกพลางพยักหน้าหงึกๆ ให้ บรรณมองยิ้มๆ ก่อนจะงับเอาองุ่นเข้าปากและเคี้ยวหมุบหมับกลืนลงคอ คนป้อนดีใจจนต้องปรบมือเปาะแปะ“ไอ้แสบเอ้ย...” ร่างสูงใหญ่มันเขี้ยวจึงกดจมูกโด่งลงหอมแก้มหลานชายทั้งสองข้างหนักๆ“รักจุง...รัก...รัก”“ลุงก็รักนาย ไอ้เสือน้อย โตมาต้องโหดและเก่งเหมือนลุงนะเฟ้ย อย่าให้เสียชื่อเด็ดขาด” พูดจบบรรณก็ย้ายจากแก้มมาจูบที่หน้าผากเล็กๆ อย่างแสนรัก แล้วหันมาบอกพี่เลี้ยงให้พาเจ้าพอร์ตไปอาบน้ำ เมื่อพี่เลี้ยงยื่นมือจะอุ้ม เด็กชายพอร์ตก็ยกเท้าชูขึ้นพร้อมทั้งร้องคำรามขู่ฟ่อทันที“ฮืม…ฮืม”“ดื้ออีกแล้วนะเจ้าพอร์ต เมื่อกี้ลุงบอกว่าไง ถ้าดื้อจะไม่ได้รางวัล” บรรณขู่เสียงเข้ม เจ้าหลานชายทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพราะมั่

“ปล่อยฉันนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้!”“ก็บอกแล้วไงว่าจะปล่อยก็ต่อเมื่อคุณ ‘ท้อง’ กับผม” พูดจบเขาก็จัดการทุ่มเธอลงที่ฟูกหนานุ่มเต็มแรง แล้วกระโจนกายตามเข้ามาทาบทับร่างอ้อนแอ้นอย่างรวดเร็ว“คุณลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเป็นอะไร ต่อให้ท้อง...ฉันก็ไม่ยอมเก็บเลือดชั่วๆ ของคุณไว้เด็ดขาด” เมื่อเขาไร้ความเมตตา เธอก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรักษาน้ำใจอีกต่อไป บรรณถอนฉุนแรงๆ แล้วรวบเอาข้อมือน้อยๆ นั้นตรึงไว้เหนือศีรษะ ก่อนจะก้มหน้าลงไปพูดด้วยน้ำเสียงยียวนประชิดริมฝีปากอิ่ม“ก็รองดูสิ ถ้าคุณทำแบบนั้นเราจะได้เห็นดีกันแน่ และผมก็ขอรับรองเลยว่าคุณจะถูกผมขย่มด้วย ‘ท่าพิสดาร’ ร้อยแปดพันเก้าแบบไม่มีวันพัก ผมจะเมคเลิฟคุณอย่างระห่ำทุกวัน และทุกคืนด้วย” เจ้าพ่อสบตากลมโตที่เจือไว้ด้วยหยาดหยดใส ความสงสารในหัวใจอันด้านชาของเขาไม่มีแม้แต่น้อย มีเพียงความแค้นปนแรงอาฆาตเท่านั้น“อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ได้โปรด” เธอตาโตเมื่อใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้ๆ ก่อนที่ริมฝีปากหยักร้อนจะตะโบมจูบแก้มขาวจนบู้บี้ พร้อมทั้งสูดเอากลิ่นหอมแห่งสาวพรหมจรรย์เข้าเต็มปอด จากนั้นก็ลากไล้ไรหนวดแข็งๆ ไสเสียดไปตามโครงหน้ารูปไข่ แล้ววกเข้าไปประกบกับกลีบปากอิ่มเต็ม

“อ๊ะ...อื้อ...” อลินดาเกร็งเบื้องล่างรอความเจ็บปวด แต่ครั้งนี้มันกลับไม่แสบแสนอย่างที่คิด เธอจึงค่อยๆ แอ่นสะโพกผายขึ้นรับการสอดประสานด้วยท่าทางเงอะงะเจ้าพ่อหนุ่มคลี่ยิ้มมุมปาก หรี่ตาลงแคบๆ พลางตอบสนองด้วยการสอนเทคนิคต่างๆ ให้กับลูกศิษย์ ‘หัดรัก’ มือใหม่ทันที เขาเริ่มรุกรานเร็วขึ้นและถี่ระรัวยิบ กระทั่งบทเพลงเริงระบำสวาทบรรเลงมาถึงท่อนสุดท้าย ลำตัวกำยำก็ฝังบั้นท้ายจมค้างเอาไว้และกระตุกตุบๆ ในขณะที่หญิงสาวผวากอดเขาแน่นพร้อมทั้งจิกกรงเล็บไปตามแผ่นหลังกว้างจนเป็นรอยแม่วข่วนเต็มไปหมด“อู้ววว์!”บรรณห่อปาก คางแหงนหงาย ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก ก่อนจะค่อยๆ ทิ้งกายลงไปนอนกอดรัดกับร่างอ้อนแอ้นอย่างสุขล้ำระคนเอิบอิ่มอลินดาหอบหายใจถี่ระรัวอยู่นาน วันนี้เธอถูกย่ำยีจนเจ็บช้ำไปทั่งร่างกายและจิตในจากผู้ชายที่ไม่ต่างอะไรกับปีศาจร้ายในคราบของมนุษย์ หญิงสาวเม้มปากแน่น น้ำตาแตกพรู ขณะขยับกายหนีออกมาด้านข้างเพราะไม่อยากจะสบตาคนใจยักษ์ใจมาร!“อย่าใช้น้ำตาเรียกคะแนนสงสาร เพราะมันไม่มีประโยชน์” บรรณบอกหน้าตึงๆ แต่ก็ไม่มีเสียงโต้ตอบใดๆ หลุดรอดออกมาจากกลีบปากบาง เนื่องจากตอนนี้กำลังสั่นระริก ยิ่งเธอนิ่ง อารมณ์ขอ

“จัดการมันพวก!” เวกสั่งการและเล็งปลายกระบอกปืนไปยังศัตรู จนนักพนันพากันวิ่งหลบลูกปืนอลหม่าน ขณะที่เวกหาจังหวะยิงศัตรูอยู่นั้น ก็มีชายฉกรรจ์คนหนึ่งลอบเข้ามาด้านหลังและใช้มีดสปาตาร์จ้วงแทงจนทะลุออกมาด้านหน้าของร่างสวบ…“อ๊ากกก…” เวกร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะล้มลงชักกระตุกสองสามครั้งและขาดใจตายอยู่ตรงนั้น หาญและพวกการ์ดเห็นก็ยิงใส่อย่างบ้าคลั่ง มือแทงก็กระโดดหลบเข้าที่หลังผนังปูนซึ่งเป็นทางเชื่อมไปยังห้องน้ำ ก่อนจะยิงใส่หาญสามนัดซ้อนติดๆ กัน จนคนถูกยิงล้มลงไปนอนกองกับพื้น เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมานองพื้น ส่งกลิ่นเหม็นคราวคละคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณ เมื่อเป้าหมายถูกกำจัด ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนก็พยักหน้าให้กันแล้วรีบแยกย้ายออกไปจากสถานที่เกิดเหตุ การ์ดคุมบ่อนวิ่งตามไปแต่ก็ไม่ทันเพราะมีรถมารับคนทั้งสี่หายเข้าไปในความมืด คนของเจตต์ที่ตามประกบเวกและหาญเห็นเป้าหมายตายก็โทร.รายงานลูกพี่ทันที“คุณเจตต์ครับ ไอ้เวกกับไอ้นายหาญถูกฆ่าตายในบ่อนเมื่อสักครู่นี่เองครับ ผมส่งภาพคนลงมือไปให้แล้วนะครับ” คนเป็นลูกน้องบอกเสร็จก็ตัดสายทิ้งแล้วรีบออกจากบ่อนไปเช่นกันหลังจากนอนนิ่งมาหลายชั่วโมง อลินดาก็เริ่มขยับ