“ไงล่ะเจ้าพอร์ต โดนคุมอาหารซะแล้ว” บรรณหันไปคุยกับหลาน อลินดายิ้มให้ไอ้เสือแล้วเดินออกจากห้องไป ร่างสูงมองตามแผ่นหลังบางด้วยความรู้สึกหนักอึ้งเป็นที่สุดอลินดาหายไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็กลับมาพร้อมอาหารสำหรับเด็ก ขณะเดินไปหาสองลุงหลานซึ่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นที่บุผนังด้วยกระจกใส มองเห็นวิวทะเลสีครามได้สามร้อยหกสิบองศา เจ้าหนูน้อยแม้จะรู้สึกไม่สบายแต่พออยู่กับคุณลุงสุดหล่อและมีพี่คนสวยอยู่ใกล้ๆ ก็ไม่งอแง“หม่ำ…หม่ำ”เด็กชายพอร์ตเห็นอลินดาถือถาดอาหารเข้ามาก็ยกมือยกไม้ขึ้นโบกสะบัด บรรณหันไปมองแล้วอุ้มหลานชายไปนั่งที่นั่งเด็ก ก่อนจะหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกคอให้“วันนี้พี่ดาทำอาหารพิเศษให้ทานนะคะ ถ้าอร่อยก็ต้องทานเยอะๆ จะได้หายป่วยเร็วๆ” หญิงสาววางถาดที่โต๊ะเล็ก บรรณมองเมนูพิเศษอย่าสนใจ“นั่นอะไรเหรอ?” เขาเอ่ยถามเพราะอยากรู้ อลินดาเงยหน้าขึ้นจะตอบแต่ใบหน้าคมเคลื่อนลงมาใกล้ๆ จนชนกับพวงแก้มอย่างไม่ตั้งใจ“อุ้ย…” เธออุทานและรีบขยับออกห่างทันที “เอ่อ…ต้มข้าวออร์แกนิกใส่ปลาแซมอนผสมกับผักสองสามอย่างค่ะ” เธอบอกขณะก้มหน้ามองถ้วยข้าวต้ม“หม่ำ…จุง” เจ้าพอร์ตทำปากมุบมิบเพราะหิว เมื่อได้กินอาหารที่อลินดาทำ ร
Zuletzt aktualisiert : 2026-01-23
ANMELDEN
