Alle Kapitel von ดั่งเพลิงพิศวาส: Kapitel 51 – Kapitel 60

“ออกไปจากบริษัทฉัน” คุณหญิงอมรรัตน์กดเสียงต่ำ แววตาเคียดแค้นชิงชังอย่างไม่ปิดบัง แต่บรรณยังคงเยือกเย็นและมองด้วยความสมเพช พศินดิ้นรนเพื่อจะไปช่วยมารดา“คงไม่ได้หรอกครับ เพราะผมต้องประชุมในฐานะประธานและผู้บริหารแลนด์พร็อพเพอร์ตี้ คนใหม่”“อะ...อะไรนะ…” อมรรัตน์ผงะและตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน “แกหมายความว่ายังไง” หญิงสูงวัยจ้องใบหน้าคมอย่างชิงชัง บรรณยิ้มแล้วยื่นมือไปรับเอกสารการซื้อขายหุ้นจากพิงค์กี้ ทำให้คุณหญิงอมรรัตน์เห็นพิงค์กี้และสงสัยว่าเธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้ยังไง“เธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ยังไง” หญิงสูงวัยเอ่ยถาม แต่พิงค์กี้เพียงไหวไหล่โดยไม่ยอมตอบ แต่ยื่นเอกสารให้บรรณ ซึ่งชายหนุ่มก็รับมาแล้วส่งต่อให้คุณหญิงอมรรัตน์อีกที“สัญญาซื้อขายหุ้นจากผู้ถือหุ้นรายย่อยทั้งหมด 45 เปอร์เซ็นต์ และซื้อจากลูกชายคุณหญิงอีก 10 เปอร์เซ็นต์ รวมทั้งหมด 55 เปอร์เซ็นต์ แสดงว่าผมถือหุ้นเกินครึ่ง ในขณะที่คุณหญิงถือแค่ 35 เปอร์เซ็นต์ พศินเหลือแค่10 เปอร์เซ็นต์ รวมแล้ว 45 เปอร์เซ็นต์ ผมพูดถูกต้องนะคุณทนาย” บรรณหันไปมองฝ่ายกฎหมาย แล้วหันกลับมายิ้มให้สองแม่ลูก“เป็นไปไม่ได้” พศินสะบัดจนหลุดแล้วแย่งกระดาษ

“หึหึ น้องสาวคุณอ่อนนอก แต่โคตรใจแข็งเลยรู้หรือเปล่า” บรรณบอกอย่างอ่อนใจ“ทำไมไม่แจ้งความละคะบรรณ คนชั่วๆ แบบนี้ต้องติดคุกตลอดชีวิตหรือไม่ก็ประหารสถานเดียว”“คุณหญิงอมรรัตน์เส้นสายแกเยอะ เข้าคุกไม่นานก็ออกมา แต่ถ้าทำให้ชดใช้กรรมข้างนอก นั่นล่ะถึงจะเหมาะสมเป็นที่สุด” เจ้าพ่อหนุ่มพูดเสียงเครียดพร้อมกับกำหมัดแน่น พิงค์กี้มองเพื่อนรักอย่างเห็นใจ เท่าที่รู้จักกันมา บรรณเป็นคนรักครอบครัว และพอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คนที่กล้าท้าทายอำนาจของเขาคงไม่มีวันสงบสุขไปตลอดชีวิตขณะที่เจ้าพ่อหนุ่มกำลังปรับทุกข์และคิดหาทางออกกับเรื่องหัวใจอยู่นั้น ภาพข่าวของเขาและพิงค์กี้ถูกตีแผ่ผ่านสื่อต่างๆ จากทุกสำนัก ซึ่งอลินดาก็ได้เห็นและได้ยินตลอดการสัมภาษณ์ หัวใจดวงน้อยเจ็บปวดอย่างทรมาน แต่ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ เพราะทั้งสองคือคนที่เธอรักนั่นเองบรรณอยู่เคลียร์งานที่แลนด์พร็อพเพอร์ตี้ จนกระทั่งบ่ายโมงเศษๆ ก็นึกถึงหลานชายที่ฝากไว้กับอลินดา ป่านนี้ไม่รู้ว่าเจ้าตัวแสบจะก่อกวนอะไรคนท้องบ้างหรือเปล่า เจ้าพ่อหนุ่มคลี่ยิ้มน้อยๆ แล้วหยิบมือถือมาโทร.หาคนที่ตัวเองคิดถึงทันที รอสายอยู่นานเหมือนเจ้าของเบอร์กำลังชั่งใจว่าจะรั

“ดาบเห็นหรือเปล่าว่าใครทำหมอนี่” ผู้กองหนุ่มหันไปถามลูกน้อง“ไม่เห็นครับ” ตำรวจสองนายพร้อมใจกันตอบ เอกวัตรใช้มือบีบเข้าที่กรามของผู้ต้องหาแรงๆ “อย่ากร่างให้มันมากนักนะเสี่ย เพราะไม่มีใครอยู่เหนือกฎหมายได้” เขาบอกเสียงลอดไรฟัน “เอาตัวไป”เมื่อลูกน้องนำตัวเสี่ยอดิศรพร้อมพวกที่รอดชีวิตไปแล้ว เอกวัตรก็หันมามองร่างสูง “ถูกยิงนี่หว่า…” ผู้กองหนุ่มมองใบหน้าเคร่งเครียดของเพื่อนรักแล้วตบบ่ากว้างเบาๆ “แมวเก้าชีวิตเหมือนเดิมนะ”“ขอบใจสำหรับคำชม อย่าให้มันตายในคุกก่อนสอบสวนอีกล่ะ” บรรณบอกขณะเดินมาที่รถพร้อมกัน เจตต์เห็นผู้เป็นนายบาดเจ็บก็ตกใจ“นายโดนยิง”“แค่นี้ไกลหัวใจ” บรรณตอบพร้อมกับก้มมองแผลที่ต้นแขน แผลเจ็บไม่เท่าไหร่แต่ใจเจ็บยิ่งกว่าหลายพันเท่าตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว“สงสัยเจ้านายของนายมัวคิดเรื่องอื่นเลยพลาดทั้งๆ ที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน” เอกวัตรมองเพื่อนยิ้มๆ เจตต์ถอนหายใจเบาๆ และเห็นด้วยกับเอกวัตร“จริงครับ” เมื่อคนสนิทและเพื่อนรับลูก เอกวัตรขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความแปลกใจระคนสงสัยกับสิ่งที่เจตต์ทิ้งท้ายไว้“พูดมากน่า ไปเถอะ ป่านนี้เจ้าพอร์ตรอแล้ว”“เหอะ ไอ้ปากแข็ง เอาหลานมาอ้างอีกตามเคย”

เมื่อคนที่เคยได้ทุกอย่างแต่ถูกขัดใจ ใบหน้าคมเข้มก็ตึงขึ้นทันที “ห่วงความรู้สึกคนอื่นไปทั่ว แต่ไม่เคยห่วงความรู้สึกผัวตัวเอง” ชายหนุ่มตัดพ้ออย่างขุ่นเคือง“เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ต่อไปไม่ใช่แล้ว คุณเองก็น่าจะรู้ดี” อลินดาสูดลมหายใจเข้าปอดยาวๆ ตัดสินใจดึงตัวออกจากวงแขนแกร่ง และทำแผลต่อจนเสร็จ โดยมีบรรณนั่งมองหน้านวลที่ลอยอยู่ใกล้ๆ ดวงตานิ่งลึก“เสร็จแล้วใช่ไหม” จู่ๆ เขาลุกขึ้นยืน ทำให้อลินดาต้องลุกตาม “ถ้าคุณไม่ไปนอนที่บ้านผม ผมก็จะนอนที่นี่” พูดจบร่างสูงก็เดินดุ่มๆ ออกจากห้อง หญิงสาวนิ่งงันด้วยความตกใจจนกระทั่งบรรณปิดประตู“คุณนอนที่นี่ไม่ได้นะคะ” อลินดาได้สติรีบตามออกไป เจ้าพ่อหนุ่มเดินตรงไปที่ห้องโถงซึ่งมีคุณหญิงอัมพรและพิงค์กี้นั่งเล่นอยู่กับหลานชาย“จุง…จุง” เจ้าหนูพอร์ตยกก้นโด่งลุกขึ้นยืนแล้วเดินเตาะแตะไปกอดขาคนเป็นลุง บรรณพนมมือไหว้คุณหญิงอัมพรก่อนจะวางมือบนศีรษะเล็กของหลานชาย“เป็นยังไงบ้างคุณบรรณ เจ็บมากหรือเปล่า” หญิงสูงวัยเอ่ยถามหลังจากรับไหว้ชายหนุ่ม“ไม่ครับ เอ่อ...คุณแม่จะว่าอะไรไหมครับถ้าผมขอค้างที่นี่” คำพูดและสรรพนามที่บรรณเรียกทำเอาคนในห้องนิ่งงันด้วยความตกใจ“คุณแม่อย่า

เช้าวันใหม่ อลินดาลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงอะไรหนักๆ พาดอยู่บริเวณเอวตน และพอเอียงหน้าไปมองแก้มนวลก็ชนเข้ากับปลายจมูกโด่งของคนที่นอนกอดเธอทั้งคืน แถมหนุนหมอนใบเดียวกันอีกต่างหาก หญิงสาวมองใบหน้าคมเข้มที่กำลังหลับด้วยความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยน ผิดกับยามที่เขาตื่น ทั้งดุดันและไร้รอยยิ้มราวกับปีศาจ“ดารักคุณนะคะ...” เธอพึมพำกับตัวเองแล้วจรดริมฝีปากลงบนแก้มสากระคายพร้อมทั้งไล้ปลายนิ้วไปตามโหนกแก้มของเขาเพื่อจดจำทุกรายละเอียดให้มากที่สุด“รู้ครับว่าเมียรัก” บรรณพูดยิ้มๆ ขณะเปิดเปลือกตาขึ้นมอง วงแขนแกร่งกอดกระฉับร่างนุ่มหอมแนบแน่นยิ่งกว่าเดิม อลินดาร้อนผ่าวไปทั้งหน้าที่แอบขโมยหอมแก้มเขา“คนบ้า ตื่นแล้วทำไมไม่บอก”“ถ้าบอกจะรู้เหรอว่าเมียจะลักหลับ” เขาแกล้งยั่วและพลิกตัวขึ้นบนร่างงาม อลินดาเขินจัดจนใบหน้าแดงก่ำ บรรณยิ้มร่ามองคนเอียงอายแล้วแกล้งพูดว่า “ทำตอนตื่นฟินกว่ากันเยอะนะที่รัก”“บ้า ลามกที่สุด” อลินดาทุบแรงๆ ลงบนอกคนพูดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเอง บรรณจึงลงโทษเธอด้วยการตะโบมจูบอย่างดูดดื่ม จนหญิงสาวเผลอตัวเผลอใจตอบสนองการรุกเร้านั้นทันที เนื้อกายที่ไร้สิ่งห่อหุ้มล่อตาล่อมือของเขาเข้าส