Alle Kapitel von ดั่งเพลิงพิศวาส: Kapitel 61 – Kapitel 70

บรรณกุมมืออลินดาเดินลงบันไดมา หญิงสาวเห็นคนในห้องโถงก็หยุดยืนอยู่กลางบันไดทำให้ชายหนุ่มต้องหยุดตามแล้วหันไปมองคนข้างกาย เขารู้ว่าเธอนั้นกลัวสิ่งที่กำลังจะเผชิญต่อจากนี้“ไม่ต้องกลัว ผมไม่ทิ้งดาให้เผชิญเรื่องเลวร้ายเพียงลำพังแน่” บรรณคลึงมือเรียวจนอุ่นแล้วระบายยิ้มให้ อลินดาเห็นการแสดงออกทั้งท่าทางและแววตาของเขาก็ใจชื้นขึ้นมาทันที“ฉันพร้อมแล้วค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆ แล้วก้าวลงบันไดไปโดยมีเขาเดินอยู่เคียงข้าง จนกระทั่งทั้งสองมาหยุดยืนอยู่กลางห้องโถง ซึ่งมีรัฐมนตรีประภาสนั่งติดกับคุณหญิงอัมพร ส่วนพิงค์กี้นั่งอุ้มเสือพอร์ตอยู่ข้างฝรั่งรูปร่างสูงใหญ่พอๆ กับบรรณ“ดามาหาพ่อหน่อย...” ประภาสบอกเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ขณะมองบรรณอย่างไม่พอใจนัก อลินดาบิดข้อมือออกจากมือหนา ทว่าเจ้าพ่อหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อย“ผมคงปล่อยดาไปหาท่านไม่ได้ เพราะดาคือภรรยาและแม่ของลูกผมครับท่าน” บรรณบอกอย่างเปิดเผยแล้วหันมามองร่างอรชร อลินดากุมมือเขาแน่นกว่าเดิมพร้อมกับเบียดตัวเข้าหา“เฮ้อ…ลูกหน๊อลูก คนหนึ่งก็มีแฟนฝรั่ง อีกคนก็เห็นสามีดีกว่าพ่อแม่” ประภาสตัดพ้อลูกๆ จนพิงค์กี้ลุกขึ้นไปกอดและหอมแก้มบิดา“คุณพ่อขา ใครจะเห็

“อย่าทำร้ายน้องดานะแม่ ผมขอร้อง…” พศินขอร้อง“แกไม่ต้องห่วง แม่ไม่ทำอะไรน้องดาแน่ แค่เอาตัวมาต่อรองกับไอ้บรรณเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีและเอาหุ้นของเรากลับมาคืนทั้งหมด” หญิงสูงวัยบอกเสียงเยือกเย็น แต่ใจไม่คิดจะไว้ชีวิตอยู่แล้ว เพราะต้องการให้บรรณเจ็บปวดแสนหาหัสเหมือนที่ตนเจ็บอยู่ในตอนนี้“ผมจะรีบพาน้องดาไปหาแม่ แค่นี้ก่อนนะแม่” พศินเห็นรถตำรวจสวนเข้าไปในซอยก็รีบวางสายพร้อมกับเอนเบาะลงต่ำ ก่อนจะมองรถตำรวจผ่านกระจกหลัง เมื่อรถเลี้ยวเข้าไปในบ้านที่ตัวเองเพิ่งออกมาก็หน้าเครียดและรีบขับรถออกไปบรรณอุ้มหลานชายไปวางบนเตียง เจ้าหนูพอร์ตมองคนเป็นลุงและอลินดาทั้งๆ ที่น้ำตายังเต็มแก้มยุ้ย บรรณเห็นรอยแดงที่แขนป้อมๆ ก็ขบกรามแน่นอย่างกรุ่นโกรธ“ไม่ต้องกลัวนะ ลุงจะปกป้องเราและจ๋วยด้วยชีวิตของลุง” บรรณเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้ากลมแป้นอย่างสงสาร อลินดานั่งลงข้างๆ แล้วโน้มตัวไปหอมแก้มน้องพอร์ตเบาๆ“พี่ดาก็จะดูแลน้องพอร์ตให้ดีที่สุดนะคะ”ความรักและความอ่อนโอนที่บรรณกับอลินดามอบให้เด็กชายพอร์ตเพื่อหวังจะลบความหวาดกลัวในใจอันไร้เดียงสาให้หายไป เจ้าหนูน้อยเหมือนจะรับรู้ จึงยิ้มออกแต่ก็ยังสะอื้นน้อยๆ“จุง…จุง” เสือพอร

“ดารู้ค่ะ แล้วพี่พิงค์กี้กับคุณบรรณไม่ได้รักกันอย่างที่บอกดาเหรอคะ” เมื่อมีโอกาส อลินดาก็ไม่รอช้าที่จะถามพี่สาวเอาคำตอบ พิงค์กี้ครุ่นคิดนิดหนึ่งเพราะไม่แน่ใจว่าเคยพูดว่ารักบรรณตอนไหนน้องสาวถึงเข้าใจผิด“พี่กับบรรณเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ส่วนปีเตอร์เป็นเพื่อนของบรรณจ้ะ เราสนิทกันมากคุยกันได้ทุกเรื่อง พี่เองก็ชอบเขานะเพราะบรรณเป็นคนดี แต่จะให้รักคงไม่เพราะพี่รักอยู่กับปีเตอร์จ้ะ”“ดาทุกข์ใจแทบแย่กลัวพี่พิงค์กี้เสียใจ” อลินดาบอกพี่สาวอย่างอายๆ พิงค์กี้ระบายยิ้มแล้วจับแก้มนวลโยกไปมา“แม่นางฟ้า บรรณเขาบอกครอบครัวเราว่าเป็นคนลักพาตัวดาไปตั้งแต่วันแรกที่เขาไปรับพี่ที่สนามบินแล้ว พ่อเรานะโกรธจนสั่นเลยล่ะ แต่ไม่กล้าทำอะไรเพราะกลัวเขาจะไม่รับผิดชอบลูกสาวตัวเอง” พิงค์กี้พูดเสียงสดใส อลินดาตาโตอย่างคาดไม่ถึง เพราะบรรณไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้ฟังเลย“มิน่าละ ตอนที่ดาบอกว่าท้อง พ่อกับแม่ดูไม่ตกใจเลย” อลินดาคิ้วขมวดมุ่นการสนทนาของสองสาวทำให้พศินซึ่งมาหาอลินดาได้ยิน และยืนฟังสองสาวคุยกันด้วยความเจ็บแค้นบรรณมากขึ้นไปอีก“มึงแย่งทุกอย่างไม่จากกู กูก็จะทำให้มึงสูญเสียเช่นกันไอ้หมาบรรณ” พศินกำหมัดแน่น ขณะมอ

กำแพงสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างถนนลาดยางสายรอง ล้อมกรอบโกดังขนาดใหญ่ที่ไม่ถูกใช้งานมานาน มีเพียงโคมไฟไม่กี่ดวงที่ถูกเปิดไว้ เสียงของแมลงกลางคืนพากันขับร้องเป็นเพื่อนม่านราตรี ทำให้บริเวณนั้นยิ่งดูวังเวงนักสำหรับคนภายนอกอลินดาถูกมัดมือไขว้หลังติดกับเสากลางโกดัง คุณ หญิงอมรรัตน์คุยกับบรรณเสร็จก็หันมาแสยะยิ้มให้หญิงสาว“เสียดายนะ ฉันอุตส่าห์เคยอยากได้แกเป็นลูกสะใภ้ แต่แกมันไม่รักดี ไปเป็นเมียไอ้บรรณ ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับฉัน วันนี้ละที่ฉันจะส่งแกกับมันไปลงนรก” หญิงสูงวัยขยับมานั่งยองๆ พร้อมกับบีบปลายคางของอลินดาจนริมฝีปากอิ่มบิดเบี้ยวเหยเก ขณะที่พศินนั่งมองอย่างสะใจ“ปล่อยดาไปเถอะนะคะคุณป้า ดาขอโทษที่ทำให้คุณป้าผิดหวัง” อลินดาขอร้องน้ำตาคลอ อมรรัตน์ขึงตาใส่แล้วสะบัดมือออกจากคางมนจนอลินดาหน้าแทบหงาย“ฉันไม่มีความสุข คนอื่นก็อย่าหงัวจะมีความสุข”“แต่แม่สัญญาแล้วนะว่าจะไม่ทำอะไรน้องดา”พศินทวงสัญญา จนคนเป็นแม่หันขวับไปมองบุตรชาย อย่างไม่พอใจ“แกจะเอามันไว้ทำไมทั้งๆ ที่มันอุ้มท้องลูกไอ้บรรณอยู่ ไอ้ลูกโง่!” คุณหญิงอมรรัตน์ตวาดอย่างโมโหที่บุตรชายไม่ได้ดั่งใจ พศินมองหน้าซีดๆ แล้วเดินมานั่งลงข้า

วินาทีนั้นเองจู่ๆ อลินดาก็เหมือนจะทรงตัวไม่อยู่ ร่างกายอ่อนเหลว ก่อนจะค่อยๆ ทรุดลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ยังดีที่บรรณเหลือบเห็นเสียก่อน จึงรีบหันไปประคองเอาไว้ได้ทัน“ดา…ดาเป็นอะไร???”“ลูก…ลูกของเรา” อลินดาบอกเสียงสั่นเทา บรรณกอดภรรยาแนบอกแล้วมองหาเจตต์ที่อยู่บริเวณมุมอับของโกดัง ซึ่งเจตต์ก็คือคนที่ยิงพศินเมื่อครู่นั่นเองขณะนั้นเอกวัตรก็ได้นำกำลังตำรวจวิ่งเข้ามา คุณหญิงอมรรัตน์ถึงกับผงะด้วยความคาดไม่ถึง สมองเริ่มคิดหาทางรอด เพราะตัวเองจะไม่ยอมถูกจับง่ายๆ แบบนี้เป็นแน่“รีบพาคุณดาไปโรงพยาบาลเร็ว!” เอกวัตรบอกเพื่อนรัก บรรณไม่รอช้ารีบอุ้มอลินดาตรงไปยังรถที่จอดรออยู่ด้านนอก ส่วนคุณหญิงอมรรัตน์ได้แต่มองตามด้วยประกายแข็งกร้าว‘ฝากไว้ก่อนเถอะพวกมึง!!!’หญิงสูงวัยอาฆาตในใจ ตอนนี้ต้องหาทางรอดจากที่นี่เสียก่อน แล้วค่อยแก้แค้นก็ยังไม่สาย“ยอมมอบตัวกับผมเถอะครับคุณหญิง เรื่องหนักจะได้กลายเป็นเบา” เอกวัตรบอกเสียงนุ่ม พยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ“ไม่มีทาง!”แล้วคุณหญิงอมรรัตน์ก็งัดหมัดเด็ดด้วยการยกปืนขึ้นมาจ่อที่ขมับของตัวเอง พร้อมกับค่อยๆ ก้าวถอยหลังช้าๆ“ใจเย็นๆ นะครับคุณหญิง เราตกลงกันได้...”เอกวัต