All Chapters of หวงรักเลขาจำเป็น: Chapter 91 - Chapter 100

หญิงสาวหรี่ตามอง ความคลางแคลงสงสัยยังมีเต็มหัวใจ“อะ ๆ อย่าเพิ่งหึง” ก้องภพรีบออกตัวอย่างรู้เท่าทันความคิด“ผมสาบานได้ว่าไม่ได้คิดอะไรกับน้องคุณทั้งนั้น ที่ไปส่งที่บ้านทุกเย็น โทรหาบ่อย ๆ ก็...ก็เพราะอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง”“พิสูจน์ด้วยการหายไปกับยายเขมทั้งคืนน่ะเหรอคะ!”“เฮ้ย ไม่ใช่แล้ว วันนั้นน้องคุณไปนอนบ้านนีน่า ผมกลับห้องผม ผมพูดจริง ๆ นะ”ก้องภพละล่ำละลักอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นอย่างละเอียด ตั้งแต่รับเขมิกาไปส่งที่โรงหนัง ส่วนเขาแวะกินข้าวที่ห้างแล้วก็กลับ“ถ้าคุณไม่เชื่อ คุณโทรไปเช็กกับทางนู้นได้เลย”“ถ้าเป็นอย่างที่พูดจริง ทำไมอีกวันคุณต้องลงทุนไปรับยายเขมที่บ้านนีน่าเพื่อพากลับมาส่งบ้านนี้ด้วยล่ะคะ?”เจณิสตายอกย้อน บริษัทอยู่ห่างจากบ้านหลังนี้มากแค่ไหน คูณสองเข้าไปก็เป็นระยะห่างระหว่างบ้านนีน่ากับที่นี่“ก็...อ่า ยอมรับก็ได้ครับว่าแอบแก้เผ็ดคุณนิดหนึ่ง” คนรับสารภาพทำหน้าจ๋อย ยกมือขึ้นทำท่าประกอบว่านิดหนึ่งจริงๆ“หึ! นั่นนิดแล้วเหรอคะ”เขาจะรู้บ้างไหมว่าคืนนั้นเธอนอนร้องไห้จนตาบวม เพราะคิดว่าเขากับน้องสาว...ฮึ้ย!“หรือบางทีเราควรจะต่างคนต่างไป”“โถ เจนครับบบ ผมพูดจ

เขมิกาเลยตัดสินใจคุยกับก้องภพตรง ๆ เพราะอย่างน้อยหากคนทั้งคู่มีใจตรงกัน ทางที่ถูกที่ควรคือหันหน้าคุยกันดี ๆ มากกว่ามานั่งประชดประชัน หรือเอาคืนกันแบบนี้เมื่อเธอแสดงความจริงใจก่อน ก้องภพจึงยอมลดกำแพงลง เขาให้เธอดูบรรดาข้อความบางส่วนที่ทั้งสองคุยโต้ตอบกัน ซึ่งในเครื่องที่เธอถืออยู่ไม่มีแล้วเพื่อยืนยันสถานะให้เธอดูรูปถ่ายที่ผู้เป็นเจ้านายแอบถ่ายแฝดผู้พี่ในอิริยาบถต่าง ๆ ไว้เต็มเครื่อง และรูปคู่ที่ตอกย้ำถึงความสัมพันธ์ที่พัฒนาไปไกลกว่าคำว่าเจ้านายกับเลขาสอดคล้องกับอาการของเจณิสตาที่หลังกลับมาเป็นมนุษย์ถ้ำ รับงานแปลเหมือนเดิม อีกฝ่ายดูเศร้าซึมเหมือนคนอกหักนักเพราะความลับของเธอ พวกเขาถึงต่างกำลังเป็นทุกข์ในฐานะคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องยุ่งเหยิงทั้งหมด หากมีทางไหนจะทำให้ทุกอย่างจบลงด้วยดี และพี่สาวของเธอกลับมามีรอยยิ้ม มีความสุขได้ เธอยินดีทำแล้วเธอก็ได้เห็นว่าก้องภพรักพี่สาวเธอจากใจจริง แม้หลาย ๆ อย่างจะทำไปด้วยอารมณ์ แต่ในความโกรธของเขากลับเต็มไปด้วยความคิดถึง และห่วงหาเพราะแม้จะทำตัวร้าย ๆ คล้ายอยากเอาชนะเอาคืน แต่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัวเลยว่าทุกครั้งที่เห็นพี่สาวเธอทุกข์ใจ เป็นก้องภพเอ

@หลายเดือนถัดมา“น้องเจนนน”“มาทำงานคนแรกอีกแล้วมั้งเนี่ย”เสียงร้องทักทายจากสองสาวที่เพิ่งวางกระเป๋าลงบนโต๊ะทำงานของตัวเองดังขึ้น หญิงสาวในชุดเชิ้ตแขนยาวเข้ารูปสีครีม คู่กับกระโปรงทรงสอบสีแดงเข้ม ผมเหยียดตรงสยายคลุมแผ่นหลังและใบหน้าไร้แว่นอย่างในอดีตหยุดนิ้วมือที่กำลังพรมบนแป้นคีย์บอร์ด เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มกว้างตอบ“เจนกลัวรถติดน่ะค่ะ”ดวงตาคู่สวยเหลือบไปมองเวลาตรงมุมขวาของหน้าจอคอมพิวเตอร์ พอเห็นว่าใกล้ถึงเวลาที่ก้องภพจะมาถึงบริษัทเธอก็กดเซฟงานที่กำลังทำแล้วลุกขึ้นยืน“เอากาแฟกันไหมคะ เจนจะเข้าไปชงให้คุณก้องพอดี เดี๋ยวชงมาเผื่อ”พัดชาส่ายหน้า ส่วนมนกานดานั้นชูแก้วชาเย็นที่เพิ่งซื้อจากร้านใต้ตึกเป็นเชิงบอกว่ามีเครื่องดื่มแล้ว คนเสนอตัวเลยทำเพียงพยักหน้ารับรู้ก่อนเดินแยกมาที่ห้องกาแฟเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วที่เธอกลับมารับหน้าที่เลขาของก้องภพ ได้ยินว่าแฝดผู้น้องสารภาพทุกอย่างหมดเปลือก ทุกคนไม่เพียงเข้าใจแต่ยังให้การต้อนรับเธออย่างอบอุ่นเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือกล้าเอ่ยแซวเรื่องที่ถูกเจ้านายตามจีบส่วนว่าทำไมเธอถึงกลับมา อืม จะเรียกว่าเป็นการตัดสินใจแบบปัจจุบันทันด่วนก็ได้ เพราะนอกจากเส้นสา

เสียงเกลียวคลื่นที่ซัดเข้ากระทบหาดทรายสีนวลที่ลอยแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ และภาพท้องฟ้าสีชมพูแซมส้มตัดกับผืนทะเลสีครามที่มีดวงอาทิตย์ดวงใหญ่คล้อยต่ำลงจนเกือบบรรจบกันจุดให้รอยยิ้มของหญิงสาวที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงอาบแดดริมสระว่ายน้ำส่วนตัวของวิลล่าคลี่กระจ่างเต็มใบหน้าตั้งแต่ก้องภพรู้ว่าเธอหลงรักทะเล เขาก็มักพาเธอมาพักผ่อนหย่อนใจแบบนี้แทบทุกเดือน และเดือนนี้เขาพาเธอมาพักวิลล่าหลังที่พวกเราเคยพักด้วยกัน ตอนเธอติดตามมาทำงานนอกสถานที่กับเขาเป็นครั้งแรกหน้าแก้มแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย เมื่อบรรยากาศนำพาให้หัวใจล่องลอยกลับไปวันวาน วันที่หัวใจเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเพราะจูบแรกวันที่ทำให้เธอรู้ใจตัวเองว่าเธอไม่ได้แค่ชื่นชมในความเก่งกาจของเขา แต่เธอกำลังหวั่นไหว ปักใจชอบเจ้านายของน้องสาวเข้าให้แล้วเงาที่ทอดมาบนร่างปลุกให้เจณิสตาหลุดจากห้วงของความคิด“อ้าว คุยกับพี่เพชรเสร็จแล้วเหรอคะ”“เสร็จแล้วครับ เหลือแก้โซนหลังแล้วก็รอตกแต่งอีกนิดหน่อย บ้านเราก็จะพร้อมเข้าอยู่แล้วนะ”“ดีจังค่ะ”เจณิสตาตาลุกวาว พอคบกันได้สักพักเธอก็ทนแรงอ้อนของเขาไม่ไหว ยอมย้ายมาอยู่ด้วยกัน ส่วนแฝดผู้น้องนั้นก็แยกตัวไปอยู

แพขนตาหนางอนขยับถี่ ๆ ก่อนชั่วอึดใจต่อมามันจะเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา เมื่อคนตรงหน้าวางกล่องกำมะหยีสีแดงลงบนโต๊ะ อวดเพชรเม็ดงามที่กำลังเปล่งประกายเล่นแสงเทียน“แต่งงานกันนะครับ”“พะ...พี่ก้อง ฮึก”แม้ในใจจะมีอยู่เป็นหมื่นล้านคำ แต่ลำคอเจณิสตาตีบตันเกินกว่าจะเค้นเสียงได้ ใบหน้าที่เปรอะไปด้วยน้ำตาแห่งความดีใจจึงพยักขึ้นลงแรง ๆ พลางยื่นมือข้างซ้ายไปให้ เพื่อบอกเขาว่าเธอปลาบปลื้มและยินดีรับของขวัญชิ้นพิเศษชิ้นนี้ก้องภพยิ้มกว้างทั้งที่ขอบตาแดงก่ำ กรามขบกันแน่น พยายามข่มอารมณ์อ่อนไหวที่เริ่มโจมตีขณะบรรจงสวมแหวนเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายแต่สุดท้ายน้ำตาที่เพียรกลั้นก็ร่วงหล่นลงกระทบแหวนเพชรในวินาทีที่เขาสวมมันเข้าสุดเรียวนิ้วให้ตาย ทำไมช่วงนี้เขาอ่อนไหวจังวะ! ชายหนุ่มปาดหยาดน้ำนั้นออก ก้มลงประทับจูบที่หลังมือผู้หญิงคนที่เขารักสุดหัวใจ ผู้หญิงที่จะเป็นทั้งปัจจุบันและอนาคตของเขานับจากนี้ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่โลกของการทำงาน ชีวิตก้องภพก็แทบร้างราจากเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ไม่ใช่ว่าไม่มีใครเข้ามา แต่เป็นใจเขาเองที่ไม่โฟกัสกับเรื่องพวกนี้จนกระทั่งวันที่เขาได้เจอกับ ‘เธอคนนี้’แม้จังหวะจะไม่เอื้ออำนวยให้ได้สา