All Chapters of หวงรักเลขาจำเป็น: Chapter 51 - Chapter 60

“พี่ปิ่น”คนไม่ชินกับชุดแนวนี้ร้องเรียกเสียงเบา สายตามองเสื้อแขนยาวในมือกิติมาอย่างเว้าวอน“โนจ้ะ”กิติมาส่ายหน้ายิ้ม ๆ ใช้ปลายนิ้วดันรุ่นน้องที่หน้าแดงก่ำเพราะความเขินให้เงยขึ้น“แล้วก็เชิดหน้าเข้าไว้ ท่องในใจสักร้อยรอบด้วยว่าเราสวย เราไปเพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้บริษัท” เสริมความมั่นใจให้อีกหนึ่งกระบุง กิติมาก็ออกแรงรุนหลังอีกฝ่าย“ถึงงานแล้วไลน์มาบอกพี่ด้วยนะ”“ค่ะ”เจณิสตาไม่มีทางเลือก นอกจากก้าวขึ้นรถ แม้จะเขินอายกับการเปิดเผยเนื้อหนังมังสาที่มากกว่าปกติคล้อยหลังเสียงประตูเหวี่ยงปิดด้วยการช่วยเหลือของก้องภพ กิติมาก็ถลันเข้าไปเบียดกระแซะ แววตามีประกายล้อเลียนอย่างปิดไม่มิด “อุ๊ย วันนี้เป็นคนดี มีความเป็นสุภาพบุรุษด้วยอาา”“หึ” ก้องภพแค่นหัวเราะในลำคอ แล้วเคาะหน้าผากน้องสาวที่สนิทไปหนึ่งที “จุ้นไม่เข้าเรื่องนักนะเรา”“อูยยย” กิติมาทำหน้ามุ่ย ตาขวาง มือลูบหน้าผากที่ปรากฎรอยแดงจางป้อย ๆ “ที่ปิ่นทำเขาไม่เรียกว่าจุ้นนะ เขาเรียกว่าหวังดี”“ความหวังดีที่อีกคนเขาไม่ได้ขอนี่ เขาเรียกว่าอะไรนะ?”“เรียกว่าพี่ก้อง!”“เดี๋ยวเถอะ!”ถึงจะโดนขึ้นเสียงใส่แต่กิติมารู้ดีว่านั่นคือการหยอก เธอหัวเราะคิก

“ไม่นึกว่ามึงจะงานนี้ด้วย”ก้องภพเอ่ยถาม แววตากรุ้มกริ่มด้วยรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้ไม่ชอบออกงานสังคม แต่ทุกครั้งที่ยอมปรากฎตัวเป็นเพราะมารดาขอร้องแกมบังคับให้มา“รู้แล้วยังจะถามอีกนะ กูยิ้มจนเหงือกแห้งไปหมดแล้ว รู้สึกเหมือนเป็นลูกแมวที่แม่พาแห่ไปรอบงาน พร้อมประกาศป่าว ๆ ว่า ลูกชายฉันโสดนะคะ ถ้าใครถูกใจมาคุยทาบทามแล้วทำการสู่ขอได้เลย”ก้องภพหัวเราะพรืด“ก็ช่างกล้าเทียบตัวเองเป็นแมวนะ มึงน่ะมันเสือชัด ๆ”ณัฐกิตต์ถลึงตาใส่เพื่อนที่รู้ทันเขาเสมอแล้วหัวเราะตาม ก่อนจะเงียบเสียงลงในตอนสบเข้ากับดวงตาสุกใสของผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเพื่อน“สวัสดีครับ”ณัฐกิตต์เอ่ยทักทายพลางลอบใช้ศอกสะกิดเพื่อน ขณะที่สายตายังไม่ละไปจากดวงหน้าสวย ร่องรอยความประหม่าเขินอายทำให้เธอน่ามอง และแตกต่างจากผู้หญิงทุกคนที่เขาได้เจอในงานคิ้วเข้มขมวดฉับ เพราะรู้จักกันมานานก้องภพจึงมองออกว่าเพื่อนกำลังสนใจคนของเขา“เลขากูเอง”เขาตอบห้วนสั้น พลางขยับมาใช้ร่างกายบดบังเลขาจากสายตาเพื่อน จู่ ๆ ความรู้สึกงุ่นง่านก็ผุดขึ้นในอกจนไม่อยากให้เธอยืนตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนอีกต่อไป“คุณไปนั่งรอผมตรงนู้นก่อน ขอผมคุยกับเพื่อนแป็บหนึ่ง” “ค

เจณิสตาสะดุ้ง แววตาล่อกแล่ก สีหน้าเจ้านายดูไม่ดีเอาเสียเลย เหมือนคนที่โกรธใครมาแต่ชาติปางก่อน หรือว่าจะมีปัญหากับเพื่อนหากพอเธอชำเลืองไปมองกลุ่มคนที่กำลังเดินตามหลังก้องภพมา ความคิดนี้ก็ถูกปัดทิ้ง คนอื่น ๆ ดูเป็นปกติ ไร้ร่องรอยของการทะเลาะเบาะแว้ง ถ้าอย่างนั้นทำไมเขาถึงได้อารมณ์เสียล่ะ?“พักพอหรือยัง งานจะเริ่มแล้ว”“ค่ะ”เจณิสตารีบพยักหน้า แม้เท้าจะยังเจ็บและปวดเมื่อย แต่เสียงเขาขุ่นเขียวขนาดนี้ เธอไม่ควรขัดใจให้เขายิ่งหงุดหงิดกว่าเดิมจะดีกว่าอาการร้อนรุ่มในอกบรรเทาลงไปหลายส่วน เมื่อเลขาสาวว่านอนสอนง่ายและไม่แสดงท่าทีอาลัยอาวรณ์หรือผิดหวังที่ถูกขัดจังหวะกระนั้นมันก็ยังไม่หมดไปเสียทีเดียว แววตาดุดันปรายไปมองเสื้อสูทสีเทาเข้มบนตัวหญิงสาวแวบหนึ่งก็ปลดมันออก ยัดใส่อ้อมอกของผู้เป็นเจ้าของ“เขมเป็นคนของผม ต่อจากนี้ผมจะดูแลเขาต่อเอง ขอบคุณมากครับ”แม้ไม่มีคำไหนหยาบคาย ไม่มีอาการกระแทกกระทั้น ทว่าสายตาที่จ้องเขม็งคู่นั้นวาวโรจน์ ทำเอาพศกรร้อน ๆ หนาว ๆ รู้สึกราวกับว่าขาข้างหนึ่งเผลอไปเหยียบกับระเบิดเข้า จึงได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ มองเพื่อนสาวถูกพาตัวไปอยู่อย่างนั้น จวบกระทั่งหัวไหล่ได้รับสัมผ

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่ม แต่แม้จะค่อนข้างดึกหากถนนหนทางก็ยังคราคร่ำไปด้วยรถยนต์จำนวนมาก“ฮะ ฮะ ฮัดชิ้ว ฮัดชิ้ว ฮัดชิ๊ววว”ท่ามกลางเสียงเพลงที่เปิดคลอเบา ๆ ไว้ทำลายความเงียบ มีเสียงจามจากร่างเล็กที่นั่งห่อไหล่ภายใต้เสื้อสูทดังติดกันถึงสามครั้ง ส่งผลให้ปลายจมูกคนจามแดงระเรื่อ ผิดกับริมฝีปากนี่นับนาทีก็ยิ่งซีดเซียว ไร้สีเลือด“หนาวหรือเปล่าคุณ” น้ำเสียงทุ้มเจือด้วยความห่วงใยดังลอยมาจากทางคนขับ“นิดหน่อยค่ะ แต่ฉันไม่เป็นไร”เจณิสตาผงกหัว อ้อมแอ้มบอก มือยกขึ้นขยี้ปลายจมูกเมื่อรู้สึกคันยุบยิบจนร่างกายเกิดอาการอยากจามขึ้นมาอีกแต่ถึงเธอจะบอกแบบนั้น หางตาเธอก็เห็นว่าเขาละมือข้างหนึ่งจากพวงมาลัยรถยนต์ ยื่นมาปรับอุณหภูมิของแอร์“ขอบคุณค่ะ”เธอกล่าวขอบคุณด้วยเสียงที่เริ่มอู้อี้ขึ้นจมูก ทว่าความกังวลเรื่องชุดทำให้เธอไม่มีแก่ใจจะห่วงเรื่องอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาวที่กำลังเผชิญและไม่สนใจจะเงยหน้าขึ้นมามองถนน สมาธิทั้งหมดที่มีจดจ่อกับการค้นหาวิธีขจัดคราบไวน์แดงบนเนื้อผ้าบนโลกของอินเตอร์เน็ตแต่ไม่ว่าจะอ่านสักกี่วิธี หนทางที่ดีที่สุดก็ไม่พ้นส่งให้ร้านที่มีประสบการณ์ในการดูแลชุดราตรีทำความสะอาด ทั้งย

ไร้บทสนทนาเมื่อต่างฝ่ายต่างก็หิว แถมก้องภพยังกินเร็วมาก ไม่กี่นาทีข้าวต้มก็หมดถ้วย ต่างจากเจณิสตาที่เป็นคนกินของร้อนไม่เก่ง ต่อให้หิวแค่ไหนก็ต้องคอยเป่าทุกคำแถมต้องคอยระวังแขนเสื้อไม่ให้จุ่มลงไปแย่งเธอกิน กินไปได้ครึ่งชามเธอก็ตัดสินใจพับแขนเสื้อ ถลกมันขึ้นถึงข้อศอกหมับ!แรงคว้าทำเอาเธอสะดุ้งโหยงสุดตัว หันขวับด้วยความตกใจ ทว่าพอสบเข้ากับแววตาวาวโรจน์ของเจ้าของมือที่ยื่นหน้าเข้ามาให้ เธอก็ผงะ เอนตัวถอย“นี่รอยอะไร”น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดุดัน ทว่าปลายนิ้วที่ค่อย ๆ ไล้ไปตามรอยข่วนกลับแตะเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากไม่ทันระวังสัมผัสอาจทำให้เธอเจ็บมากกว่าเดิมความอ่อนโยนนั้นส่งผลให้ความหวาดหวั่นในใจเจณิสตาค่อย ๆ ลดลง เธอยิ้มบาง ๆ หวังลดความคุกรุ่นในบรรยากาศ“คือ...ตอนนั้นฉันน่าจะสะบัดมือแรงไปหน่อย มันก็เลยได้แผล”“มันทำสินะ”แต่กลายเป็นว่าคราวนี้น้ำเสียงที่ดุดัน เหี้ยมเกรียมขึ้นหลายระดับ“ฉันค่ะ ฉันทำตัวเอง”เจณิสตารีบเลิ่กลั่กส่ายหน้า ถึงเหตุการณ์ที่ริมสระจะทำเธอโมโหจนอยากพ่นไฟใส่หน้าอธิป แล้วข่วนให้ใบหน้าถือดีนั่นได้รอยแผลกลับไปบ้าน แต่เธอก็อยากสร้างปัญหาให้คนรอบข้างเพิ่มอีกแล้ว“อ