Semua Bab หวงรักเลขาจำเป็น: Bab 61 - Bab 70

“คะ...คุณก้อง! จะทำอะไรคะ”“ผมจำได้ว่าคุณเดินกะเผลก ๆ ตั้งแต่ในงานแล้ว ขอดูหน่อยว่ามีแผลหรือเปล่า”“อันนี้เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ”“ผมทำเอง อย่าดื้อ”เจณิสตาเม้มปาก นึกอยากต่อรอง ทว่าแววตาดุ ๆ และมือที่ยึดข้อเท้าไว้ไม่ให้ชักหนี บอกให้รู้ว่าเธอมีทางเลือกเดียวคือต้องตามใจเขา สุดท้ายจึงได้แต่พยักหน้ายอมจำนนรอยแผลมีเพียงสองจุดคือตรงนิ้วก้อยกับหลังส้นเท้า ซึ่งทั้งสองที่ล้วนเกิดจากการถูกสายรัดเสียดสีระหว่างเดิน เธอนั่งนิ่งเพราะคิดว่าหลังแปะปลาสเตอร์เขาจะคืนอิสระแต่เปล่าเลย เขาเปลี่ยนจากทำแผลมานวดให้!หากคนทำเป็นพิมพิ เพื่อนสนิทหรือยายเขม น้องสาวของเธอ เธอคงจะยิ้มร่าแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หราอย่างสบายอกสบายใจ แต่นี่ไม่ใช่ไง เขาคือเจ้านาย แล้วเธอก็เกรงใจ!“คุณก้องงงง”เจณิสตาท้วงเสียงหลง ก้มลงคว้าข้อมือเขาหมายหยุดยั้ง และมันดันเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเงยหน้าขึ้นมามองวินาทีที่ปลายจมูกแตะกัน คนทั้งคู่นิ่งงันคล้ายตกใจจนทำตัวไม่ถูก และกลายเป็นนั่งจ้องตากันในระยะประชิดหญิงสาวเบิกตาโต สมองสั่งให้เธอดึงตัวขึ้น ทว่านัยน์ตาสีเข้มสะท้อนบางอย่างที่เธอก็อธิบายไม่ถูก ทั้งยังตรึงให้ร่างกายเธอหยุดนิ่งเสียอย่างนั้

“อะ อ๊าาา~”แรงตอดรัดที่ปลายลิ้นและเรียวนิ้วทำเอาก้องภพครางกระหึ่ม ท่อนลำกลางกายกระตุกอย่างเรียกร้องจนเขาก็ส่งมือลงไปลูบปลอบคนเพิ่งเสร็จสมคาปากเขาทิ้งสะโพกลงกับที่นอน หอบหายใจถี่รัว รู้สึกตัวเบาหวิวและอ่อนเปลี้ยไปหมด ทว่าทุกตารางนิ้วบนกายยังคงอ่อนไหวอยู่มากโดยเฉพาะส่วนนั้นที่ตอดตุ้บ ไวต่อความรู้สึกจนเธอถึงขั้นสะดุ้ง หลุดครางอยู่หลายครั้งเมื่อใครอีกคนรุกเร้าต่ออีกพักใหญ่กว่าเขาจะยอมผละถอยเหนื่อยยย~คนหายใจไม่ทันครางเฮือก หุบเรียวขา แววตาหวานเยิ้มลอบชำเลืองมองคนที่ยืนอยู่ปลายเตียงพลางตวัดสองตวัดกอดตัวเองอย่างเก้อเขิน ทั้งที่เมื่อครู่เพิ่งเผลอตัวเผยด้านเร่าร้อนออกมาแล้วเธอก็ได้เห็นว่าก้องภพคว้าชายเสื้อ ถลกมันขึ้นเหนือหัวก่อนจะโยนมันออกให้พ้นกายด้วยท่าทีดิบเถื่อน กร้าวใจ จากนั้นก็รูดทั้งกางเกงขายาวที่เข้าเซตกันและชั้นในสีเข้มลงพรวดเดียวด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ ไร้ความเคอะเขินแต่คนแอบมองนี่สิ หัวใจจะวายแล้ว!วินาทีที่บางสิ่งบางอย่างตวัดดีดผึ่งดึงสายตา เจณิสตาก็อ้าปากค้าง ตาเบิกโต หูคล้ายได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นรัวเร็วยิ่งกว่ากลอง ด้วยรูปร่างอาวุธเขาคงไม่เล็ก แต่ใครจะไปคิดล่ะว่

แสงแดดสาดผ่านรอยแยกของผ้าม่านที่ปิดไม่สนิทกระทบลงบนใบหน้า ปลุกให้ร่างเล็กที่นอนขด ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนารู้สึกตัวในที่สุดความอ่อนเพลียทำให้ใช้เวลานานทีเดียวกว่าเธอจะตัดใจปรือตาขึ้น ชักสีหน้าอย่างหงุดหงิดเพราะยังมีความง่วงอยู่เต็มเปี่ยม แต่แล้วในวินาทีที่ฉุกคิดได้ว่าวันนี้เธอยังต้องไปทำงาน เธอก็ลืมตาโพลง“ฉิบหายแล้วว”สว่างจ้าขนาดนี้ เที่ยงแล้วแน่ ๆปกติแล้วเธอเป็นคนตื่นเช้า ต่อให้ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ก็มักรู้สึกตัวก่อนมันดังแทบทุกครั้งแล้วทำไมวันนี้เธอถึงไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกเลยสักกริ๊งเดียวหญิงสาวพยายามดันตัวเองลุกจากที่นอน ซึ่งบัดนี้หลงเหลือเธอเพียงคนเดียว ส่วนเจ้าของห้องคงออกไปทำงานตั้งแต่เช้าดูนะดู จะไปทั้งที ช่วยปลุกเธอด้วยไม่ได้หรือไงเจณิสตาทำหน้ามุ่ย ความเก้อเขินที่ควรจะมีหลังพบว่าตัวเองเพิ่งพลีกายให้เจ้านายถูกแทนที่ด้วยความขุ่นเคืองแล้วเธอก็ยิ่งเคืองหนักขึ้นเพราะบทรักที่ร้อนแรงและกินเวลานานนับชั่วโมง ทำเธอปวดร้าวไปทุกส่วน เหมือนคนที่เพิ่งกลับจากวิ่งมินิมาราธอนแล้วพลัดตกถนนมาหมาด ๆแต่ส่วนที่บอบช้ำหนักสุดเห็นจะเป็นกึ่งกลางกาย ตอนนี้แค่ขยับตัวมันก็แสบจี๊ด“อ้าว ตื่นแล้วเห

ในที่สุดเธอก็กลับถึงบ้าน!“ขับรถดี ๆ นะคะ”เจณิสตาในชุดเก่าที่ได้รับการซักรีดเรียบร้อยแล้วรีบก้าวลงจากรถเพราะกลัวคนขับเปลี่ยนใจ มือข้างที่ไม่ได้ถือของโบกเป็นระวิง ทำเป็นมองไม่เห็นสายตาเคือง ๆ ที่เขาส่งมาให้ถึงสองรอบกว่าจะยอมขับรถออกจากซอยกว่าเธอจะได้ออกจากคอนโดของก้องภพจริง ๆ ก็เกือบหนึ่งทุ่ม เขาให้เหตุผลที่กักตัวไว้นานว่าเธออาจกลับไปมีไข้อีก เขาไม่อยากปล่อยให้เธอกลับบ้านทั้งที่ยังไม่หายดีครั้นพอเธอบอกว่าที่บ้านมีคนอยู่ด้วยเขาก็แย้งว่าเขาไม่สบายใจ แล้วหยิบเรื่องชุดตัวเก่าที่เธอใช้สวมก่อนไปงานเลี้ยงยังไม่แห้งมาพูดต่อ บีบให้เธอยอมตามใจซึ่งแม้ตลอดช่วงบ่ายเขาจะไม่ได้ลากเธอขึ้นเตียงหรือเข้าห้องน้ำอีก หากก็ตามนัวเนียคลอเคลียไม่ห่าง ทำเธอทั้งเขินทั้งไม่ชิน ทว่าขณะเดียวกันก็รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเช่นกัน“ก็นึกว่าเมาจนลืมทางกลับบ้านซะแล้ว”เสียงแซวดังลอยมาจากทางด้านหลัง เพียงได้ยินเสียงเจณิสตาก็รู้โดยไม่ต้องหันไปมองว่าคนพูดคือเขมิกา น้องสาวฝาแฝดของเธอ“ฉันไม่ได้คอแข็งแบบแกไหมล่ะ”เจณิสตาย่นจมูกใส่คนเป็นน้อง ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มหวานกับนีน่า เพื่อนสนิทของน้องสาวที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างด

ประชุมช่วงเช้ากินเวลาถึงสามชั่วโมงกว่าจะจบลง สีหน้าของผู้บริหารตึงเครียดจนใครก็เข้าหน้าไม่ค่อยติด เพราะผลเปิดซองการประกวดราคา ออกมาว่าอัลทิเมทมีเดียพ่ายแพ้บริษัทคู่แข่งที่เสนอราคาต่ำกว่าไปฉิวเฉียดเจณิสตาได้ยินจากทีมเม้าท์ประจำออฟฟิตตอนเข้าไปเตรียมกาแฟและของว่างให้ก้องภพว่า ที่อีกฝ่ายหัวเสียแบบนี้เป็นเพราะมีคนเล่นนอกกติกาซึ่งเอาจริง ๆ เธอก็ไม่แปลกใจเท่าไรตอนได้รู้ เพราะไม่ว่าวงการไหนมักมีคนจำพวกนี้อยู่เสมอ ต่อให้รู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่ทำมันผิด ก็ยังทำเพราะแพ้ให้กับคำว่า ‘ผลประโยชน์’หญิงสาวชะเง้อคอมองประตูที่ไร้การเคลื่อนไหว นึกถึงสีหน้าขรึม ๆ ของเขาใจก็อดห่วงไม่ได้ พะวักพะวงครู่หนึ่งเธอก็ตัดสินใจวางงานในมือ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา“ป้าแก้วคะ หนูเขมเองนะคะ วันนี้เอาสปาเกตตี้ผัดฉ่าทะเลหนึ่งกล่อง แล้วก็ผัดพริกแกงหมู ไข่ดาวไม่สุกมากหนึ่งกล่องค่ะ”เสียงเคาะประตูดึงให้ก้องภพที่นั่งกอดอก ทิ้งแผ่นหลังกับพนักเก้าอี้ลืมตาขึ้นมามองก่อนขานอนุญาต ความหงุดหงิดในแววตาพลันถูกเก็บซ่อนทันทีที่เห็นว่าใครคือคนเปิดประตู“เอ่อ...ฉันจะมาถามน่ะค่ะว่าคุณก้องสะดวกกินมื้อเที่ยงที่ห้องหรืออยากไปนั่งกินที่ห้องกาแฟ”