All Chapters of หวงรักเลขาจำเป็น: Chapter 81 - Chapter 90

“ไม่ให้ยุ่งได้ไง รู้ไหมที่ผ่านมาใครชง ฮึ!”คนเสนอตัวเป็นทั้งสะพาน กามเทพไปจนถึงผีผลักร้องทวงบุญคุณ ขยับมาใกล้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ใด ๆ คือพี่ก้องตอบปิ่นมาก่อน ตกลงคบหรือยังไม่คบ”ก้องภพมองหน้าน้องสาวที่สนิทกันมาแต่เด็กแล้วถอนหายใจพรืด ตอบแบบกระแทกเสียง“ยัง!”“นั่นไง ปิ่นก็ว่าแล้วววววววว”“อะไร มาว่าลงว่าแล้ว” ก้องภพเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ“พี่ก้องอะชักช้า! รู้ตัวไหมเนี่ยว่ามีหมะ...เอ่อ คนอื่นจะมาคาบน้องเขมไปกินแล้วเนี่ย”“ไม่มีทาง!”ใครจะมาคาบเธอไปกินได้ ในเมื่อเขาได้กินเธอเป็นคนแรก แถมที่ผ่านมาก็คาบเธอไปกินที่คอนโดแทบทุกวัน เว้นแค่เสาร์อาทิตย์ที่เธอต้องกลับไปอยู่กับพี่สาว เอ๊ะ หรือจะมีคนดอดมาจีบเธอตอนนั้นก้องภพชักเครียด เก้าอี้ที่นั่งอยู่ให้ความรู้สึกร้อนจัดจนนั่งไม่ติด“ทำไมปิ่นถึงว่างั้น มีใครมาจีบเขมเหรอ”“ต้องถามว่ามีใครไม่จีบดีกว่า พี่รู้ไหมว่าวันนี้พอน้องปล่อยผมแล้วขยันยิ้ม มีผู้ชายมาขอเบอร์น้องกี่คนแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เมื่อเที่ยงปิ่นแอบได้ยินน้องคุยโทรศัพท์กับใครไม่รู้ บอกว่าเจอกันตอนเย็น”ได้ยินแบบนั้นความกรุ่นร้อนที่มีก็ลดฮวบไปหลายส่วน“อ้อ พี่สาวล่ะมั้ง”“โอ๊ยยยย

ที่เขาบอกว่าการมีความรักเปรียบเสมือนการติดสารเสพติด เห็นทีจะจริงไม่คิดเลยว่าการได้เจอก้องภพที่หน้าบ้านในเย็นวันนั้น จะส่งผลต่อหัวใจของเธอยาวนานจวบจนถึงวันนี้ มิหนำซ้ำต่อให้รู้อยู่เต็มอกว่าเห็นแล้วใจมันจะเจ็บแต่เธอก็ดันเต็มใจที่จะเจ็บ เพียงเพราะความคิดถึงมันมีอิทธิพลมากกว่ากี่วันแล้วนะที่เธอทำตัวเป็นผู้หญิงโรคจิต ไปคอยยืนเกาะหน้าต่างเพื่อแอบมองผู้ชายที่เขาขับรถมาส่งแฝดผู้น้องของเธอถึงบ้านเมื่อไรใจเธอจะแข็งแรงพอที่จะปล่อยวางเรื่องนี้ได้สักทีเจณิสตาเฝ้าถามตัวเองซ้ำ ๆ และก็ได้คำตอบเดิม ๆ คือเธอไม่สามารถตอบตัวเองได้เหมือนกันว่าจะเลิกเป็นแบบนี้เมื่อไรน่าสมเพชชะมัด ...ริมฝีปากอิ่มเหยียดยิ้มหยันกับพฤติกรรมของตัวเอง ปล่อยมือจากผ้าม่านแล้วหมุนตัว เดินกลับไปนั่งประจำที่หน้าคอมพิวเตอร์ตามเดิมแต่ไม่ว่าจะพยายามสั่งให้ใจจดจ่อกับงานที่กำลังทำแค่ไหนมันก็ล้มเหลว ในหัวเธอเอาแต่คิดถึงคนที่ไม่ควรคิดถึง กับสิ่งที่น้องสาวเล่าให้ฟัง‘แก! บอสเขาใจดี๊ใจดี ไม่เห็นเหมือนที่แกเคยบ่นให้ฟังเลย อย่างวันนี้ก็เลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำฉันอีกแล้ว บ่ายมาก็มีขนมมาให้ด้วยนะ ไม่แปลกใจละทำไมตอนนั้นแกบ่นว่าน้ำหนักขึ้น’‘วัน

“เจนจ๋าาาาาา มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย”“นั่นไง”เจณิสตาค้อนใส่พลางทิ้งแผ่นหลังลงพิงเก้าอี้ ทำท่าทางเหมือนไม่ได้ตั้งใจรอฟัง หากแท้ที่จริงแล้วใจกลับเต้นแรงรัว ลางสังหรณ์บอกกับเธอว่าเรื่องที่น้องกำลังจะพูดอาจเกี่ยวกับเรื่องงาน หรือเกี่ยวกับใครบางคนแล้วก็จริงดังคาด ยายน้องสาวตัวดีอยากจะขอสลับตัวกับเธออีกแล้ว!“มันไม่ใช่แค่งานเปิดตัวห้องจัดเลี้ยง แต่คุณก้องเขามีนัดคุยงานกับคุณวอลเลอร์ต่อด้วย ถึงฉันจะสื่อสารภาษาอังกฤษได้แต่มันก็ไม่เก่งเท่าแก แถมเวลาฉันตื่นเต้นมาก ๆ แกก็รู้นี่ว่าฉันจะเป็นยังไง”ใช่ เธอรู้ ครั้งหนึ่งคุณครูมอบหมายให้เขมิกาเป็นตัวแทนนักเรียนกล่าวอำลาสถาบันในพิธีมอบใบประกาศนียบัตร แต่แม้จะมีสคริปต์ให้อ่าน ความตื่นเต้นก็ทำให้เสียงสั่น ลิ้นพันจนอ่านผิดอ่านถูกยายเขมโดนเพื่อนร่วมรุ่นนับร้อยหัวเราะใส่ บางกลุ่มที่ปากปีจอหน่อยก็ตะโกนล้อเลียน ซึ่งแม้จะอดทนพยายามอ่านจนจบ แต่พอลงจากเวทีได้ก็น้ำตาตก นอนซึมไปหลายวันทีเดียว“เพราะงั้นเจนจ๋า ช่วยไปออกงานแทนหน่อยได้ไหม ฉันไม่อยากพลาดทำอะไรให้บริษัทขายหน้า แล้วพานทำงานนี้หลุดมือไปด้วย”“เขม ฉันเข้าใจนะว่าแกกังวลอะไรอยู่ แต่แกอย่าลืมว่าแกเป็นเล

ติ้ง!เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้น ตอนนั้นเองเธอถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าลิฟต์จอดนิ่งอยู่ที่ชั้นที่ 16อ้าว แล้วงานเลี้ยงเปิดตัวห้องประชุมล่ะหญิงสาวเหลือบตาไปมองเขาอย่างสงสัยระคนไม่เข้าใจ พยายามขืนตัวเพื่อจะคุยกันก่อน แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล เพราะทันทีที่ก้าวออกจากลิฟต์ ก้องภพกึ่งลากกึ่งอุ้มเธอมาหยุดอยู่หน้าห้องพักห้องหนึ่งเอ๊ะ หรือว่าเขาจะนัดกับคุณวอลเลอร์ที่นี่นึกถึงสภาพยุ่งเหยิงที่เป็นอยู่ในตอนนี้หญิงสาวก็ตาโต รีบตบท่อนแขนแข็งแรงที่รัดรอบเอวรัว ๆ“คุณก้องคะ เดี๋ยวก่อนค่ะ ปล่อยฉันก่อน เดี๋ยวลูกค้าตกใจ”“ลูกค้าอะไร”“ก็...คุณไม่ได้นัดคุณวอลเลอร์มาคุยงานที่นี่เหรอคะ?”ก้องภพไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่นหัวเราะในลำคอแล้วลากตัวเธอเข้ามาในห้อง เท้าใหญ่ดันประตูให้เหวี่ยงปิดเจณิสตายิ่งงงเมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องที่สว่างโร่และเย็นฉ่ำแล้วไม่พบใครอื่น บนโต๊ะก็ไม่มีอาหารหรือไวน์ที่เขามักเตรียมไว้ทำให้ชั่วโมงเจรจางานลื่นไหลครั้นเมื่อเอี้ยวหน้าหมายจะถามคนที่ยังกอดเธอไม่ปล่อย ร่างก็ถูกเหวี่ยง ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเสียจนตั้งตัวไม่ติด กระพริบตาอีกทีก็พบว่าตัวเองกำลังนอนหงายอยู่บนเตียงโดยมีเขาคร่อมอยู่ด้านบ

“อ้าปาก แล้วกินผมเข้าไป”แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่า ‘กิน’ ของเขา มันไม่ใช่การกินแบบธรรมดาคนนั่งอยู่ต่ำกว่าทั้งยังถูกลวนลามอย่างลามกเบิกตาตื่นตะลึง หากในวินาทีเดียวกันในหัวก็มีความคิดที่เธอเองไม่อยากยอมรับผุดขึ้นมาเวลานี้เขาดูกร้าวใจเป็นบ้า!และเพราะเธอมัวแต่นิ่งอึ้ง คนที่ตอนนี้ร้อนไปทั้งตัวทั้งใจจึงยื่นมือมาบีบพวงแก้มนุ่มจนปากอ้าเผยอ แล้วเป็นฝ่ายเสือกไสปลายบานกับริมฝีปากที่ถูกเขาเพิ่งตะโบมจูบจนบวมเจ่อบรรจงไล้วนเหมือนกำลังบริการทาลิปให้ เพียงแต่มันเป็นลิปแท่งใหญ่ ที่ทั้งแข็ง ทั้งร้อน และฝากไว้เพียงความแวววาวเคลือบริมฝีปากเจณิสตาเผยอปากขึ้นเมื่อได้ยินเขาสั่งอีกครั้ง ครางอึกอักเมื่อสิ่งนั้นค่อย ๆ กระแซะตามแนวฟันอย่างหยอกล้อ ก่อนจะขยับเข้ามาด้านในตอนเธอที่เปิดปากเต็มที่ความใหญ่ที่คับปากทำเอาเธออึดอัด หายใจลำบาก คิ้วขมวดด้วยรู้สึกประหลาดตอนรสชาติบางอย่างกระจายไปทั่วโพรงปาก...รสชาติของเขา“อาส์ เจนน”ก้องภพคำรามลึกในลำคอ มือที่วางอยู่บนศีรษะทุย บังคับให้เธอรับเขาเข้าไปมากขึ้น ทั้งที่เคยจินตนาการถึงวันนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าความรู้สึกยามได้สัมผัสของจริง มันเทียบไม่ติดเลยแม้แต่น้อยให้ตาย คว