All Chapters of หวงรักเลขาจำเป็น: Chapter 71 - Chapter 80

ไหนบอกว่ามากินข้าวที่ห้อง ตั้งแต่มาถึงเธอยังไม่ได้ตักข้าวเข้าปากสักคำเลยนะ!คนโดนหลอกล่อด้วยของกินค้อนตาคว่ำ อยากจะหยิกคนพูดไม่จริงเหลือใจ ทว่าเพราะเวลานี้สองมือถูกเขากอบกุมแล้วกดไว้กับเตียงนอน สิ่งที่ทำได้จึงมีเพียงส่งสายตาต่อว่าและนั่นทำให้เธอโดนเขาตอบโต้เอาคืนด้วยการกระทุ้งสะโพกจนสะดุ้งโหยงสุดตัว“ฮื่อ คะ..คุณก้อง”มันจุกนะ!ใช่ว่าก้องภพจะไม่รู้ ใบหน้าคมเลื่อนลงป้อนจูบ แวะงับยอดจุกที่บวมแดงนิด ๆ เพราะถูกเขาดูดดุนหลายครั้ง ก่อนดันสองเรียวขาให้อ้าเปิดกว้าง“อื้อ แบบนี้มัน ละ...ลึกไป”“แต่คุณชอบแบบนี้นี่”เธอบอกแบบนั้นตอนไหนกัน!ดวงตาคู่สวยถลึงดุ แต่คงเพราะมันหยาดเยิ้มด้วยแรงปรารถนา คนมองจึงไม่เพียงไม่หวั่นเกรง แต่ยังมันเขี้ยวเธอจนอดใจไม่ไหว ใช้ท้องนิ้วขยี้ติ่งน้อย ๆ ควบคู่“อ๊ายยย คุณก้องงงง”ความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานในเสี้ยววินาทีทำเอาเจณิสตาหวีดร้องเสียงหลง ร่องรักตอดรัดถี่ยิบ สองมือจิกข่วนไปตามแผงอกแน่นหนั่นเมื่อคนด้านบนเร่งสะบัดสะโพกตอกตรึงเร็วรัวมากขึ้น ทำเธอครางไม่เป็นภาษาฟันคมขบกัดริมฝีปากที่กดแนบลงมาดูดกลืนเสียงครวญครางในนาทีที่เธอเสร็จสม ไม่กี่อึดใจต่อมาเขาก็โถมตัวลงมากอดเ

‘คุณเขม เข้ามาหาผมหน่อยครับ’เสียงทุ้มลอยออกมาจากอินเตอร์คอมบนโต๊ะเป็นหนที่สี่ของวัน ซึ่งต่อให้เธอจะระอิดระอาใจแค่ไหน สิ่งที่พูดได้ก็มีเพียงคำเดียวคือคำว่า“ค่ะ”หญิงสาวหยิบกระดาษโน้ตสีส้มสดแผ่นเล็ก ๆ ขนาดเท่านิ้วก้อยมาติดบนกระดาษหน้าที่กำลังอ่านค้างไว้ ก่อนจะลุกไปหาผู้บริหารตามคำสั่ง โดยมีสายตาของสองสาวที่ได้ยินทุกอย่างกระทั่งเสียงถอนหายใจของเลขาหน้าห้องที่ก้องภพเคยปฏิเสธเสียงแข็งเมื่อวันวานว่าไม่ต้องการ หากมาวันนี้กลับเรียกหาไม่หยุดปากมองตามเพียงแต่สายตาสองคู่นั้นสะท้อนความรู้สึกออกมาคนละแบบคนหนึ่งนึกห่วงเพราะรู้ดีว่าแม้ก้องภพจะใจดีกับพนักงาน แต่หากเป็นเรื่องงานเจ้านายค่อนข้างรักความสมบูรณ์แบบ ส่วนอีกคนนั้นแววตากลับวาววับ กรุ้มกริ่ม เพราะมองเหตุพิรุธบางอย่างมากขึ้นทุกวัน“คุณก้องตึงตั้งแต่วันจันทร์เลยอะ หนูละกลั๊วกลัวว่าวันหนึ่งน้องเขมจะทนไม่ไหว แล้วชิงลาออกก่อน”กิติมาได้ยินพัดชาพึมพำบ่นก็หัวเราะร่า พูดแย้ง“ไม่หรอก”และไม่มีทางจะเป็นแบบนั้นไปได้ด้วย เพราะตอนนี้ต่อให้น้องมันอยากลาออกแค่ไหน หัวเด็ดตีนขาดใครบางคนก็คงไม่ยอมกิติมาเหล่ตามองนาฬิกาข้อมือ พอเห็นว่าอีกไม่ถึงสิบห้านาทีจะ

พริบตาเดียวก็ถึงเวลาเริ่มงานช่วงบ่าย เจณิสตาเดินตามคนอื่น ๆ กลับเข้าตึก สีหน้าคล้ายคนไม่คิดอะไรหลังได้ฟังเรื่องราวของผู้หญิงคนนั้น ทว่ามีแค่เธอที่รู้ว่าตัวเองกำลังทรมานแค่ไหนเธอเหมือนคนที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางกองไฟ แต่กลับไม่สามารถแสดงออกให้ใครเห็นได้ว่าเจ็บปวด“ปกติมหาลัยมันจะมีระบบพวกสายรหัส พี่เทค พี่รุ่นไรใช่ม้า ยายเฟรย์อะไรเนี่ยก็เข้ามาทักพี่ก้อง บอกว่าเนี่ยนางเป็นหลานรหัสนะ แล้วแต่ก่อนนางไม่ได้เป็นสาวมั่นสายฝอแบบนี้หรอก นางมาในสไตล์นุ่มฟู ดูใส ๆ ซื่อ ๆ ก็เลยไม่มีใครคิดว่านางจะแอบร้ายแล้วพี่ก้องอะเป็นประเภทไม่ค่อยสนใจใครเท่าไรอยู่แล้ว พอมาบอกว่าเป็นหลานรหัส พี่ก้องก็เทคตามประสารุ่นพี่ ไม่ได้จีบ ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยแต่คนอื่นอะมองออกว่ายายนี่คิด!แรก ๆ นางเริ่มจากโทรหาบ่อย ๆ คิดดูนะก้อกน้ำในห้องพัง แทนที่จะแจ้งคนดูแลหอ หรือโทรหาพี่ยิ้ม พี่รหัสที่เป็นผู้หญิงแล้วอยู่ตึกเดียวกัน ดั๊นโทรหาพี่ก้อง บอกให้มาช่วยเปลี่ยนให้หน่อย บ้าบอ! แล้วพอพี่ก้องไม่พูดอะไร นางก็ยิ่งแสดงตัว สร้างข่าวลือผิด ๆ ในหมู่เด็กปีหนึ่งด้วยนะว่านางเป็นแฟนกับพี่ก้องทีนี้มันมาโป๊ะตรงที่พี่ยิ้มบ่นเรื่องนี้กับเพื่อ

หลังจากวันนั้นชื่อของเฟรย์กับอธิปก็ไม่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอีก ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ส่วนงานในบริษัทก็เริ่มวุ่นวายมากขึ้น เพราะวันเปิดตัวสาขาใหม่ของดับเบิ้ลดีออโต้คาร์ใกล้เข้ามาแต่ถึงอย่างนั้นก้องภพก็ไม่เคยลืมที่จะหลอกล่อ พาเธอมากินข้าวที่คอนโดตลอดสัปดาห์ ซึ่งแน่นอนว่าทุกครั้งที่มา มันไม่เคยจบแค่นั่งกินมื้อเย็นแล้วรอข้าวย่อยด้วยการนอนดูทีวีด้วยกันเฉย ๆ“อะ อ๊าย”“อาส์”ในที่สุดเสียงเนื้อกระทบกันในจังหวะหยาบโลนก็เงียบลง หลงเหลือไว้เพียงเสียงหอบฮักของสองร่างเปลือยเปล่าที่กอดก่าย แบ่งปันไออุ่นของกันและกันจุ๊บ!สัมผัสที่ข้างแก้มทำให้ก้องภพเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ แต่ครู่เดียวเขาก็คลี่ยิ้ม โอบร่างนุ่มที่ขยับเข้ามาอิงแอบแล้วกดริมฝีปากเข้าที่ข้างขมับ แสดงออกให้รู้ว่าเขาชอบในสิ่งที่เธอทำมาก ๆ“อย่าอ้อนนักสิ มันทำให้ผมอยากบังคับให้เขมมานอนที่นี่ทุกคืนนะ”“แค่มานอนเฉย ๆ เนอะ”“นอนจับมือด้วยสิ”เจณิสตาหัวเราะเสียงใส คนหื่นก็คือคนหื่นวันยังค่ำ เธอแหงนหน้าขึ้นจูบปลายคางเขา มองเสี้ยวหน้าคนที่ใช้เวลาร่วมกันตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงสี่ทุ่มแทบทุกวันนิ่งนาน นานจนคนถูกมองรู้สึกตัวแล้วก้มลงมาสบตา“มองแบ

ภายในห้องนอนที่ปิดผ้าม่านจนมืดสลัว บนเตียงขนาดสามจุดห้าฟุตมีร่างเล็กของเจ้าของห้องนอนอยู่ ใกล้ ๆ ตัวเธอคือแทปเลตที่เปิดหนังทิ้งไว้ หากคนเปิดกลับไม่มีใจจะเพลิดเพลินไปกับมัน“แก ฉันเข้าไปนะ”เสียงเหล่านั้นส่งผลให้คนนอนเหม่อลอยมีการเคลื่อนไหว และเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนเปิดประตู เจณิสตาก็รีบเก็บซ่อนสีหน้าและความรู้สึก ส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้หญิงสาวที่หน้าตาคล้ายคลึงกันหากมีรูปร่างผอมบางกว่า“ว่าไง”“ยังจะมาว่างงว่าไงอีกนะ”อีกฝ่ายขึงตาใส่แล้วเดินเข้ามาหย่อนสะโพกลงนั่งข้างเตียง แตะหลังมือไปตามใบหน้าซีดเซียวแทบไร้เลือดฝาด แล้วคิ้วที่ขมวดมาค่อนวันเพราะความเป็นห่วงพี่สาวฝาแฝดก็ยิ่งขมวดชิดกันกว่าเก่า“ตัวก็ไม่ร้อนแล้วแต่ทำไมไม่ดีขึ้นเลย ฉันว่ามันแปลก ๆ แล้วนะเจน เราไปหาหมอกันเหอะ”“ไปทำไมให้เปลืองตัง ฉันก็แค่ปวดหัวเอง นอนพักอีกสองสามวันเดี๋ยวก็หายแล้ว”“ถ้านอนแล้วมันหาย มันก็คงหายตั้งแต่เมื่อวานแล้วไหม ไปเลย ลุก! ไปให้หมอตรวจสักหน่อย”เขมิกาตลบผ้าห่มทิ้ง พยายามจะฉุดคนป่วยให้ลุกไปแต่งตัว ทว่านอกจากอีกคนจะขืนตัวจนดึงไม่ขึ้นแล้ว ยังเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือกระชับจับไว้แน่นไ