บททั้งหมดของ หวงรักเลขาจำเป็น: บทที่ 21 - บทที่ 30

เจณิสตาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูเส้นทางล่วงหน้า เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็พบว่ารถยนต์คันหรูกำลังเลี้ยวเข้าแวะร้านกาแฟชื่อดังซึ่งสาขานี้ให้บริการแบบ Drive thru“เอา Cold Brew Coffee แก้วกลาง กับแซนด์วิชแฮมชีสครับ สักครู่นะครับ” ก้องภพแจ้งเมนูที่ต้องการกับพนักงานซึ่งกล่าวทักทายเขาผ่านลำโพง ก่อนจะหันมาหาเพื่อนร่วมทาง“คุณล่ะ เอาอะไร”เจณิสตายิ้มเจื่อน ชะเง้อคอมองป้ายเมนูที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล หากพอกวาดสายตาดูจนทั่วทั้งกระดานแล้วพบว่าทุกเมนูราคาสูงกว่างบที่ตั้งไว้ในใจ เธอก็เลือกสั่งชาเขียวปั่นแก้วเล็กมาเติมความอิ่มและเพิ่มความกระปรี้กระเปร่าให้ตัวเองความฉงนปรากฏวูบในดวงตา เมื่อครู่ก้องภพเห็นเธอมองพวกขนมปังอยู่นานคล้ายกำลังเลือก แต่สุดท้ายกลับสั่งแค่น้ำแก้วเดียวและเมื่อได้เห็นท่าทางเจ็บปวด ยามเธอดึงเงินสดที่มีราวห้าใบในกระเป๋าสีแดงเข้มใบกลางเก่ากลางใหม่ บวกกับนึกถึงบทสนทนาที่เคยได้ยินว่าหญิงสาวอยู่ในช่วงประหยัด ต้องห่อข้าวมากินทุกเที่ยง เขาก็เริ่มเข้าใจ“นี่ กินแค่นี้ คุณจะอิ่มเหรอ?”“ค่ะ” ถึงไม่อิ่มท้อง ใจก็ต้องบอกว่าอิ่มเพราะมันจะเกินงบ เจณิสตาคิดต่อในใจ “โอเค งั้นผมจะถือว่าคุณสละสิทธิ์ ไ

เจณิสตาสะดุ้งตื่นมาอีกทีตอนเกือบห้าโมงเย็น ทว่านั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับตอนที่เธอลืมตามาแล้วพบว่าตัวเองกำลังนั่งหลับ พิงศีรษะกับท่อนขาของใครอยู่หญิงสาวตาโต ลนลานดีดตัวออกห่าง หน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย“กว่าจะตื่น”บ่นไม่พอ เจ้าของขายังบิดกายไปมา สองมือบีบนวดขาข้างที่ถูกพิงราวกับปวดเมื่อยหนัก ทำเอาเจณิสตายิ่งรู้สึกละอาย เธอยกมือไหว้เขาปลกๆ“ขะ...ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”ก้องภพชะงัก ไม่คิดว่าท่าทางที่แสดงออกจะทำให้เธอรู้สึกผิดถึงขั้นไหว้เขาซ้ำ ๆ“ผมไม่ใช่ศาลพระภูมินะ เลิกไหว้ได้แล้ว”เขาติง นั่นแหละเธอถึงหยุด เปลี่ยนมานั่งส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้แทน“แล้วถ้าอยากขอโทษจริง ๆ ก็ลุกไปเปลี่ยนชุด ผมหิวแล้ว”“ค่ะ ๆ ฉันจะไปรีบเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”หญิงสาวรับคำแล้วผุดลุกขึ้นยืนอย่างกระตือรือร้น เตรียมจะวิ่งเข้าห้องนอนอีกห้องที่เจ้านายยกให้แต่พอนึกขึ้นได้ว่าปกติแล้วการจองร้านอาหารก็เป็นอีกหนึ่งในหน้าที่ของเลขา เธอก็ชะงัก เอี้ยวหน้ากลับไปมองเขา“วันนี้คุณก้องภพอยากกินอาหารประเภทไหนคะ เดี๋ยวฉันจะได้หาร้านแล้วโทรไปจองโต๊ะล่วงหน้า”“เดี๋ยวผมจัดการเอง”“อ่า ค่ะ”ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีเจณิสตาก็จัดการตัวเองเสร็จ“

JJคิ้วเข้มขมวดในแวบแรกที่มองเห็นตัวอักษรภาษาอังกฤษ หากพอเห็นข้อความถัดจากนั้น หัวคิ้วก็คลายออก‘ฉัน’ กับ ‘แก’คล้ายว่าอาหารในปากหวานฉ่ำขึ้นมาทันที ชายหนุ่มเคี้ยวไปลอบมองเลขาที่เอร็ดอร่อยกับกุ้งและปู ทว่าแทบไม่แตะปลาหมึกไปไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากถามเขาก็ได้คำตอบในสิ่งที่เคยสงสัยทั้งสองเรื่องแล้ว++ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง ลานกว้างขนาดใหญ่บริเวณหน้าโชว์รูมรถหรู สาขาประจำจังหวัดที่ถูกเปลี่ยนให้เป็นสถานที่จัดกิจกรรมในช่วงเช้าของงานเลี้ยงประจำปีเสียงเพลงลูกทุ่งในจังหวะเร้าใจดังไปทั่วบริเวณ ทั้งยังมีเสียงตะโกนสั่งงานดังสลับกับเสียงหยอกแซว บางจังหวะก็พ่วงด้วยคำด่าทอหากไม่ใช่การทะเลาะที่จริงจัง ส่งผลให้บรรยากาศระหว่างการทำงานไม่ได้ตึงเครียดหรือร้อนระอุตามแสงแดด“เฮ้ย ๆ ๆ ไอ้ติ อย่ามัวแต่มองสาว ทำงาน!”คนโดนดุสะดุ้ง แต่กว่าจะยอมถอนสายตาก็อิดออดพอควร“โถ พี่แหลมอะ ขอมองอาหารตานิดนึงก็ไม่ได้”“อะ ถ้ามึงอยากมองก็มองไป แต่กูขอหักค่าแรงมึงนิดนึงเหมือนกัน”สิ้นเสียงสบาย ๆ ของชลธี คนอื่น ๆ ในทีมก็พากันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นส่วนตติที่โดนคาดโทษ ยิ้มแหย กุลีกุจอขึงผ้าใบแล้วมัดกับโครงเหล็กของเ

ราวสี่โมงเย็น งานของวันนี้ก็สำเร็จลุล่วง เต็นท์ผ้าใบขนาดใหญ่ทุกหลังถูกประกอบและจัดเรียงตามผังที่วางไว้ ป้ายไวนิลทุกผืนถูกขึงขึ้นอวดโฉมในตำแหน่งที่เหมาะสมเจณิสตายืนมองงานอีเว้นท์แรกของชีวิตที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างด้วยสายตาภาคภูมิใจ แม้จะไม่ได้ทุ่มตัวทำเท่ากับคนอื่น ๆ แต่เธอก็เป็นคนปีนบันไดขึ้นไปประดับธงราวกว่าครึ่ง แถมยังเป็นคนนั่งจับจีบผ้าคลุมโต๊ะที่ใช้เป็นจุดลงทะเบียนเองด้วยไม่ไหว ๆ ต้องขออวดสักหน่อยหญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายผลงานแล้วส่งไปให้น้องสาว ไม่ลืมอัปเดตสิ่งที่ทำในวันนี้ให้อีกฝ่ายรับรู้ด้วยระหว่างรอคู่สนทนาตอบกลับมามือเรียวก็เลื่อนลงไปดึงชายเสื้อเชิ้ตที่เมื่อเช้ายัดไว้ในกางเกงยีนออกมาด้านนอก พลางเขย่า โบกรัว ๆ เพื่อระบายไอร้อนของร่างกาย“น้องเขม”เจณิสตาหันไปตามเสียง แล้วก็พบว่าคนเรียกคือตติ คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงถามว่าเรียกเธอทำไม เมื่อเรียกแล้วอีกฝ่ายก็เอาแต่มองหน้าเธอยิ้ม ๆ“พี่อยากจะขอไลน์น้องเขมไว้หน่อย พอดีเดือนหน้าพี่จะย้ายไปกรุงเทพ เผื่อวันไหนว่าง ๆ เราจะได้ไปกินข้าวกัน”แม้เขาไม่เอ่ยออกมาตรง ๆ แต่แววตาและท่าทางที่เขาแสดงออกมาตลอดทั้งวันก็ทำให้เจณิสตา

“ทำไมถึงอยากมาทำงานที่นี่”“นี่คุณก้องภพคิดจะสัมภาษณ์งานรอบสองเหรอคะ?”“ก็แค่อยากรู้ แล้วนี่ก็หมดเวลางานแล้ว เลิกเรียกผมเต็มยศแบบนั้นเถอะ”“ถ้าไม่ให้เรียกว่าคุณก้องภพ แล้วจะให้เรียกว่าอะไรคะ ลุงก้อง?”คิ้วเข้มพลันกระตุกยิก ๆ อายุเขาเพิ่งก้าวผ่านเลข 3 มาไม่กี่ปีนะ แถมหน้าก็ยังไร้ริ้วรอย เอาอะไรมาลุง!ก้องภพถลึงตาใส่เลขาที่นั่งทำหน้าตาใสซื่อราวกับเมื่อครู่ไม่ได้หลอกด่าใคร“มีใครเคยบอกไหมว่าคุณนี่ปากร้ายเอาเรื่อง”“ก็...เยอะอยู่ค่ะ”เจณิสตาพยักหน้ายิ้ม ๆ ส่วนสาเหตุที่เธอใช้คำว่า ‘ลุง’ ไม่ใช่เพราะเขาหน้าแก่ แต่เป็นเพราะเขามีนิสัยบางอย่างคล้ายกับลุงข้างบ้านเธอไม่มีผิด“เขมิกา”อุ้ย! มีคนเริ่มไม่พอใจแล้ว หญิงสาวรีบเก็บรอยยิ้มขัน“ค่า ๆ งั้นเรียกคุณก้องแทน ดีไหมคะ?”“หึ” ก้องภพแค่นหัวเราะ พยักหน้ารับหากไม่วายส่งสายตาคาดโทษ“แล้วตกลงทำไมถึงอยากมาทำงานที่นี่” “จริง ๆ ตอนแรกก็ไม่คิดจะมาหรอกค่ะ”“โอเค งั้นพรุ่งนี้ไปลาออกเลยไหม เดี๋ยวโทรบอกดิเรกให้”“เดี๋ยวสิคะ! ฉันยังพูดไม่จบเลย”หญิงสาวค้อนใส่อย่างลืมตัว“ตอนแรกค่ะ แค่ตอนแรก ก็แบบ...ถ้าให้พูดตรง ๆ เลยก็กลัวค่ะ ฉันกลัวปรับตัวไม่ได้ การเปลี่ยนงา