All Chapters of หวงรักเลขาจำเป็น: Chapter 41 - Chapter 50

สั่งมาเผื่อ?‘เอาไข่ดาวแบบที่คุณกินมาด้วยนะ’นึกถึงถ้อยคำที่เขากำชับ ก้อนเนื้อในโพรงอกด้านซ้ายก็เต้นแรงขึ้น หากวินาทีต่อมาเธอก็รีบสลัดความรู้สึกหวิวไหวเหล่านั้นทิ้ง เขาน่าจะหมายถึงสั่งมาเผื่อตัวเองกินไม่อิ่ม ไม่ใช่สั่งมาเผื่อเธอต่างหาก อย่ามโน!แต่แน่นอนว่าเมื่อเจ้านายมีน้ำใจอยากเลี้ยงข้าวเที่ยง ลูกน้องที่ช่วงนี้พยายามประหยัดเงินทุกวิถีทางอย่างเธอก็ยินดีน้อมรับด้วยความเต็มใจ“ขอบคุณค่ะ”เจณิสตายิ้มบาง ๆ มือยื่นไปหยิบจานที่เขาสั่งมาเผื่อ เตรียมจะลุกออกไปกินที่อื่น “แล้วนั่นจะไปไหนอีก”“ก๊ะ ไปกินข้าวไงคะ”“จะไปกินที่ไหน อย่าบอกนะว่าที่โต๊ะคุณ ไม่ได้! เดี๋ยวเอกสารผมเลอะ วางลงแล้วนั่งกินที่นี่ให้เรียบร้อย”หา!?และเมื่อเธอเอาแต่ยืนนิ่ง ไม่ทำตามคำสั่งเสียที เขาก็เอื้อมมือมาดึงจานข้าวที่เธอถืออยู่ แล้ววางมันลงที่เดิมเจณิสตาเม้มปากน้อย ๆ ลำพังแค่เห็นหน้าเขาหัวใจเธอมันก็หวิวไหว ในหัวมีแต่ภาพในคืนนั้นผุดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเธอวางหน้าไม่ถูก พานไม่กล้าสบตากับเขานาน ๆ ทั้งที่รู้แก่ใจว่ามันไม่ใช่วิสัยที่ดีของเลขาแล้วนี่! เขายังจะบังคับให้เธอนั่งกินข้าวด้วยอีกเหรอ อยากเห็นเธอสำลักข้าวตายหรือยัง

ขณะกำลังวางเอกสารชุดสุดท้าย หัวหน้าทีมอีเว้นท์ก็เดินเข้าห้องประชุมมาพร้อมลูกค้าคนสำคัญของวันนี้ คุณดนตร์ รองประธานของดับเบิ้ลดีออโต้คาร์ ส่วนเจ้านายจอมหน้าบูดของเธอเดินรั้งท้าย“หึ”ทำเสียงที่หาความหมายไม่เจอใส่เธอเสร็จก็เดินไปทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้ แล้วเพราะกลัวเธอไม่รู้ถึงความไม่พอใจหรืออย่างไรก็ไม่ทราบได้ นาทีที่สบตากันเขาก็ร้องเหอะในลำคออีกรอบแล้วเมินหน้าหนีอะไรของเขาเนี่ย!เจณิสตากะพริบตาปริบ ๆ แต่เพราะสถานการณ์ไม่เหมาะให้ถามไถ่ หลังไหว้วานขอให้แม่บ้านนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟทุกคนในห้อง เธอก็เดินเลี่ยงไปนั่งที่มุมห้องพร้อมกับสมุดและแท็บเล็ตหนึ่งตัวราวสองชั่วโมงการประชุมก็สิ้นสุด คุณดนตร์ไม่เพียงเป็นลูกค้าที่คุยง่ายแต่ยังมีความพิเศษมากกว่าที่คิด เจณิสตาเม้มปากกลั้นยิ้ม เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยมุมที่นั่งอยู่ทำให้เธอสามารถมองเห็น ‘ความพิเศษ’ ที่อีกฝ่ายพยายามแสดงออกใต้โต๊ะ ทั้งที่หูกับสายตากำลังจดจ่อกับภาพร่างของงานที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกสองเดือนข้างหน้าแต่แล้วรอยยิ้มและความรู้สึกเขินแทนกิติมา หัวหน้าทีมอีเว้นท์ที่ถูกลูกค้ารุกจีบอย่างลับ ๆ ในห้องประชุมก็พลันอันตรธานหายไป

“เมื่อกี้นี้...”ของจริงเหรอวะ?ก้องภพพึมพำอย่างสับสน เพราะล้าจากการเพ่งเอกสารมาทั้งวัน กอรปกับรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวแปลก ๆ เขาจึงตั้งใจว่าจะพักสายตาสักชั่วโมงแล้วค่อยทำงานต่อไม่คิดเลยว่ากระทั่งตอนที่จมอยู่ในห้วงของความฝัน ยายเลขาลุคครูปกครองก็ยังโผล่หน้ามาก่อกวน แถมมันยังเป็นความฝันที่ ...‘อา~ คุณก้อง...’‘คุณโคตรแน่นเลย ฮืมมม ดี ดีมาก ผมโคตรชอบ’เพียงแค่นึกถึงเสี้ยวหนึ่งของความฝัน ท่อนลำที่เครียดแข็งจนปวดหนึบก็พลันกระตุกหงึก ดันเป้ากางเกงจนต้องขยับตัว กางขาคลายความอึดอัดแม่งเอ้ย! ทำไมเขาถึงได้น่าสมเพชแบบนี้วะก้องภพแค่นหัวเราะหยัน มือใหญ่ที่สั่นเทาน้อย ๆ ยกขึ้นลูบใบหน้าแรง ๆ หวังดึงตัวเองออกจากห้วงฝันที่แสนลามกก่อนที่เขาจะสะดุ้ง หลุดร้องซี้ด เมื่อน้ำหนักมือทำให้ความเจ็บปะทุขึ้นที่กลีบปาก ตอกย้ำว่าคนที่เขาเพิ่งปล้ำจูบอย่างหื่นกระหาย คือ ‘เธอ’ ตัวจริงเสียงจริง ไม่ใช่แค่ภาพลวงตาในจินตนาการแล้วแบบนี้เขาจะทำยังไงต่อดีล่ะเนี่ย เขาพลาดไปแหวกหญ้า ทำแม่ไก่สาวแตกตื่นอย่างไม่ได้ตั้งใจเข้าให้แล้วซวยแล้ว!++++++++ความเจ็บที่หัวไหล่ ปลุกให้คนที่ทำสติหล่นหายไปเมื่อสิบนาทีได้สติ“โอ๊ะ ขะ..

“คุณก้อง!”หญิงสาวลนลานดีดตัวขึ้นมานั่งหลังตรง“เอ่อ วันนี้... ไม่ใช่ว่าต้องไปพบลูกค้าเหรอคะ?”“ก็ใช่ แต่...ไม่ได้ไปแล้ว”พูดถึงตรงนี้ก้องภพก็เงียบเสียง รู้สึกเก้อเขินขึ้นมาหน่อย ๆ เมื่อคืนเขามัวแต่คิดมากจนพานนอนไม่หลับ กอรปกับรีบออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพราะมีนัดกับลูกค้าตอนเก้าโมง ผลคือเผลอหลับในรถยนต์คันเก่งแฉลบไปจูบกำแพง ไฟหน้าร้าว กระจกมองข้างหัก พร้อมกับได้รอยประสบการณ์มาประดับเพิ่มที่ด้านข้าง ยาวเป็นทางจรดท้ายรถโชคดีที่ถนนเส้นที่ใช้งานเป็นซอยเล็ก ๆ และมีเพียงคนในพื้นที่เท่านั้นที่รู้ว่ามันสามารถใช้ลัดเลาะไปทะลุถนนใหญ่ก่อนเลี้ยวขึ้นทางด่วนได้ คู่กรณีในอุบัติเหตุครั้งนี้จึงมีแค่กำแพงส่วนเขาไม่ถึงกับเจ็บหนัก มีเพียงอาการแน่นหน้าอกนิดหน่อย อันเนื่องมาจากแรงกระชากของเข็มขัดนิรภัย หลังแจ้งประกันเรียบร้อยแล้วเขาก็โทรหากิติมาถึงจะต้องแลกกับการโดนสวดจนหูชาร่วมยี่สิบนาที หากมันก็คงดีกว่าประธานบริษัทไปพบลูกค้าในสภาพเช่นนี้“อ้อ ค่ะ”หญิงสาวรับคำสั้น ๆ แล้วก็เบี่ยงหน้า ก้มลงมองพื้น เพราะประดักประเดิดใจเกินกว่าจะสบตากับคนตัวโตที่ยืนจังก้าอยู่กลางห้องนาน ๆและเมื่อเธอมีท่าทีแบบนั้น คนที่หมา

เจณิสตากลับมานั่งที่โต๊ะ เริ่มงานแรกของวันด้วยการตรวจอีเมล ไม่นานความคิดฟุ้งซ่านและความรู้สึกหวิวไหวในอกก็มลายหายไป เมื่อสมาธิจดจ่อแค่กับงานซึ่งวันนี้ดูเหมือนแต่ละแผนกงานจะยุ่งมากเป็นพิเศษ แต่ละคนเดินไปมาระหว่างโต๊ะ เครื่องถ่ายเอกสารและห้องประชุมเป็นว่าเล่น ส่วนตัวเธอก็โดนเรียกตัวให้เอาเอกสารเข้าไปให้ผู้บริหารเป็นว่าเล่นเช่นกันหากทุกครั้งที่เข้าไปเธอจะพบว่าถ้าก้องภพไม่กำลังประชุมงานกับใครสักคนผ่านทางโปรแกรม เขาก็มักถือโทรศัพท์อยู่แนบหู กระทั่งใกล้ถึงเวลาพักเที่ยงกิติมา หัวหน้าเออีคนสวยก็แวะมาหาพร้อมกับเอกสารกองหนึ่ง“พี่ก้องอยู่ข้างในเนอะ”เสียงหวานเอ่ยถาม ทว่าตัวคนกลับไม่คิดรอคำตอบ เพราะทันทีที่พูดจบสองมือก็ผลักประตูเข้าไปทันที“นั่นไง! น้องก็ว่าแล้วว่าต้องอยู่นี่ ทำไมไม่รับโทรศัพท์!”เสียงโวยลอยแว่วมาให้ได้ยินก่อนประตูจะปิดลง เท่านี้คนที่คิดจะเดินตามไปถามเจ้านายว่าเที่ยงนี้อยากกินอะไรก็ตัดสินใจทิ้งตัวลงนั่งตามเดิมกรี๊งงงง~ราวสิบห้านาทีต่อมาโทรศัพท์สำนักงานบนโต๊ะก็ส่งเสียงดัง เบอร์ที่ขึ้นโชว์เป็นเบอร์ห้องผู้บริหาร เพียงแต่เมื่อรับสายเสียงที่ลอยออกมากลับไม่ใช่เสียงของก้องภพ( น้อง