All Chapters of หวงรักเลขาจำเป็น: Chapter 31 - Chapter 40

เนื่องจากทั้งไม่สบายตัวจากอาการปวดที่รุมเร้า และไม่สบายใจกับบรรยากาศภายในห้องโดยสารที่เงียบเฉียบ ไร้บทสนทนาจนรู้สึกอึดอัด เจณิสตาจึงแสร้งทำเป็นนอนหลับตาแต่แล้วลมเย็นที่เป่าเข้าหน้าก็ดันทำให้เธอผล็อยหลับไปจริง ๆ กว่าจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที ก็ตอนรับรู้ได้ถึงแรงสะบัดของเข็มขัดนิรภัย“อื้อ”หญิงสาวสะดุ้งตกใจ และเพราะยังไม่ตื่นดี มือจึงคว้าหมับที่สายเข็มขัดนิรภัย ขณะที่อีกมือก็ยื่นไปหาเงาดำที่คร่อมอยู่เหนือร่าง โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำนั้นจะกลายเป็นการล่วงเกินเจ้านายในเวลาต่อมาเพี้ยะ!หือ? เสียงอะไรแล้วทำไมสันมือเธอถึงได้เจ็บ ๆ ตึง ๆเจณิสตาขมวดคิ้ว กระพริบตาถี่ ๆ ชั่วอึดใจดวงตาก็เปลี่ยนเป็นเบิกโตเมื่อภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นฉิบหายแล้ว!ความแดงที่ปลายจมูกบอกให้รู้โดยไม่ต้องถามว่าเมื่อครู่สันมือของเธอปะทะเข้ากับส่วนไหนของเจ้านาย และยิ่งไปกว่านั้น ...“คะ...คุณก้องภพ เอ่อ ในรถมีทิชชูไหมคะ?”“...” แม้จะยังงุนงงกับคำถาม หากเจ้าของรถก็พยักพเยิดหน้า ใช้สายตาชี้แทนคำตอบเจณิสตากระวีกระวาดดึงทิชชูออกจากซองที่ซ่อนอยู่ในช่องเก็บของคอนโซลรถด้านหน้า ช้อนสายตามองเจ้านายแวบหนึ่งแล้วอ้อมแอ้มเสีย

เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดใต้ร่มไม้ดึงความสนใจจากใครหลาย ๆ คนที่นั่งอยู่ในบริเวณนั้น โดยเฉพาะกิติมากับพัดชาที่กำลังเฝ้ารอการกลับมาของคนทั้งคู่“หมอว่ายังไงบ้าง?”พัดชาวางงานในมือ พุ่งเข้าไปช่วยพยุงทันทีที่เห็นอีกฝ่ายลงจากรถ ทว่ารุ่นน้องกลับตบที่หลังมือเธอเบา ๆ แล้วพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าเดินได้“ไหวแน่นะ”“ไหวค่ะ หนูก็แค่ เอ่อ...เป็นวันนั้น”เจณิสตายื่นหน้าไปบอกเสียงเบา หากคนที่เดินอ้อมมาจากอีกฝั่งของรถยนต์ได้ยินเข้าพอดี เขาเลิกคิ้วสูง ทำหน้างง มันคือโรคอะไรกันทำไมไม่เห็นคุ้นหูเลยกิติมามองหน้าพี่ชายคนสนิทแล้วก็หัวเราะร่วน เอนกายเข้าไปกระซิบเฉลย“เป็นวันนั้น ย่อมาจากเป็นวันนั้นของเดือนค่ะพี่ก้อง”ก้องภพฟังแล้วก็นิ่งไปครู่ก่อนจะตวัดสายตาใส่กิติมา และคล้ายเจ้าหล่อนจะรู้ทัน เพราะหลังร้องว่าอุ้ยก็รีบก้าวถอยหลัง ส่งผลให้ท่อนแขนที่วาดมาหมายจะรัดคอ คว้าได้เพียงอากาศทำเอาเจณิสตาสะดุ้งตกใจ เขาจะโกรธย้อนหลังไม่ได้นะ ในเมื่อเป็นเขานั่นแหละที่บังคับให้เธอไปโรงพยาบาล แล้วก็เป็นเขาอีกที่ย้ำกับเธอเองว่ามันเป็นสวัสดิการ เธอจะกล้าหักหาญน้ำใจที่ผู้ใหญ่ยัดเยียด เอ้ย หยิบยื่นให้ได้อย่างไร“นิสัยนะปิ่น” ก้อ

มื้อเย็นของวันนี้จบลงเร็วกว่าปกติ เนื่องจากฝนหลงฤดูทำต้นไม้ภายในโรงแรมล้มเกี่ยวสายไฟขาดแม้ทางโรงแรมจะมีไฟสำรองให้ใช้งาน แต่เพราะการซ่อมกินเวลานานกว่าที่คิด เทียนที่พนักงานนำมาให้จึงถูกหยิบมาใช้งานเมื่อไฟดวงเล็กสีส้มนวลดับลงตอนนี้เพิ่งเป็นเวลาสองทุ่ม ยังเร็วเกินกว่าจะเข้านอน ก้องภพจึงหิ้วไวน์ที่เหลือจากเมื่อวาน ชวนแกมสั่งให้หญิงสาวร่วมวิลล่ามานั่งเล่นที่ริมกระจกด้วยกันมุมปากหยักลึกยกสูงน้อย ๆ เมื่อวันนี้เขาพบว่าอีกฝ่ายคุยเก่งขึ้น และไม่ใช่แค่เรื่องงานอย่างวันก่อน ๆ“ไม่น่าเชื่อว่าอย่างคุณจะยอมไปลำบาก ออกค่ายอะไรแบบนั้นด้วย”“ทำไมคะ คุณก้องจะบอกว่าฉันหน้าตาดูเหมือนคนไม่มีความรู้หรือไง”“เฮ้ย ไม่ใช่ อย่าตีเจตนาผมผิดสิ ผมแค่จะสื่อว่าการไปออกค่ายเป็นครูอาสาตามป่าตามดอย มันไม่ใช่ว่าใครก็ไปได้นะคุณ ผมเคยไปมาผมถึงรู้ว่าถนนหนทางที่ไปมันไม่ได้สะดวกนัก บางที่มีแต่ดินโคลน ยิ่งช่วงหน้าฝนยิ่งไม่ต้องพูดถึง รถติดล่มเป็นว่าเล่น""...""แล้วพอไปถึงถ้าไม่นอนเต็นท์ก็ต้องไปขออาศัยร่วมกับชาวบ้าน แล้วบางพื้นที่เขายังใช้น้ำบาดาล แกว่งสารส้มกันอยู่ สัญญาณโทรศัพท์ก็ติด ๆ ดับ ๆ บางคนถึงขั้นทุรนทุรายเพราะอดเล

งานเลี้ยงในช่วงกลางวันเต็มไปด้วยความครึกครื้น เสียงเพลงดังประสานไปกับเสียงใส ๆ ของสองพิธีกรสาวสวยที่เดินแนะนำกิจกรรมแต่ละบูท สลับกับพูดเย้าแหย่ เรียกเสียงหัวเราะจากเหล่าพนักงานที่กำลังเล่นเกมก้องภพยืนหลบแดดอยู่ตรงหน้าทางเข้าโชว์รูม มองภาพรวมของงานแล้วยิ้มอย่างพออกพอใจ“เป็นไง”ประธานอัลทิเมทมีเดียถามแล้วหันไปมองคนข้าง ๆ ที่มีเลขายืนประกบอยู่เยื้องหลัง เลิกคิ้วขึ้น แน่นอนว่าทายาทโชว์รูมรถหรูรู้ความหมายของภาษากายนั้นดี ดิษยะกลอกตามองบนก่อนยอมเอ่ยในสิ่งที่รู้ว่าเพื่อนอยากได้ยิน“เออ ดี ดีมาก ๆ เลยครับคุณเพื่อน”เท่านี้คนลงทุนลงแรง ควบคุมการทำงานแทบทุกขั้นตอนด้วยตัวเองก็ยึดอก ทำหน้าภาคภูมิใจ“ของมันแน่อยู่แล้ว”“เออ ว่าแต่ น้องคนนั้นล่ะ ไม่มาด้วยเหรอ?”“น้องคนนั้น?” ก้องภพทำหน้าไม่เข้าใจ ครู่หนึ่งก็ร้องอ๋อ “หมายถึงยายปิ่นเหรอ ตอนนี้น่าจะไปดูความเรียบร้อยของเวทีอยู่”เพราะงานเย็นเป็นการกินเลี้ยงแบบโต๊ะจีนและมีการแสดงมินิคอนเสิร์ต ต้องใช้พื้นที่ค่อนข้างมากจึงเลือกเช่าสนามฟุตบอลของโรงเรียนที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ“เปล่า กูหมายถึงน้องคนนั้น คนที่ทำให้มึงคอยมองหาแทบทุกห้านาทีต่างหาก”ดิษยะพูดเย้าแล้

งานที่ยุ่งวุ่นวายทำให้ความสนใจของเจณิสตาย้ายมาอยู่ที่เรื่องงาน บวกกับเจ้านายปฏิบัติตัวต่อเธอตามเดิม ความประหม่าและกระดากอายเพราะเหตุการณ์ล้ำเส้นในคืนนั้นจึงค่อย ๆ เลือนหายไป“โอเค งั้นเอาเป็นว่าแต่ละทีมกลับไปทำพรีเซนเทชันของตัวเองมานะ เดี๋ยวรอบหน้าเรามาโหวตกันอีกที สำหรับวันนี้พอเท่านี้ก่อน ขอบคุณทุกคนมากครับ”สิ้นเสียงของผู้บริหาร เหล่าพนักงานที่นั่งก็แทบจะพรูลมหายใจออกมาพร้อมกัน ไม่เว้นแม้แต่เจณิสตาในที่สุดการประชุมที่ยิงยาวมาตั้งแต่สิบโมงก็จบลงแล้ว หญิงสาวส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้ทีมอีเว้นท์ที่เริ่มคุ้นเคยกันมากขึ้นหลังจากไปร่วมปาร์ตี้เล็ก ๆ ซึ่งทีมแอบจัดขึ้นในห้องพักของโรงแรมหลังจบงาน ก่อนจะก้าวเท้าเดินตามเจ้านายของตนออกจากห้องประชุม ในวงแขนมีแท็บเล็ตและแฟ้มเอกสารอีกจำนวนหนึ่งอีกไม่นานจะมีงานเปิดตัวโชว์รูมรถยุโรปแห่งใหม่ของดับเบิ้ลดีออโต้คาร์ พัดชาถูกดึงตัวกลับไปช่วยทีมอีเว้นท์ ส่วนเธอแม้จะสะสางงานเอกสารที่ต้องแปลไปหมดแล้ว หากก็มีงานในส่วนอื่นรอให้จัดการอีกเพียบและจากที่ประเมินผลการประชุมเมื่อสักครู่ มีแววว่าวันนี้เธอน่าจะต้องอยู่ทำโอทีหลังเลิกงานความคิดของเจณิสตาพลันสะดุด เมื่อจู่ ๆ