บททั้งหมดของ หวงรักเลขาจำเป็น: บทที่ 11 - บทที่ 20

หัวข้อการคุยในวันนี้คือสรุปรายละเอียดที่คอนเฟิร์มแล้วทั้งหมดของงานเลี้ยงประจำปี ซึ่งทางดับเบิ้ลดีออโต้คาร์บรีฟไว้ตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อนงานที่ว่าแบ่งออกเป็น 2 ช่วง โดยช่วงกลางวันจะจัดในธีมงานวัด มีบูทกิจกรรมให้พนักงานร่วมสนุก ส่วนในช่วงกลางคืนนั้น อีกฝ่ายต้องการงานกินเลี้ยงแบบโต๊ะจีนเพราะพนักงานในบริษัทมีมากกว่า 200 ชีวิต มีมินิคอนเสิร์ตจากนักร้องยอดนิยม 2 วง ก่อนจะตบท้ายด้วยการจับสลากแจกของรางวัลเจณิสตาหยิบเอกสารจากซองมาอ่านเองหนึ่งชุด พยายามจำทุกรายละเอียดที่ลูกค้าแจ้ง แต่แค่จำมันไม่สู้ฟังไปจดไป คิดแล้วเธอก็เผลอถอนหายใจอย่างหงุดหงิด วินาทีต่อมาปากกาด้ามสีเงินที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาแพงก็ถูกผลักมาตรงหน้า“เป็นเลขาประสาอะไรไม่พกปากกา”ถึงจะรู้ตัวว่าผิดที่ไม่เตรียมพร้อม แต่ที่เธอไม่ได้พกสมุดหรือปากกาติดตัวมาเลยสักแท่ง มันเป็นเพราะเขาบีบให้เธอขึ้นรถมาอย่างกะทันหันไม่ใช่เหรอแต่ก็นั่นแหละ เธอเถียงได้แค่ในใจ หญิงสาวแอบย่นจมูกใส่เจ้านายที่ตอนนี้หันกลับไปคุยงานกับลูกค้าต่อ หยิบปากกาด้ามนั้นมาใช้ ละทิ้งทิฐิที่จะทำให้ตัวเองลำบากไปชั่วคราว“พวกของแจกก็ไม่มีอะไรมาก เป็นพวกเครื่องใช้ไฟฟ้า

@หลายวันต่อมาดวงตาคู่สวยหลังเลนส์แว่นกลอกมองไปทางซ้ายทีขวาที ปลายนิ้วก็กดรัวบนแป้นพิมพ์ ผ่านไปเกือบชั่วโมงงานที่คาดว่าน่าจะเป็นชิ้นสุดท้ายของวันนี้ก็เสร็จสมบูรณ์เจณิสตาเหลือบตามองข้อความบนโน้ตที่แนบมาด้วยแวบหนึ่งก็ดึงสายตากลับไปตรวจตราความเรียบร้อย ก่อนจะแนบไฟล์งานทั้งหมด ส่งไปให้เจ้านายทางอีเมล โดยไม่ลืมสำเนาถึงพัดชา เออีสาวรุ่นพี่ที่ตอนนี้เป็นทั้งพี่เลี้ยงตามคำสั่งที่รุ่นพี่เขียนไว้บนกระดาษโน้ตผ่านมาสามวันแล้วที่เธอง่วนอยู่กับการแปลเอกสาร และพบว่า ‘สองถึงสามบริษัท’ ที่เขาเคยกล่าวถึง ไม่ได้แปลว่าหนึ่งบริษัทต่อหนึ่งชิ้นงาน แต่มันคือจำนวนบริษัทที่มีงานค้าง รอให้เธอมาแปลกองเป็นภูเขาอาจเพราะทุกอย่างสะสมมาตั้งแต่ก่อนปีใหม่ล่ะมั้ง เอกสารทุกตัวจึงคล้ายจะด่วนไปเสียหมด กระนั้นก็ไม่ได้มีเพียงเธอที่งานรัดตัวจนไม่อาจกระดิกไปไหนได้ช่วงนี้แทบทุกโต๊ะมีเสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังระคนกับเสียงครืดคราดของเครื่องพรินต์กระดาษ บางครั้งก็มีเสียงพนักงานทะเลาะกับเครื่องเพราะมันงอแง ทำกระดาษติดจนต้องงัดแงะแกะฝากันอยู่ตลอดแทบทั้งวันส่วนเจ้านายของเธอนั้นมีนัดออกไปคุยงานไม่เว้นวัน ล่าสุดเธอได้ยินมาว่าเขาถึงขั้น

ไม่เป็นไรกับผีน่ะสิ!!หากไม่ติดว่ามีคนจ้องอยู่ เธอคงบ้วนมันทิ้ง ถึงไม่ขมถึงขั้นทนไม่ไหวแต่ไอ้น้ำสีชมพูหวานแหววนี่ก็ทำเอาลำคอเธอร้อนวูบ ดูท่าว่าแอลกอฮอล์ที่ผสมอยู่จะมีไม่น้อย แล้วที่สำคัญ ไอ้น้ำนี่มันอร่อยตรงไหน“ไม่ชอบเหรอครับ”“ไม่ค่ะ”คราวนี้เจณิสตาตอบเสียงดังฟังชัดเพื่อให้เขาเลิกพยายามคะยั้นคะยอให้เธอดื่มอะไรอีก“โอเคครับ โอเค”เขายกมือคล้ายจะบอกว่ายอมแพ้ ก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบแก้วตรงหน้าเธอไป ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเพราะเขามึนเมาหรือไม่ระวัง แก้วจึงล้ม สาดเครื่องดื่มมาทางเธอ“อ๊ะ!”ความเปียกเย็นวาบบนหน้าตักทำเอาเจณิสตาสะดุ้ง และสะดุ้งอีกครั้งตอนคนนั่งตรงข้าม ผลุนผลันลุกมาช่วย ดวงตาเธอเบิกโต ปากอ้าค้างเพราะสัมผัสอุ่นอ้าวที่วางแปะอยู่บนหน้าขา“ขอโทษครับ ผมไม่ทันระวัง”“คุณ!!”เจณิสตาลนลานปัดมือเขาออก ถลึงตาปรามให้เขาหยุด ใบหน้าร้อนผ่าวทว่าไม่ใช่เพราะเขินแต่เป็นเพราะกำลังโมโห แต่นอกจากเขาจะไม่ยอมหยุด ยังคว้ามือเธอไปจับแน่น ส่วนมืออีกข้างที่ถือทิชชู ค่อย ๆ เคลื่อนลงไปหาปลีน่อง“ดูสิ เขมเปียกหมดเลย”ความขาวและนวลเนียนพานให้ลมหายใจอธิปหอบกระชั้น คิดจินตนาการไปถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้กระโปรงทรงสอบ

สำหรับมนุษย์เงินเดือน วันเสาร์อาทิตย์คือวันหยุดที่หลายคนเฝ้ารอ ทว่าสำหรับคนประกอบอาชีพจริงเป็นฟรีแลนซ์รับงานแปลแถมเป็นงานด่วน เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาจึงแทบไม่มีความหมายใด ๆซ้ำร้ายตอนนี้เธอเหมือนจะรู้สึกเกลียดเช้าวันจันทร์เหมือนมนุษย์เงินเดือนคนอื่น ๆ เข้าให้แล้วนึกถึงความแออัดที่เพิ่งพานพบบนรถไฟฟ้าหญิงสาวก็ถอนหายใจพรืด ภาวนาขอให้น้องสาวหายดีแล้วกลับมาเอาตำแหน่งเลขานี้กลับคืนไปในเร็ววันครืดดดเสียงทำงานของเครื่องชงกาแฟปลุกให้คนง่วงเหงาหาวนอนหลุดจากห้วงของความคิด เธอป้องปากหาวหนึ่งทีแล้วเอื้อมมือไปหยิบแก้วที่บรรจุของเหลวสีน้ำตาลอ่อนที่มีควันเอื่อย ๆ ลอยกรุ่นอยู่เหนือมันออกจากฐานเครื่องเลือกขนมปังห่อเล็ก ๆ ออกมาจากตะกร้าของว่างซึ่งเป็นสวัสดิการสำหรับพนักงานที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ มาหนึ่งห่อ จากนั้นก็ถือทั้งหมด เดินไปจับจองเก้าอี้ตัวที่อยู่ติดริมกระจกคงจะมีแต่มุมนี้ที่ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความสงบตอนก่อนแปดโมงเช้า หญิงสาวปลดหน้ากากอนามัยออก จมูกสูดเอากลิ่นหอม ๆ ของกาแฟเข้าปอด สายตาก็ทอดมองวิวเมืองที่เกลื่อนไปด้วยตึกระฟ้าเธอเคยได้ยินใครต่อใครชมว่าสวย แต่คงจะมีแค่เธอกระมังที่รู้สึกว่ามันน่าอึดอ

“ค่ะ คุณก้องภพ”ชายเจ้าของชื่อตวัดปลายปากกา เซ็นชื่อลงตรงช่วงท้ายของกระดาษเสร็จก็ปิดแฟ้ม เงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวในลุคคุณครูที่ยืนประสานมือไว้ตรงหน้าท้องหากชั่วแวบหนึ่งที่ก้องภพเห็นภาพของหญิงสาวหน้าตาเย่อหยิ่ง กำลังเปรียบเทียบชายโฉดว่าเป็นหมาตัวหนึ่งอย่างถือดี เขาก็หลุดยิ้มขันยิ่งรู้จัก เธอก็ยิ่งทำให้เขาแปลกใจยอมรับว่าวันแรกที่เจอหน้า ต่อให้เธอแต่งตัวเฉิ่มเชยแค่ไหน ในสายตาที่เต็มไปด้วยอคติของเขาก็มองว่าเธอเสแสร้ง แกล้งทำเป็นเรียบร้อย เพื่อหลอกให้เขาตายใจแล้วอาศัยจังหวะที่เขาไม่ทันระวัง กระโจนเข้าใส่ เหมือนหนึ่งในเลขาคนก่อนหน้าซึ่งพักหลังมานี้เธอก็ทำท่าเหมือนอยากจะกระโจนใส่เขาอยู่หลายครั้งหลายหน หากแต่ด้วยแรงอาฆาต ไม่ใช่ด้วยแรงพิศวาสอย่างที่เขาเคยคาดคิดก้องภพกลั้นยิ้ม ดันแฟ้มเอกสารจำนวนหนึ่งที่ทำการอ่านรายละเอียดและลงลายเซ็นเรียบร้อยแล้วไปให้หญิงสาว“กองนี้เรียบร้อยแล้ว คุณเอาไปได้เลย”“ค่ะ”“คุณขับรถเป็นหรือเปล่า?”มือที่กำลังจะยกกองเอกสารชะงักเล็กน้อย ไม่ยักเคยได้ยินเขมบอกว่าเป็นเลขาที่นี่ต้องมีคุณสมบัตินี้ กระนั้นพอสบตากับเจ้านายเจณิสตาก็พยักหน้า“ค่ะ ขับได้”“โอเค งั้นคุณเห็นตา