Semua Bab ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง: Bab 91 - Bab 100

“เสี่ยวอันนี่เจ้า...”เสี่ยวอันหน้าร้อนผ่าว ก่อนหน้านี้เพราะกินนมมากไป ดังนั้นในท้องจึงเต็มไปด้วยน้ำ ยิ่งถูกกระตุ้นด้วยแรงกระแทกแสร้งเป็นม้าของท่านอ๋อง ในที่สุดเขาก็ไม่อาจอดกลั้น ปลดปล่อยสายน้ำอุ่นออกมาจนหมดท้องหยางหย่งเล่อที่ตอนนี้เปียกชุ่มไปทั้งตัวรีบประคองเด็กชายลงมาจากลำคอ หากแต่เมื่อเห็นดวงตากลมใสที่เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ และริมฝีปากที่เบะออกคล้ายจะร้องไห้ คำตำหนิมากมายที่ผุดขึ้นมาในใจก็หายไปกลายเป็นคำปลอบโยนแทน“เสี่ยวอันเด็กดีไม่เป็นไรนะ ใครๆ ก็ปวดฉี่ได้กันทั้งนั้น เดี๋ยวพวกเราไปอาบน้ำล้างตัวด้วยกันดีหรือไม่”ได้ยินว่าจะได้อาบน้ำ เด็กน้อยที่ก่อนหน้านี้กำลังเบะปากก็เปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างพอใจ เห็นท่าทางพอใจของเด็กชายในใจของท่านอ๋องก็พลอยยินดีไปด้วย รีบตะโกนให้คนเตรียมน้ำอาบในทันทีหลิ่งฟางเซียงถือเถาอาหารกลับมาที่กระโจม ทว่าเมื่อเข้ามาด้านในกลับไม่พบคน ในใจของเธอก็พลันเกิดความกังวลห่วงใยเสี่ยวอันในทันทีอ๋องเฉินให้อย่างไรก็เป็นบุรุษ จะมีความอดทนต่อเด็กน้อยไม่รู้ความคนหนึ่งได้อย่างไร เป็นเธอที่คิดไม่รอบคอบ หากแต่ในจังหวะที่นางกำลังจะหมุนตัวเดินออกไปจากกระโจมเพื่อตามหาคน เสียงหัวเราะเบา

หลิ่งฟางเซียงเดินมาถึงหน้าค่าย นายทหารสี่นายก็เดินเข้ามาแสดงความเคารพด้วยท่าทางอิดโรย“เมื่อคืนพวกเจ้าฝึกซ้อมกันจนเหนื่อยแล้ว วันนี้ยังต้องติดตามข้าออกไปอีกต้องขอโทษด้วย”“ได้คุ้มครองพระชายาถือเป็นเกียรติของพวกเราพ่ะย่ะค่ะ“เช่นนั้นก็หารถม้าคันใหญ่ให้ข้าสักคันเถิด”“พ่ะย่ะค่ะ”พระชายาเป็นสตรีออกไปตลาดย่อมต้องจับจ่ายไม่น้อย จะใช้รถม้าคันใหญ่สักหน่อยก็คงไม่แปลกนักผ่านไปไม่นานรถม้าก็มาจอดที่หน้าประตูค่าย หากแต่ยามที่เธอนั่งลงในรถม้าแล้ว ม่านรถม้าก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับคนตัวสูงกำยำที่คุ้นตา“ท่านอ๋องก็จะไปตลาดหรือเพคะ”“อืม... ข้ามีของที่ต้องการซื้อพอดี”หลิ่งฟางเซียงไม่ได้ซักไซ้คนต่อ เพียงแอบยิ้มอยู่ใต้ผ้าอำพรางหน้าเท่านั้น หยางหย่งเล่อนั่งลงที่ด้านข้างหญิงสาว ก่อนจะใช้มือจัดเสื้อผ้าบนตัวไปมาราวกับเด็กน้อยอวดชุดใหม่“ชุดคับไปหรือไม่เพคะ”“กำลังพอดี ขอบใจเจ้ามาก”คนโอ้อวดเชิดหน้าเอ่ยตอบ มุมปากลอบยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตีหน้านิ่ง ด้วยยังขัดเคืองใจเรื่องที่ถูกคนข้างๆ ไล่ออกนอกกระโจมเมื่อคืนสายลมจากด้านนอกพัดผ่านหน้าต่างรถม้า ผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ กำยานที่หญิงสาวจุดในรถชวนให้ผ่อนคลายเคลิบเคล

“เซียงเซียง!! จะฐานะใดข้าก็ไม่รับ คนที่จะเป็นภรรยาของข้าหยางหย่งเล่อมีเพียงผู้เดียวเท่านั้น นั่นก็คือ เจ้า!!”อ๋องเฉินกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะด้วยท่าทีไม่พอใจ ก่อนจะตวัดสายตาดุเอ่ยเสียงเข้มแข็งกร้าวลอดไรฟัน จนบรรดาทหารติดตามทั้งสี่คนต่างพากันหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว ด้วยทุกครั้งที่ท่านอ๋องมีท่าทางเช่นนี้คนต้นเหตุมักมีจุดจบที่ไม่ดีนักหากแต่หลิ่งฟางเซียงที่ถูกเขาดุใส่กลับแค่ตกใจเล็กน้อย ทว่าไม่มีท่าทีหวาดกลัวกับท่าทางข่มขู่นี้ของคนตัวโตเลยสักนิด ตรงกันข้ามนางกลับรู้สึกวูบวาบในอก หัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม พลางเม้มริมฝีปากด้วยท่าทีเขินอาย หยางหย่งเล่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำ ท่าทางก็ดูประหม่าอย่างที่ไม่เคยเห็น อารมณ์ขุ่นเคืองเมื่อครู่ก็พลันหายไปเป็นปลิดทิ้ง ริมฝีปากที่เหยียดตรงก็ยกขึ้นยิ้มอย่างไม่อาจควบคุมท่านอ๋องไม่เพียงไม่สั่งลงโทษพระชายา ยังทรงยิ้มอย่างพอใจอีก ต่อไปพวกเขาอาจลบหลุู่คนได้้ทั้งแผ่นดินก็ไม่อาจลบหลู่พระชายา“เจ้าลงไปเชิญคุณหนูจงขึ้นมา บอกว่าข้าอ๋องเฉินต้องการเลี้ยงอาหารขอบคุณนาง”หยางหย่งเล่อหันไปสั่งการทหารติดตามคนหนึ่ง เมื่อได้ยินว่าท่านอ๋องหนุ่มให้ทหารลงไปเ

หลิ่งฟางเซียงขมวดคิ้วเรียวเมื่อพบว่าพ่อบ้านซูคนของอ๋องเฉินพาเธอเดินมาทางเรือนตะวันออก ซึ่งตามหลักของแคว้นเซียวแล้วเรือนฝั่งตะวันออกจะเป็นเขตเรือนพักของฝ่ายชาย ในขณะที่ฝั่งตะวันตกจึงจะเป็นเขตเรือนพักของฝ่ายหญิง“ท่านพ่อบ้านดูเหมือนว่าท่านจะนำทางข้ามาเรือนผิดฝั่งเสียแล้ว”“ทูลพระชายา เรือนฝั่งตะวันตกยังไม่ได้ซ่อมแซม ระหว่างนี้ลำบากพระชายาแล้ว”แน่นอนว่ากลอุบายตื้นเขินเช่นนี้หลิ่งฟางเซียงย่อมมองออก เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าคนเช่นอ๋องเฉินจะกล้าใช้“เรื่องนี้ล้วนเป็นการจัดการของท่านอ๋องหรือ”“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องยังตรัสว่าพระชายากับท่านอ๋องเป็นสามีภรรยากัน อีกทั้งจวนนี้ก็มีพระชายาเป็นนายหญิงเพียงคนเดียว จึงไม่จำเป็นต้องแยกเรือนพ่ะย่ะค่ะ”สามีภรรยาอะไรกัน!! ผู้อื่นไม่รู้จะพูดอย่างไรก็แล้วไปเถิด แต่องค์เฉินจะแสร้งตีเนียนทำเป็นตามน้ำทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นถือเอาเธอเป็นชายาจริงๆ เช่นนี้ได้อย่างไรกัน ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!!"พระชายา เพลานี้แดดแรงไม่ดีต่อเด็กน้อยเชิญเสด็จประทับด้านในเรือนเถิดพ่ะย่ะค่ะ"หลิ่งฟางเซียงปรายตามองไปยังเสี่ยวอันและซ่งหลินซีที่ตอนนี้สองแก้มแดงก่ำ เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มดวงหน้าด้วยความห

เพราะได้ขนมฝีมือของพระชายา บรรดาเหล่าทหารจึงรอดพ้นความเกรี้ยวกราดของอ๋องเฉินมาได้อย่างหวุดหวิด อีกทั้งยังได้รับการผ่อนปรนสามวันไม่ต้องฝึกซ้อม ในขณะที่คนตัวโตกำลังนั่งเท้าคางมองดูเถาอาหาร และกล่องขนมที่สาวใช้จากจวนส่งมา"พระชายาตรัสว่า ค่ายทหารอากาศเย็น ขอท่านอ๋องโปรดดูแลสุขภาพ ห่มผ้าให้หนาหน่อยเพคะ"ความห่วงใยที่แม้จะฝากผู้อื่นมา แต่ก็คือความห่วงใย ใบหน้าของหยางหย่งเล่อจึงมีรอยยิ้มระบายเต็มวงหน้า กินอาหารด้วยความเอร็ดอร่อยและนอนหลับอย่างผ่อนคลายเช้าวันต่อมา หลิ่งฟางเซียงออกจากจวนอ๋องตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อไปซื้อของส่วนตัว ถึงแม้ว่าบางอย่างเธอจะสามารถแลกเปลี่ยนจากร้านค้าในระบบได้ แต่เพื่อไม่ให้ผู้อื่นสงสัยจำเป็นต้องจับจ่ายเงินในถุงสักหน่อย"ผักเจ้าค่ะ ผักสดๆ"เสียงหญิงวัยกลางคนร้องเรียกคนซื้อผักดังสอดประสานกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าคนอื่นๆ ทว่ากลับทำให้เท้าเล็กๆ ของเซียวหลีหยุดชะงัก ในดวงตากลมมีแววไหววูบชั่วครู่จนหลิ่งฟางเซียงที่กำลังเลือกดูผ้าสงสัย"มีอะไรหรืออาหลี""ไม่มีเพคะ"เซียวหลีปรับสีหน้าที่ตื่นตกใจให้กลับมาสงบในทันทีที่นายหญิงข้างกายเอ่ยถามด้วยความห่วงใย หากแต่ถึงจะพยายามไม่ใส่ใจแต่น