Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

“ข้าคุณชายรองเซิ่น เซิ่นชิงหรวน ผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มการค้าฟูฮั่นลำดับที่สอง ยินดีที่ได้รู้จักแม่นางไป๋ฟางเซียง”เมื่อได้ยินคำพูดบอกกล่าวสถานะของเซิ่นชิงหรวน บรรยากาศในห้องก็พลันเงียบงันไปชั่วขณะหลิ่งฟางเซียงจ้องมองเซิ่นชิงหยวน ด้วยสายตาสับสน ตกใจ ก่อนจะกลับมานิ่งสงบเช่นเดิมเธอกับเซิ่นชิงหยวนสหายกันมานาน เธอจะเชื่อคำพูดผู้อื่นง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไรเพียงแต่ท่าทีนิ่งเงียบไม่ปฏิเสธในทันทีเช่นนี้ ไม่ใช่นิสัยของเซิ่นชิงหยวน ในใจของหลิ่งฟางเซียงพลันสั่นไหวหวาดหวั่นขึ้นมา“คุณชายเซิ่นข้าเชื่อเพียงคำพูดของท่านเท่านั้น สิ่งที่ชายผู้นี้พูดเป็นความจริงหรือไม่” เซิ่นชิงหยวนขบกราม กำหมัดแน่น ดวงตาคมสบสายตาของนางนิ่ง ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับ แต่เขารู้ดีว่าความจริงในเรื่องนี้ไม่อาจปกปิดนางได้อีกต่อไป “ใช่ ข้าเป็นบุตรชายคนโตของเซิ่นฮูหยิน และเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำกลุ่มการค้าฟูฮั่นคนต่อไป”เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น เซิ่นชิงหรวนตบมือช้า ๆ พลางเอ่ยอย่างยั่วเย้า สีหน้ายียวน“พี่ใหญ่ช่างกล้าหาญยิ่งนัก นับถือ นับถือ! ความจริงอันโหดร้ายเช่นนี้ก็กล้าเอ่ยออกมาโดยไม่หวาดหวั่นเลยสักนิด หรือว่าแท้จริง

เช้าวันใหม่หลิ่งฟางเซียงเช่ารถม้าเหมือนทุกครั้ง เพื่อพาทุกคนในบ้านเดินทางไปยังร้านค้าได้อย่างสะดวกและรวดเร็ว โดยวันนี้เธอตั้งใจออกจากบ้านด้วยเวลาที่เร็วกว่าปกติถึงครึ่งชั่วยาม เพื่อที่จะได้จัดการร้านค้าที่ถูกก่อกวนเมื่อวานเมื่อมาถึงหน้าร้าน หลิ่งฟางเซียงก็หยิบเงินจ่ายค่าเช่าให้คนขับรถม้า ขณะที่ซ่งหลินซางและซ่งหลินซีเดินไปเปิดประตูร้าน ทว่าภาพที่เห็นเบื้องหน้ากลับทำให้เธอและทุกคนชะงักไปเล็กน้อย เพราะพื้นร้านที่สกปรกเละเทะเมื่อวานถูกจัดการจนสะอาดสะอ้าน แม้แต่โต๊ะและชั้นวางสินค้าก็ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ“พระชา... นายหญิงไป๋ ท่านมาแล้วหรือ”หานตง ทหารติดตามของอ๋องเฉินที่กำลังแบกข้าวสารออกมาจัดเรียงเอ่ยทักทายหญิงสาวด้วยใบหน้าสดใส ด้านหลังเขายังมีชายอีกสามคนต่างช่วยกันถือทั้งถั่วแดง เมล็ดงา ข้าวโพด ลูกเดือย ออกมา“เจ้ารู้ที่ซ่อนกุญแจห้องเก็บสินค้าของข้าได้อย่างไร”คำถามของหลิ่งฟางแฝงคำตำหนิอยู่เล็กน้อย หานตงพลันหน้าซีด ก่อนจะขยับเท้าถอยไปหลบอยู่ที่ด้านหลังสหายทหาร“ชุ่ยเหลียง เชี่ยวชาญในการค้นหาของ เป็นเขาที่หาเจอขอรับ”ชุ่ยเหลียงถูกเพื่อนรักโยนเผือกร้อนมาให้ก็หน้าซีด รีบวางถังข้าวโพดในม

เพราะมีจ้าวเหวินและหานจื่อซึ่งเป็นคนของอ๋องเฉินคอยคุ้มกันอยู่ที่หน้าร้าน ทำให้บรรดาลูกค้าที่หวาดกลัวอันตรายมีความไว้วางใจและกลับมาซื้อของที่ร้านค้าตระกูลไป๋อีกครั้ง"ฮูหยินอู๋ เจ้าก็มาซื้อของที่นี่เหมือนกันหรือ"“แน่นอนว่าข้าต้องมา ใครบ้างไม่รู้ว่าร้านธัญพืชทั่วทั้งเมืองหลวงไม่มีที่ไหนขายถูกเท่าร้านค้าตระกูลไป๋อีกแล้ว ข้าจะไม่มาซื้อได้อย่างไร”“ใช่ๆ คนพวกนั้นไร้คุณธรรม รวมตัวกันตั้งราคาขายของเสียแพง พอมีร้านค้าที่ซื่อสัตย์อย่างร้านตระกูลไป๋จึงได้มาก่อความวุ่นวาย วันนี้ข้าคุยกับสามีแล้ว จะซื้อข้าวสารของร้านตระกูลไป๋สักสี่กระสอบ ถั่วเหลืองอีกห้าถัง”“ข้าเองก็จะซื้อข้าวสาลีสักสองกระสอบ ถั่วเหลืองอีกสามถังเช่นกัน”"วันก่อนข้าซื้อเมล็ดงาไปคุณภาพดีมาก วันนี้แม่สามีข้าให้ข้ามาซื้ออีกสองถัง"เสียงของบรรดาลูกค้าสนทนากันอย่างคึกคัก หลิ่งฟางเซียงยิ้มกว้าง มองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าผ่อนคลายและพอใจ ก่อนจะหันมาทางซ่งหลินซางและซ่งหลินซี“พวกเจ้าดูแลลูกค้าให้ดี ข้าจะไปตรวจบัญชีคำนวณค่าเสียหายเมื่อวาน”“ขอรับ”เมื่อเห็นว่าสถานการณ์หน้าร้านไม่มีสิ่งใดต้องกังวล หลิ่งฟางเซียงจึงเดินเข้าไปยังห้องข้างเพื่อตรวจ

หลังร่วมกินมื้อเย็นกับทุกคนแล้ว หลิ่งฟางเซียงก็เข้าไปในห้องตรวจสอบบัญชีรายรับรายจ่ายอีกครั้ง ในที่สุดเธอก็สามารถทำกำไรจากกิจการร้านค้าธัญพืชตระกูลไป๋ได้ครบ 100 ตำลึงทอง ทำภารกิจที่ 6 สำเร็จ แน่นอนว่าเรื่องของการพิชิตภารกิจของระบบเป็นเป้าหมายอันดับแรกแต่การมีเงินเพิ่มในกระเป๋าเช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีด้วยเช่นกัน เพราะวันใดที่เธอปิดร้านค้าแล้วย้ายถิ่นฐานไปยังเมืองอื่น ชีวิตจะได้ไม่ยากลำบากจนเกินไปเพียงแต่หากเธอปิดร้านไป ในเมืองหลวงแห่งนี้ก็จะมีเพียงกิจการของกลุ่มการค้าฟูฮั่น ถึงตอนนั้นคาดว่าสินค้าก็จะถูกปรับราคาให้สูงขึ้นอีกครั้งหลิ่งฟางเซียงเม้มริมฝีปากบาง เธอไม่ใช่คนที่มีคุณธรรมสูงส่ง จิตใจกว้าง มากเมตตา คิดถึงแต่ประชาชนอะไรแบบนั้น เป้าหมายในชีวิตมีเพียงการพิชิตภารกิจและคุ้มครองคนในบ้านไป๋เท่านั้นทว่าแม้จะกล่าวเช่นนี้แต่ลึกๆ ในใจของเธอกลับไม่อาจปล่อยวางเรื่องเหล่านี้ได้จริงๆ“เฮ้อ...”หญิงถอนหายใจยาวด้วยความอ่อนล้า ขณะที่กำลังจมอยู่ในความคิด ประตูห้องนอนก็ถูกเคาะเบาๆ“พระชายา”เธอเงยหน้าขึ้นมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาพลางถอนหายใจเบาๆ ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันตามลำพังไป๋เหลียนฮวาก็จะ

หลิ่งฟางเซียงนั่งลงที่เก้าอี้กลม เบื้องหน้าเป็นชายวัยกลางคนสามคน ไป๋เหลียนฮวาที่ยืนอยู่ด้านหลังจึงผายมือเริ่มแนะนำคน“นี่คือพี่สาวของข้า ไป๋ฟางเซียง”หญิงสาวก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทาย“พี่หญิง นี่คือนายท่านมู่ นายท่านสวี และนายท่านเกา เจ้าค่ะ”“ได้ยินชื่อเสียงนายหญิงไป๋มานาน ไม่คิดว่าตัวจริงจะยังเป็นเพียงเด็กสาวผู้หนึ่งเท่านั้น”ชายวัยกลางคนจากตัวแทนตระกูลมู่เอ่ยทักทายด้วยสายตาดูแคลน หากแต่ไป๋หลิงเซียงไม่ได้สนใจท่าทีของอีกฝ่ายเลยสักนิด ด้วยเป้าหมายของเธอในตอนนี้สำคัญมากกว่าการที่จะมาติดใจกับท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของอีกฝ่าย“ได้พบนายท่านทั้งสามนับเป็นวาสนา ข้าน้อยยังเยาว์วัยขอดื่มสุราจอกนี้แทนการคำนับ”เมื่อเห็นว่าหญิงสาวรู้จักมารยาท ไม่ได้เย่อหยิ่งเหมือนพวกคุณหนู คุณชายตระกูลใหญ่ๆ ชายทั้งสามก็ลดท่าทีดูแคลนนางลง“เจ้านัดหมายพวกเราสามคนออกมาเจอลับๆ คงไม่ได้เพียงเพื่อมารับสุราคารวะกระมัง”นายท่านสวีเอ่ยถาม ในตอนนี้พ่อค้าแม่ค้าทั่วทั้งแคว้นเซียวใครบ้างไม่รู้ว่าตระกูลไป๋ตั้งตัวเป็นศัตรูกับกลุ่มการค้าฟูฮั่น หากไม่ใช่เพราะอ๋องเฉินปกปิดฐานะอยู่ในร้านของนาง มีหรือว่าครึ่งเดือนมานี้ร้านเล