Semua Bab ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง: Bab 101 - Bab 110

ในวันแต่งงานทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ รุ่ยหลินเฮ่อที่ไม่รู้แผนการของบิดาและฮูหยินใหญ่รุ่ยขี่ม้ามารับเจ้าสาวด้วยรอยยิ้มกว้าง ผู้คนมากมายมาร่วมยินดี และเอ่ยชมไม่ขาดปากที่ตระกูลรุ่ยให้เกียรติบุตรอนุจัดงานยิ่งใหญ่ไม่น้อยหน้าบุตรชายคนโตเลยสักนิด "ส่งตัวเข้าหอ!!"เสียงของแม่สื่อดังลั่น หยางหย่งเล่อมองดูพิธีการแต่งงานตรงหน้าแล้วควรคิดถึงงานแต่งของตนเองเมื่อ 2 ปีก่อนในตอนนั้นตัวเขาปราบชนเผ่าทั้ง 9 รอบชายแดนเหนือได้สำเร็จ ชื่อเสียงเป็นที่เรื่องลือชื่นชมไปทั่วทั้งแคว้นเซียว ใครเป็นขุนพลมีคุณเหนือฮ่องเต้ ต่อมาถูกเรียกตัวด่วนโดยองค์ฮ่องเต้ กล่าวว่าเพื่อเข้าไปรับพระราชทานรางวัล ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่ารางวัลที่ว่านั้นจะกลายเป็นสมรสพระราชทาน ระหว่างเขากับสตรีที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าคุณหนูหลิ่งชื่นชมเจ้ามานานหลายปีครั้งนี้นางยอมอดข้าวทรมานตนเอง เพื่อขอร้องให้ใต้เท้าหลิ่งทูลขอสมรสพระราชทานกับเจ้า ข้าเห็นว่านางเป็นหญิงงามมีคุณธรรมจึงไม่ได้คัดค้านชื่นชมเจ้ามานานหลายปีครั้งนี้ อดข้าวทรมานตนเอง เพื่อขอร้อง หึ! ทั้งหมดนั้นก็แค่มารยาหญิงบีบบังคับเขาเท่านั้น หากนางจริงใจเหตุใดในคืนเข้าหอ ยังไม่ทันเปิดผ้าคลุมห

“แจ้งเตือนจากระบบ!!! กรุณากดรับภารกิจที่ 8!!! กรุณากดรับภารกิจที่ 8!!!”เท้าเล็กของหลิ่งฟางเซียงพลันหยุดชะงัก หัวใจเต้นระรัว ในที่สุดภารกิจที่ 8 ก็มาเสียที ริมฝีปากบางยกขึ้นยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าหันมาเอ่ยกับไป๋เหลียนฮวาด้วยท่าทางสงบนิ่ง"เรื่องนี้จำเป็นต้องคิดให้ถี่ถ้วน เจ้าออกไปรอที่ด้านนอกก่อน"เมื่อสาวใช้คนสนิทออกจากเรือนไป หญิงสาวก็รีบยกมือขึ้นวาดในอากาศ ก่อนจะกดเข้าไปยังระบบแจ้งเตือนเพื่อดูภารกิจที่ได้รับมอบหมาย“ภารกิจที่ 8 จัดการยุติสงครามที่เขตแดนเหนือแคว้นเซียวภายในสองเดือน”ยุติสงคราม! ภายใน 2 เดือน!! แม้ว่าเธอจะมีความสามารถรอบตัวอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่ถึงขั้นวางแผนทำสงคราม หรือออกรบปราบศัตรูระหว่างแคว้น ผู้คิดค้นระบบมีปัญหาอะไรกับเธอหรือไม่ ถึงได้มอบหมายภารกิจที่เกินกำลังเช่นนี้ หลิ่งฟางเซียง พ่นลมหายใจออก ก่อนจะเดินไปรินชาดื่มเพื่อดับโทสะในใจทว่าต่อให้เธอโมโหแค่ไหนสิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงยอมรับและจัดการทำภารกิจนี้ให้สำเร็จโดยเร็วเท่านั้น ก่อนหน้านี้เธอได้ยินข่าวมาว่าอ๋องเฉินได้ส่งม้าเร็วไปขอกำลังเสริมจากเมืองหลวงแล้ว ซึ่งหากไม่มีอะไรผิดพลาดภายในครึ่งเดือนกองกำลังเสริมก็

หลิ่งฟางเซียงเห็นว่าเรื่องราวกำลังจะบานปลายเพื่อไม่ให้สองบุรุษหันดาบใส่กันเองจึงส่งสายตาไปทางซ่งหลินซางให้เขาเร่งจัดการแก้ไข เด็กชายแต่ไหนแต่ไรก็เป็นคนมีไหวพริบ ดังนั้นแม้ว่านายหญิงไม่เอ่ยปากแต่ตัวเขาก็รู้ความต้องการของนางได้ในทันที“ท่านอ๋องโปรดอย่าเข้าพระทัยท่านเจ้าสำนักของเราผิด ความจริงแล้วที่พวกเรามารับนายหญิงกลับเมืองหลวงในคราวนี้ ไม่เพียงเพื่อคุ้มกันนางจากภัยสงคราม แต่นี่ยังเป็นราชโองการด้วยพ่ะย่ะค่ะ”“ราชโองการ? หมายความว่าอย่างไร”“ทูลท่านอ๋อง พระองค์อาจจะไม่ทรงทราบหลังจากที่กลุ่มการค้าฟูฮั่นถูกปราบปราม พระสนมเซิ่นถูกส่งเข้าตำหนักเย็น สี่ตระกูลใหญ่ริบทรัพย์ต้องโทษ ฮ่องเต้ยังมีราชโองการสำคัญอีกหนึ่งฉบับ”“ราชโองการสำคัญ ราชโองการอะไรกัน”“แต่งตั้งนายหญิงเป็นพระสนม!”แต่งตั้งพระสนม ไป๋หลิงเซียงแม้ยังไม่ได้ตบแต่งเป็นชายาของเขา แต่ไม่ว่าจะที่เมืองหลวงหรือที่ชายแดนเหนือ เขาก็วางนางเอาไว้ในสถานะพระชายามาโดยตลอด พี่ชายผู้นี้ไม่ใช่คนโง่งมอีกทั้งหูตาก็มีไม่น้อยเหตุใดจะไม่รู้เรื่องนี้ หรือเพราะว่ารู้จึงได้จงใจ มือหนากำเข้าหากันแน่นกัดฟันกรอดด้วยโทสะที่ปะทุในอก“ก่อนหน้านี้นายหญิงไหวตัว

“ให้เข้ามา!”เมื่อหานตงและชุ่ยเหลียงเดินเข้ามาในกระโจมก็แสดงความเคารพต่อผู้เป็นนายในทันที “ถวายพระพรท่านอ๋อง”“ไม่ต้องมากพิธี รายงานสถานการณ์ของพวกเจ้ามาได้เลย”“เป็นพวกเราที่ทำงานผิดพลาด ทำให้คลาดกับแม่นางไป๋พ่ะย่ะค่ะ”“ไม่เป็นไร ตอนนี้นางปลอดภัยดี"ปลอดภัยดี หรือว่าเรื่องที่แม่นางไป๋เดินทางมาชายแดนเหนือจะเป็นเรื่องจริง อ๋องเฉินเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของคนสนิททั้งสอง ก็คาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังสงสัยในเรื่องใด"ตั้งแต่ 3 เดือนก่อนเซียงเซียงและคนในครอบครัวของนางก็เดินทางมาที่ชายแดนเหนือ"หลายเดือนมานี้เขาสืบหาแม่นางไป๋ไปทั่วทั้งเมืองหลวงไม่คาดคิดว่านางกลับหนีมาหลบภัยที่ชายแดนเหนือจริงดังที่ชายแปลกหน้าผู้นั้นบอก“กระหม่อมไร้ความสามารถ ไม่อาจปกป้องพระชายาขอท่านอ๋องโปรดลงอาญา"“ข้าจะลงโทษของเจ้าด้วยเรื่องเพียงเท่านี้ได้อย่างไร"หยางหย่งเล่อบอกกับคนสนิทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้โทสะ อย่างที่ควรจะเป็น เพียงแต่สิ่งที่เขายังคงสงสัยก็คือนางใช้วิธีการใดในการเดินทาง จึงสามารถมาถึงชายแดนเหนือได้อย่างรวดเร็วราวกับหายตัวได้เช่นนี้ทว่าเรื่องที่นางไม่อยากเอ่ยบอก ตัวเขาก็ไม่คิดจะบังคับบีบคั้นเอาความ

แม้ว่าภายในห้องจะไร้แสงเทียน ทว่าแสงจากโคมไฟแขวนข้างเรือนก็สว่างเพียงพอให้หยางหย่งเล่อได้เห็นเสี้ยวหน้าของหญิงสาวบนเตียง ท่านอ๋องหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกเตียง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วยาวไล้บนพวงแก้มนุ่มอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากของเขายกยิ้มกว้าง จดจ้องใบหน้าที่ไร้ผ้าคลุมอำพรางเช่นยามปกติด้วยสายตาลึกซึ้งคิดดูแล้วตัวเขาช่างเป็นบุรุษที่โง่งมและตาบอด ทั้งที่นางคือชายาผู้เคยร่วมหอ แต่เขากลับจดจำนางไม่ได้ หากเรื่องนี้ถูกผู้อื่นรู้เข้าท่านอ๋องอย่างเขาคงกลายเป็นตัวตลกให้คนขบขันไปทั่วทั้งเมือง“ที่แท้เจ้าก็คือพระชายาของข้า...”เสียงทุ้มต่ำรำพึงพึมพำ แววตาคมทอแสงสั่นไหว ก่อนจะค่อยๆ โน้มใบหน้ากดริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนขาว แล้วสอดแขนโอบเอวบาง พร้อมกับเอนตัวลงนอนเคียงข้างนางหลิ่งฟางเซียงถูกโอบกอดจากด้านหลังก็รู้สึกอึดอัดหายใจไม่คล่อง ทว่ายามที่สติค่อยๆ แจ่มชัดแล้วพบว่าบนเอวบางมีท่อนแขนปริศนาโอบรัดก็ตื่นตระหนกตกใจ ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อพลิกตัวมาเห็นว่าเจ้าของท่อนแขนปริศนาเป็นผู้ใด หัวใจเต้นของเธอก็เต้นกระหน่ำ สั่นระรัว อาการตื่นตกใจเปลี่ยนเป็นสับสนขุ่นเคือง“ท่านอ๋อง พระองค์มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!”ห