Semua Bab ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง: Bab 111 - Bab 120

หลังจากที่อ๋องเฉินจากไปแล้ว หลิ่งฟางเซียงก็ตรงไปที่ห้องครัวจวนอ๋อง เพื่อจัดการเตรียมอาหารเช้าให้กับเขาตามคำโกหกของตนเองที่สร้างขึ้น บรรดาสาวใช้ในห้องครัวต่างมองพระชายาที่ขยับมือไม้อย่างคล่องแคล่ว พลิกแพลงทำอาหารอย่างชำนาญ ราวกับว่านางเป็นแม่ครัวในวังหลวงมิใช่พระชายาในจวนอ๋อง ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีน เนื้อแห้งผัดพริก มะเขือเทศผัดไข่ และขนมว่างอีก 2-3 อย่างก็ถูกจัดวางใส่ลงในเถาอาหาร ก่อนที่หญิงสาวจะยื่นเถานั้นให้กับชิวอวี่ หนึ่งในทหารฝีมือดีที่อ๋องเฉินสั่งการให้ติดตามหลิ่งฟางเซียง"ข้าทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว เจ้าเร่งนำไปส่งให้ท่านอ๋องที่ค่ายเถิด หากชักช้าจะเสียรสชาติได้"ชิวอวี่ที่ได้ยินคำสั่งของพระชายา ก็โน้มตัวถอยหลังพลางดันเถาอาหารตรงหน้ากลับคืนให้กับอีกฝ่าย“ขอพระชายาโปรดอภัย แต่ท่านอ๋องมีคำสั่งอาหารเช้านี้ ต้องให้พระชายาไปส่งด้วยตัวเองพ่ะย่ะค่ะ”หลิ่งฟางเซียงกำเถาอาหารในมือแน่น ใบหน้าแปรเปลี่ยนจากรอยยิ้มกว้างเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง“วันนี้ข้าตื่นตั้งแต่เช้า อีกทั้งยังมายืนทำอาหารอยู่ร่วมหนึ่งชั่วยาม ตอนนี้สองขาของข้าอ่อนล้าไปหมด ไม่มีแรงไปส่งอาหารให้กับ

เพียงแต่หลิ่งฟางเซียงยังไม่ทันก้าวลงจากกำแพงเมือง สายตาก็มองเห็นซ่งหลินซางควบม้ามาด้วยสีหน้าท่าทางไม่สู้ดีนัก“พระชายา! เกิดเรื่องกับองค์ชายน้อยพ่ะย่ะค่ะ!”เพราะความร้อนใจ ทันทีที่หยุดม้าซ่งหลินซางก็รายงานโดยไม่รอคำอนุญาต หลิ่งฟางเซียงที่ยังยืนอยู่บนแนวกำแพง หัวใจสั่นไหว สีหน้าซีดเซียวในทันที“เกิดอะไรขึ้น?”“องค์ชายน้อยอยู่ดีๆ ก็ล้มป่วยโดยไม่ทราบสาเหตุ ท่านหมอจงกล่าวว่า...”“ว่าอะไร!”หลิ่งฟางเซียงเอ่ยถามเสียงสั่น มือเรียวกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด“กล่าวว่าเป็นพิษกู่ของชนเผ่าต้าหลานพ่ะย่ะค่ะ!”หยางหย่งเล่อได้ยินว่าชนเผ่าต้าหลานกล้าวางยาเสี่ยวอันก็ขบกรามแน่น ออกคำสั่งให้จับกุมต้าเล่อหยุนในทันที หากแต่กลับช้ากว่าอีกฝ่ายไปหนึ่งก้าว“ทูลท่านอ๋องต้าเล่อหยุนฆ่าตัวตายไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็สับศพเป็นหมื่นชิ้นแล้วส่งกลับต้าหลาน บอกพวกเขาว่าหากไม่ส่งยาถอนพิษมาให้ลูกชายข้า ชนเผ่าต้าหลานก็จะเป็นเยี่ยงต้าเล่อหยุน”กล่าวจบอ๋องเฉินก็ยื่นมือไปทางหลิ่งฟางเซียง“ข้าจะไปดูลูกกับเจ้า”หลิ่งฟางเซียงไม่แม้แต่จะเสียเวลาตอบรับ วางมือลงบนฝ่ามือหนา หยางหย่งเล่อออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยร่างบอบบางของนางก็

"ราชโองการแห่งองค์ฮ่องเต้ ไป๋ฟางเซียงมีคุณงามความดี ช่วยเหลือประชาชนจากโรคระบาด เป็นสตรีอันควรเป็นแบบอย่าง โปรดแต่งตั้งขึ้นเป็น 'ผิงไป๋' รับราชโองการ..."หลิ่งฟางเซียงคล้ายถูกสายฟ้าฟาดลงมากลางวันแสกๆ ทั้งที่เธอพยายามหลบหลีด้วยวิธีการสารพัดแต่สุดท้ายก็ไม่อาจหลบเลี่ยงชะตานี้หานตงขมวดคิ้วแน่น แม่นางไป๋เป็นสตรีของท่านอ๋อง เขาจะไม่ยอมให้ผู้ใดแย่งชิงนางไปจากผู้เป็นนาย แม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นองค์ฮ่องเต้ก็ตาม“แม่นางไป๋ คือพระชายาของท่านอ๋อง จะไปเป็นสนมของฝ่าบาทได้อย่างไร""ขัดราชโองการมีโทษเท่ากับกบฏ ทหารจับตัวมันสังหารเสีย!!""ช้าก่อนท่านแม่ทัพ หานตงทำเช่นนี้จะกล่าวว่ากบฏได้อย่างไรต้องกล่าวว่ามีใจภักดีต่างหาก"รุ่ยหลินเฮ่อรีบเอ่ยปากช่วยคน โดยจงใจใช้เสียงที่ดังกว่าปกติ เพื่อเรียกความสนใจจากชาวเมืองโดยรอบ"แม้ว่าแม่นางไป๋จะยังไม่ได้ผ่านพิธีการของราชวงศ์ แต่นางก็เข้าจวนอ๋องมาอย่างเป็นทางการ มีพยานบุคคลยืนยันเป็นจำนวนมาก! ท่านประกาศราชโองการออกมาเช่นนี้ กลับสร้างความเสื่อมเสียให้ฝ่าบาท ทำให้พระองค์ตกเป็นที่ครหาของผู้คนว่าเป็นกษัตริย์แย่งชิงภรรยาชาวบ้าน!”"แม่นางไป๋ ยังไม่ผ่านพิธีการของราชวงศ์ จะ

หลิ่งฟางเซียงหยุดเท้าที่หน้าโถงพระโรง ขันทีนำทางก็แจ้งแก่ขันทีหน้าประตูไม่นานก็ได้ยินเสียงขันทีด้านในประกาศดังก้อง“เชิญเสด็จพระสนมผินไป๋เข้าเฝ้า”สิ้นเสียงขันทีด้านในท้องพระโรง หลิ่งฟางเซียงก็ก้าวเท้าเข้าไปด้านใน สายตาของบรรดาขุนนางมองหญิงสาวที่สวมชุดสามัญ ใบหน้าครึ่งล่างอำพรางด้วยผ้าโปร่งแล้วพากันแค่นเสียงเย้ยหยันในลำคอ บางคนยังถึงขั้นเอ่ยออกมาโดยตรง“กระหม่อมทราบมาว่าพระสนมเป็นเพียงแม่ค้าชาวบ้าน ทว่าอย่างไรตอนนี้ก็ได้เป็นพระสนมแล้ว เรื่องมารยาทอย่างเครื่องแต่งกายก็ควรจะทราบบ้างนะพ่ะย่ะค่ะ”หลิ่งฟางเซียงปรายตามองอีกฝ่ายแล้วยกยิ้มเย้ยหยันใต้ผ้าโปร่ง ดูจากลักษณะของขุนนางผู้นี้แล้วน่าจะเป็นรองเจ้ากรมโยธาอันจ้าวเหยียน“รองเจ้ากรมอันกล่าวเช่นนี้กำลังตำหนิฝ่าบาทหรือ”อันจ้าวเหยียนอยู่ดีๆ ก็ถูกกล่าวหาด้วยโทษหมิ่นเบื้องสูงจึงรีบขยับตัวมาคุกเข่ากลางห้องโถงรีบเอ่ยแก้ต่างในทันที“กระหม่อมมิได้มีเจตนาเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ พระสนมทรงกล่าวหากระหม่อมเช่นนี้มีจุดประสงค์อันใดกันแน่”“ข้าเป็นเพียงแม่ค้าชาวบ้านจะกล่าวหารองเจ้ากรมไปทำไม อีกทั้งตอนนี้ตำแหน่งของข้าก็เป็นเพียงสนมขั้นผิน เทียบกับอันเฟยแล้วนับว่า

หลิ่งฟางเซียงมองดูทหารส่วนพระองค์สี่นายที่เข้ามาจับกุมตัวเธอแล้วขมวดคิ้วเรียว ดูเหมือนว่าอ๋องเฉินจะไม่ยอมทำตามคำร้องขอของเธอในจดหมายและยืนยันจะเข้าเมืองหลวง เพียงแต่สถานการณ์ในตอนนี้อ๋องเฉินควรตกเป็นรองไม่ใช่หรือไร เหตุใดองค์ฮ่องเต้จึงทำราวกับว่าตนเองตกเป็นรองเช่นนี้เล่า“ขอพระสนมโปรดอภัยด้วย”“ไม่ต้อง พวกเจ้านำทางก็พอ”ด้วยรู้ดีว่าไม่สามารถสู้กำลังของอีกฝ่ายได้ หลิ่งฟางเซียงจึงไม่คิดต่อต้านให้ตนเองตกที่นั่งลำบาก แสร้งยอมเดินตามทหารส่วนพระองค์ไปด้วยท่าทางสงบ หากแต่ในใจกำลังขบคิดหาทางหนีทีไล่ให้ตนเอง“หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท”หยางหย่งหมิงมองดูท่าทางว่าง่ายของหลิ่งฟางเซียงแล้วแค่นยิ้ม อ๋องเฉินเก่งกาจทางการรบแล้วอย่างไร สตรีของอีกฝ่ายในตอนนี้ไม่ใช่ว่าอยู่ในกำมือเขาหรือไร“สนมรัก เจ้ารู้หรือไม่ตอนนี้อ๋องเฉินกำลังจะบุกเข้ามาชิงตัวเจ้า”“จะเป็นไปได้อย่างไรเพคะ อ๋องเฉินเป็นเพียงอ๋องประจำเมือง ถึงจะมีตำแหน่งแม่ทัพแต่ทหารในมือก็มีเพียงน้อยนิดเท่านั้น”“แน่นอนว่าอาศัยเพียงกำลังทหารจากหัวเมืองเหนือเขาย่อมไม่กล้า แต่ที่เขากล้าก็เพราะเขามีกำลังหนุนจากอีกสามหัวเมืองอย่างไรเล่า”เมื่อได้ยินเรื่องนี้ใ