Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

แม้ว่าจะเพิ่งพบเจอเรื่องราวร้ายแรงถึงชีวิต ทว่าสามวันต่อมาหลิ่งฟางเซียงก็ยังคงจัดการแจกจ่ายข้าวสารและธัญพืชต่างๆ ภายในร้านตามที่ได้ป่าวประกาศ โดยมีซ่งหลินซางและซ่งหลินซีคอยช่วยเป็นกระบอกเสียงป่าวประกาศอยู่ที่หน้าร้าน"นายหญิงไป๋ หากท่านปิดร้านไปแล้วพวกเราจะทำอย่างไร""จริงด้วย ต่อไปพวกเราจะหาซื้อสินค้าในราคายุติธรรมเช่นนี้ได้ที่ไหนอีก"“ทุกท่านไม่ต้องกังวล แม้ว่าวันนี้ร้านค้าตระกูลไป๋จะปิดตัวลงแต่พวกเราได้เจรจากับนายท่านมู่ นายท่านสวี และนายท่านเกาแล้ว ต่อไปภายหน้าทุกคนสามารถไปซื้อสินค้าราคาคุณธรรมได้ที่ทั้งสามร้าน”ซ่งหลินซีตะโกนเปล่าประกาศเสียงดังก้อง สร้างความประหลาดใจระคนไม่เชื่อถือให้กับผู้คนที่มารับธัญพืชเป็นอย่างยิ่ง“จะเป็นไปได้อย่างไรอาซี ข่าวของเจ้าผิดหรือไม่""นั่นน่ะสิ ใครบ้างไม่รู้ว่าตระกูลมู่ ตระกูลสวี และตระกูลเกาเป็นหนึ่งในเก้าตระกูลใหญ่ของกลุ่มการค้าฟูฮั่นไม่ใช่หรือ”“ฮูหยิน ท่านไม่รู้อะไร นายท่านทั้ง 3 เนื้อแท้นั้นเป็นคนจิตใจกว้าง และมีคุณธรรมยิ่ง ก่อนหน้านี้เพียงเพราะต้องรักษาสัญญาข้อตกลงของบรรพบุรุษจึงไม่กล้าอกตัญญูต่อต้าน แต่ตอนนี้กลุ่มการค้าฟูฮั่นกดขี่ข่มเหงชาวเมื

ซ่งหลินซางเดินทางมาหยุดที่หน้า สำนักคุ้มกันหลงอวิ๋น เวลานี้ในใจของเขาเต็มไปด้วยความกังวล เนื่องจากว่าสำนักคุ้มกันแห่งนี้ไม่เพียงมีชื่อเสียงในการคุ้มกันภัย แต่ยังเลื่องชื่อเรื่องราคาว่าจ้างที่สูงมากอีกด้วย“ข้าต้องการว่าจ้างคนคุ้มกันหนึ่งเดือน”ซ่งหลินซางกล่าวกับคนของสำนักคุ้มกัน หลงอวิ๋นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะวางเงินเก็บทั้งหมดของตนเองลงตรงหน้าเขาหลางจั้ง นักการบัญชีของสำนักคุ้มกันหลงอวิ๋นขมวดคิ้วหนามองเงินเพียงไม่กี่สิบตำลึงเงินตรงหน้า สำนักคุ้มกันหลงอวิ๋นเป็นสำนักคุ้มกันที่มีชื่อเสียงด้านการคุ้มครองเป็นอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเซียว ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่ง ขุนนางผู้ร่ำรวย หรือแม้แต่ราชวงศ์ผู้สูงส่ง ก็ยังมาว่าจ้างพวกเขา ดังนั้นค่าใช้จ่ายในการว่าจ้างจึงมีราคาที่สูงมาก เงินเพียงไม่กี่สิบตำลึงตรงหน้าของเด็กชายนี้ อย่าว่าแต่คิดมาว่าจ้างพวกเขาหนึ่งเดือนเลย เพียงแค่หนึ่งชั่วยามก็ยังไม่พอ“คุณชายน้อยเงินของท่านเกรงว่าจะไม่พอ”ซ่งหลินซางขมวดคิ้วของตนเข้าหากันแน่น เวลานี้กลุ่มการค้าฟูฮั่นกำลังคิดทำร้ายนายหญิง แม้ว่าคนของนายท่านหยางจะมีฝีมือ แต่ก็มีจำนวนน้อยเกินไป“เช่นนั้นต้องใช้เท่าไหร่

หลังจากที่ซ่งหลินซางจากไป ภายในบ้านไป๋ก็ตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ ซ่งหลินซีที่ไม่เข้าใจการกระทำของพี่ชายเดินมาคุกเข่าที่เบื้องหน้าหลิ่งฟางเซียง โค้มตัวแนบศีรษะลงกับพื้นแล้วพูดด้วยเสียงสะอื้นไห้"เป็นพี่ใหญ่ของข้าที่ผิดต่อนายหญิง ขอนายหญิงโปรดอภัยด้วย"หลิ่งฟางเซียงมองเด็กชายตัวน้อยที่ปกติมักมีสีหน้าร่าเริงสดใสอยู่เป็นนิจ ทว่าตอนนี้กลับอาบไปด้วยน้ำตาแล้วเดินเข้าไปพยุงเขาลุกขึ้น"พี่ใหญ่ของเจ้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิดต่อข้าเลยแม้แต่น้อย สำนักคุมกันอวิ๋นหลงนั้นเป็นสถานที่ที่รุ่งโรจน์อาซางได้รับการคัดเลือกนับว่าเป็นเรื่องดี"เสียงอบอุ่นอ่อนโยนเอ่ยบอก พร้อมกับวางมือปาดน้ำตาบนแก้มกลมนุ่มของเด็กชาย"พวกเราเป็นทาสของนายหญิง ชีวิตนี้ควรภักดีเพียงนายหญิง จะเห็นแก่ความรุ่งโรจน์แล้วทอดทิ้งท่านได้อย่างไร""อาซี เรื่องที่ข้ากล่าวว่าได้รับรองพวกเจ้าสองพี่น้องและอาหลีเป็นบุตรบุญธรรมของเหลียนฮวานั้นข้าไม่ได้โกหก ดังนั้นในฐานะท่านป้าใหญ่ของพวกเจ้า ข้าย่อมต้องส่งเสริมพวกเจ้า"เดิมทีหลิ่งฟางเซียงอยากรับเด็กๆ ไว้ในปกครองของตนเอง ทว่าสถานะของเธอในตอนนี้คือพระชายาอ๋องเฉินที่ตายไปแล้วย่อมไม่อาจรับรองผู้ใดได้ อีกทั

“หยุดหรือถ้าอย่างนั้น...”“ข้าตกลง!”“เช่นนั้นก็ลงมือเดี๋ยวนี้!!”มือสังหารอีกคนหนึ่งโยนมีดสั้นมาเบื้องหน้าหลิ่งฟางเซียง เธอมองมีดสั้นบนพื้นสลับกับคมมีดบนลำคอของไป๋เหลียนฮวาด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นและลังเลแม้ว่าหลิ่งฟางเซียงจะเป็นห่วงสาวใช้คนสนิท แต่ลึกๆ เธอก็ยังคงหวาดกลัวที่จะหยิบมีดสั้นตรงหน้าขึ้นมาลงมือทำร้ายตนเอง จะอย่างไรตัวเธอก็เป็นเพียงคนธรรมดาผู้หนึ่ง ย่อมมีความหวาดหวั่นต่อความตายไม่ต่างจากคนอื่นทว่าเมื่อไม่อาจหลบเลี่ยง เช่นนั้นก็คงทำได้เพียงแกล้งลงมือหญิงสาวค่อยๆ ย่อตัวลงแล้วเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นบนพื้นพลางคิดหาตำแหน่งปลอดภัยบนร่างกายเพื่อแกล้งปลิดชีพตนเอง แลกกับการช่วยเหลือสาวใช้คนสนิท ทว่ามือเรียวยังไม่ทันสัมผัสด้ามมีด โลหะชิ้นหนึ่งก็ลอยมากระแทกปัดจนมีดสั้นตรงหน้ากระเด็นห่างออกไปหลายจั้ง“ใครกล้าสอด... อ๊าก!!”มือสังหารตรงหน้าถามยังไม่ทันจบประโยคมีดบินปริศนาอีกเล่มก็ลอยมาปักที่หลังมือ กระบี่ที่กดบนลำคอของไป๋เหลียนฮวาพลันตกหล่น ยังไม่ทันมองหาคนลงมือมีดบินอีกเล่มก็ปักที่ลำคอสิ้นใจตายในทันที“เหลียนฮวา!! เสี่ยวอัน!!”หลิ่งฟางเซียงร้องเรียกเสียงหลงเมื่อเห็นว่าไป๋เหลียนฮวาที่อุ

เซียงเซียง เป็นนางใช่หรือไม่ความอบอุ่นยินดีไหลวนอยู่ในอก ทว่ายามที่ก้าวเท้าเดินความหนักอึ้งของโซ่ตรวจก็ทำให้เซิ่นชิงหยวนตระหนักได้ถึงสภาพของตนเองในยามนี้ ที่เป็นเพียงนักโทษเนรเทศ ทั้งไร้เกียรติและไม่มีค่า จะคู่ควรพบหน้านางได้อย่างไร"ข้าเป็นเพียงนักโทษ ไม่สะดวกจะพบผู้อื่น"พูดจบชายหนุ่มก็ทิ้งตัวลงนั่งที่ใต้โคนไม้ ในใจรู้สึกหนักอึ้ง เจ็บปวด หากแต่ไม่คาดคิดว่าเขาไม่ก้าวไปหานาง นางกลับเดินมาหาเขา"คุณชายเซิ่น"หัวใจของเซิ่นชิงหยวนหวั่นไหวสั่นสะท้านแม้ใบหน้าของนางจะมีผ้าคลุมหน้าอำพรางปิดบังไม่เปลี่ยน แต่น้ำเสียงที่สลักลึกตรึงในใจ ก็ทำให้ชายหนุ่มมั่นใจได้ถึงตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายเซียงเซียงเป็นนางจริงๆ มือหนากำเข้าหากันแน่นในช่วงจังหวะชีวิตที่ตกต่ำที่สุด คนรอบตัวเขาต่างพากันหลบเลี่ยงหลีกหนี แต่นางที่ถูกครอบครัวของเขาทำร้ายมาโดยตลอดกลับปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้า"นายหญิงไป๋ท่านไม่ควรมาที่นี่""สหายของข้าจะเดินทางไกลเหตุใดข้าจะมาส่งเขาไม่ได้"สหาย หากเป็นครั้งอดีตยามที่ได้ยินนางเอ่ยเช่นนี้ในใจของเซิ่นชิงหยวนย่อมรู้สึกเจ็บปวดและไม่ยินยอม ทว่ายามนี้สถานะสหายที่นางมอบให้กลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่