Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

"ล้วนเป็นเพราะพระบารมีของฝ่าบาท พวกคนเลวทรามจึงไม่อาจกระทำการใดที่เป็นการทุรยศใต้พระยุคลบาทได้"ฮ่องเต้นั่งอยู่บนบัลลังก์สูงสง่า แสร้งส่งเสียงหัวเราะดังลั่นกับคำยกยอของผู้เป็นน้องชาย ทว่าในแววตาคมกลับสั่นไหวเล็กน้อยราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างซ่อนเร้นปิดบังเอาไว้"อ๋องเฉินเราเพิ่งเห็นฎีกาขออภัยโทษให้กับพระชายาและตระกูลหลิ่งที่เจ้ายื่นมา ต้องขออภัยด้วยที่เราล่าช้าไปหน่อย ช่วงนี้เราวุ่นวายกับเรื่องพิธีต้อนรับคณะทูตจึงไม่ทันอ่านฎีกาและตรวจสอบหลักฐานของเจ้า"แม้ประโยคคำพูดที่เอ่ยออกมาจะเป็นการกล่าวขออภัย หากแต่ความในกลับเป็นการบอกชัดถึงความสำคัญที่องค์ฮ่องเต้มีต่ออ๋องเฉินว่าไม่อาจเทียบได้แม้แต่คณะทูตแดนไกลทว่าอ๋องเฉินกลับไม่ฉุนเฉียวเกรี้ยวกราดอย่างที่อีกฝ่ายต้องการ เขาเพียงแค่ยืนนิ่งๆ อยู่กลางท้องพระโรงท่ามกลางเหล่าขุนนางโดยที่สีหน้าไม่แม้แต่จะแสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา"ในเมื่อพระชายาก็สิ้นพระชนม์ไปแล้วอีกทั้งตระกูลหลิ่งก็ถูกเนรเทศไปถึงสามปี ตอนนี้คงคุ้นเคยกับชายแดนไปแล้ว กระหม่อมเห็นควรว่าเรื่องอภัยโทษนี้ไม่มีความจำเป็นพ่ะย่ะค่ะ"เจ้ากรมอี้เป็นลูกเขยคนที่สามของนายท่านเซิ่น วันนี้ออกตัวขัดขวางเขา

"ไป๋ฟางเซียงมีคุณงามความดี มากคุณธรรม เปี่ยมเมตตา ฝ่าบาทมีราชโองการเรียกตัวเข้าวัง แต่งตั้งเป็นพระสนมขั้นผิน"สิ้นคำประกาศของกงกงตรงหน้าร่างเพรียวบางของหลิ่งฟางเซียงก็สั่นสะท้านเล็กน้อย ในใจเกิดความรู้สึกไม่ยินยอมและต่อต้าน ที่ผ่านมาเธอใช้ความคิดมากมายในการหลบหนีออกจากการเป็นพระชายาของอ๋องเฉิน สุดท้ายกลับต้องมาเป็นพระสนมขององค์ฮ่องเต้เช่นนี้หรือช่างตลดสิ้นดีแน่นอนว่าหลิ่งฟางเซียงย่อมไม่ยินยอม เพียงแต่ราชโองการเมื่อถูกประกาศออกมาแล้วก็ไม่อาจขัดขืนได้ มิเช่นนั้นก็เท่ากับตัดลมหายใจของตนเองและวงศ์ตระกูล"หม่อมฉันไป๋ฟางเซียงรับราชโองการเพคะ"กล่าวตอบรับจบขันทีตรงหน้าก็นำมวลผ้าสีเหลืองยื่นมอบให้กับหญิงสาว ทว่านางกลับไม่ยอมยื่นมือออกไปรับทำให้อีกฝ่ายชักสีหน้าไม่พอใจ"แม่นางไป๋ทำเช่นนี้กำลังจะขัดราชโองการอย่างนั้นหรือ""จะเป็นแบบนั้นได้อย่างไร สตรีใดในแผ่นดินนี้ไม่ต้องการเป็นพระสนมของฝ่าบาทบ้างเล่า"ได้ยินคำพูดที่อ่อนโยนและท่าทางที่อ่อนหวานของหญิงสาว อารมณ์ขุ่นเคืองใจของขันทีชราก็พลันเบาบางลง "แล้วการที่เจ้าไม่รับราชโองการเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร""ตัวข้าเป็นเพียงสตรีชาวบ้าน วันนี้แม้ได้รับ

แสงสว่างสาดส่องเข้าในตา ไป๋เหลียนฮวา ซ่งหลินซี และเซียวหลีจึงต้องหลับตาแน่น หากแต่ไม่คาดคิดว่ายามที่ลืมตาขึ้นมาอีกหน รอบตัวกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง“นะ... นายหญิง นี่พวกเราอยู่ที่ไหนกันหรือขอรับ”ซ่งหลินซีเอ่ยถามด้วยอาการตื่นตกใจ อดไม่ได้ที่จะขยับตัวไปหลบด้านหลังเซียวหลี หลิ่งฟางเซียงซึ่งอุ้มเสี่ยวอันแนบอกคลี่ยิ้มแห้ง หากไม่เพราะข้อกำหนดของประตูเคลื่อนย้ายคือการย้ายจากสถานที่หนึ่งไปยังอีกสถานที่หนึ่งซึ่งต้องเป็นสถานที่ที่เธอเคยไป หลิ่งฟางเซียงก็คงไม่พาทุกคนเดินทางข้ามประตูเคลื่อนย้ายมายังที่นี่“กระโจมของท่านแม่ทัพแดนเหนือ”“ท่านแม่ทัพแดนเหนือ หมายถึงท่านอ๋องเฉินหรือเจ้าคะ”ไป๋เหลียนฮวาเอ่ยถามด้วยอาการตื่นตกใจ หากแต่หลิ่งฟางเซียงยังไม่ทันได้เอ่ยปากทหารหน้ากระโจมก็พุ่งเข้ามาพร้อมดาบในมือ“พวกเจ้าเป็นใครบุกรุกเข้ามาในกระโจมของท่านอ๋องได้อย่างไร”หลิ่งฟางเซียงกางแขนข้างหนึ่งออกกันคนทั้งสามไว้เบื้องหลัง ก่อนจะปลดป้ายหยกที่อ๋องเฉินเคยมอบให้ตนเองออกมาแสดงต่อหน้าทหาร“ข้าเป็นคนของท่านอ๋อง”เห็นป้ายดั่งเห็นคน บรรดาทหารทั้งสี่ต่างพากันคุกเข่าแสดงความเคารพ ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะจดจำน้ำเสียงของหญ

เมื่อท่านหมอหนุ่มเดินออกไปจากกระโจม หลิ่งฟางเซียงก็ถอนหายใจยาว พลางเอื้อมมือไปจับมือเล็กของเด็กหญิงมาปลอบประโลม“อาหลี เจ้าไม่ต้องกังวล หากโรคระบาดนี้รักษาไม่หาย โทษโบยสามสิบไม้นั้นข้าจะช่วยรับแทนเจ้าเอง”เซียวหลีเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็กบอบบางแน่นอนว่าไม่อาจทนรับโทษโบยนี้ได้ เมื่อครู่เธอจึงจงใจเว้นช่องโหว่เอาไว้ให้ตนเองสามารถยื่นมือเข้าไปช่วยเด็กหญิงได้ เพียงแต่เมื่อได้ยินว่านายหญิงของตนจะรับโทษแทนเซียวหลีก็น้ำตาคลอทรุดตัวลงคุกเข่า“นายหญิงเรื่องนี้ข้าเป็นคนก่อ หากผิดพลาดข้าก็จะเป็นคนรับเอง”“เด็กโง่ เจ้าลืมแล้วหรือข้าเป็นป้าบุญธรรมของเจ้านะ ข้าจะยอมให้หลานสาวของข้าบาดเจ็บได้อย่างไร”เซียวหลีผ่านความเป็นความตายมาแล้วสองหน มีครอบครัวมาแล้วสองครา ตามปกติแล้วผู้คนมักมองว่าเด็กเช่นนางเป็นกาลกิณีเป็นคนอัปมงคลของวงศ์ตระกูล มีเพียงนายหญิงที่ไม่คิดรังเกียจอีกทั้งยังยอมรับนางเป็นคนในครอบครัว เช่นนี้แล้วต่อให้ต้องตายนางก็จะไม่มีวันทรยศอีกฝ่ายอย่างแน่นอน“นายหญิงตอนนี้มีโรคระบาด ผู้คนทุกข์ยาก ข้ารู้ว่าตนเองมีความสามารถเพียงน้อยนิด แต่ข้าก็มีใจอยากช่วยเหลือชาวบ้านขอร้องท่านได้โปรดอนุญาตให้ข้าออกไป

หยางหย่งเล่อใช้ชีวิตมามากกว่าสามสิบปี และอยู่ท่ามกลางคมหอกดาบมามากกว่าสิบปี บาดแผลเล็กใหญ่เขาล้วนเคยพบเห็นมาแล้วทั้งสิ้น หากแต่ไม่มีบาดแผลใดที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดได้เท่ากับบาดแผลเล็กๆ บนลำคอขาวของหญิงสาวตรงหน้า"เจ้า... เจ็บหรือไม่"เพราะก่อนหน้านี้ไม่ทันตรวจสอบให้ละเอียดก็ด่วนตัดสินใจลงมือ เวลานี้ในใจของท่านอ๋องหนุ่มจึงรู้สึกผิดต่อคนเจ็บเป็นอย่างยิ่ง"เล็กน้อยเพคะ"ถูกคมมีดบาดจนเป็นแผลหากบอกว่าไม่รู้สึกเจ็บก็คงเป็นเรื่องโกหก ทว่าจะให้เธอลุกขึ้นร่ำไห้โวยวายก็คงเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม ที่ทำได้จึงมีเพียงแค่อดทนเท่านั้น"หากเจ็บก็ร้องออกมาได้"น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนบอกกล่าว พลางค่อยๆ บรรจงใช้ปลายนิ้วทายาลงบนบาดแผลให้เธออย่างเบามือ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขากระทบกับพวงแก้มขาว สร้างความปั่นป่วนในใจให้กับหญิงสาวโดยที่แม้แต่หยางหย่งเล่อก็ไม่รู้ตัวภาพความใกล้ชิดและสัมผัสอันเร่าร้อนก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาในความคิดของหลิ่งฟางเซียง สองแก้มขาวพลันแดงก่ำ หัวใจเต้นระส่ำมากกว่าเดิม จนเธอต้องหลับตาแล้วใช้ลมหายใจควบคุมความคิดที่ฟุ้งซ่านของตนเองเพียงแต่ท่าทางเช่นนี้ของเธอกลับทำให้คนทายาเข้าใจผิดคิดว่าตนเองลงม