Semua Bab ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง: Bab 11 - Bab 20

"แม่นางฟางได้โปรดช่วยเหลือด้วย!!!"หลิ่งฟางเซียงมองเสี่ยวเอ้อร์หนุ่มที่คุกเข่าก้มหน้าด้วยท่าทาางอ้อนวอนแล้วลอบอมยิ้ม ไม่คิดว่าแผนการปล่อยเหยื่อล่อปลาจะสำเร็จได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ หากแต่เพื่อความแนบเนียนจึงรีบเก็บสีหน้ายินดีอย่างรวดเร็วแน่นอนว่าทั้งหมดนี้ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเซิ่นชิงหยวนไปได้ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงแสร้งตีสีหน้าหน้านิ่งทำเป็นไม่รู้ถึงอาการดีใจจนออกนอกหน้าของหญิงสาว ก่อนจะตวัดสายตาแข็งกร้าวมองไปทางเสี่ยวเอ้อร์หนุ่มที่นั่งคุกเข่าก้มหน้าตัวเกร็ง"ข้าจากเมืองหลวงไปเพียง 1 เดือนไม่คิดว่าร้านเฟิ่งหวงจะต้อนรับลูกค้าได้ย่ำแย่ถึงเพียงนี้""ขอคุณชายเซิ่นโปรดอภัยปกติแล้วร้านเฟิ่งหวงเราไม่เคยรบกวนลูกค้า เพียงแต่ตอนนี้พวกเราต้องการความช่วยเหลือจากแม่นางฟางจริงๆ ขอรับ""มีเรื่องอะไรให้ข้าช่วยหรือ"หลิ่งฟางเซียงยังคงทำเป็นไม่รู้เรื่อง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นรอคอย ท่าทางเสแสร้งได้อย่างแนบเนียนเช่นนี้ทำให้เซิ่นชิงหยวนอดที่จะยกมุมปากขึ้นอีกครั้งไม่ได้ดูเหมือนว่าทั้งหมดนี้จะเป็นแผนการที่นางเอาไว้ตั้งแต่แรก ช่างเป็นสตรีเจ้าเล่ห์ ที่น่าส

เมื่อไป๋เหลียนฮวาเข้าใจเรื่องการชงนมให้เสี่ยวอันแล้ว หลิ่งฟางเซียงก็เดินกลับเข้ามาในห้องทิ้งตัวลงบนเตียงนอนตะแคงมองเด็กชายตัวน้อยในเปล แม้จะรู้ว่าเรื่องราวที่เธอกำลังเผชิญเป็นเพียงบทบาทที่ถูกสร้างขึ้น แต่ในเวลานี้เธอกลับรู้สึกผูกพันกับเจ้าก้อนแป้งน้อยไปแล้ว และยังรู้สึกกังวลและห่วงสาวใช้คนสนิทอีกไป๋เหลียนฮวาเป็นเพียงเด็กหญิงอายุสิบห้าปี อีกทั้งยังเติบโตในจวนตระกูลหลิ่ง ทั้งชีวิตจึงยึดติดต่อผู้เป็นนาย ยกย่องเชิดชู และภักดี หากแต่เพราะไม่เคยพบเจอกับโลกภายนอก จึงซื่อตรงและขาดเล่ห์เหลี่ยม แม้แต่ความเฉลียวไหวพริบก็มีน้อยเกินไปเห็นทีเธอจะต้องค่อยๆ สั่งสอนสาวใช้ผู้นี้ให้มากหน่อย ไม่เช่นนั้นภายหน้าอาจจะเกิดเรื่องใหญ่ได้หลังจากนอนพักเอาแรงอยู่ครึ่งชั่วยามหลิ่งฟางเซียงก็ออกมาที่ด้านหลังเรือน จัดการลงมือเตรียมเพาะปลูกถั่วงอกชุดใหม่ ใช้เวลาอยู่สองชั่วยามทุกอย่างก็เรียบร้อย "พระชายา เรื่องพวกนี้ให้หม่อมฉันทำเถิดเพคะ"ไป๋เหลียนฮวามองมือที่แดงก่ำของนายหญิงก็รู้สึกปวดใจจนน้ำตาคลอ เป็นนางที่ทำหน้าที่ของบ่าวรับใช้ได้ไม่ดี ผู้เป็นนายจึงต้องมาลำบากเช่นนี้ หลิ่งฟางเซียงถอนหายใจอย่างอ่อนใจ ก่อนจะวางมือ

สายฝนโปรยปรายอยู่ครึ่งวันก็หยุดลง เสี่ยวอันมองมารดาและสาวใช้ที่หลับสนิท เมื่อเห็นว่าผ้าห่มบนตัวมารดาเลื่อนไหลลงไปจากไหล่ก็พยายามใช้มือเล็กๆ กำมุมผ้าดึงรั้งห่มให้ เพียงแต่แรงของเด็กน้อยวัยเพียงสามเดือนกว่าจะมากสักเพียงไหนกัน ดังนั้นพยายามอยู่หลายหนก็ยังคงไม่สามารถดึงผ้ามาห่มให้คนเป็นแม่ได้น่าโมโหนัก ข้าเพียงแค่อยากห่มผ้าให้มารดาเท่านั้นก็ยังทำไม่ได้และคล้ายสวรรค์จะเห็นใจในความพยายามของเขาในที่สุดผ้าห่มผืนหนาก็ถูกนิ้วเล็กๆ ดึงขึ้นมาห่มปิดบนไหล่ของมารดาได้ ทว่าก็เล่นเอาเด็กน้อยเหงื่อตกเลยทีเดียว“อื้ม...”หลิ่งฟางเซียงขยับตัวตื่น ดวงตากลมปรือมองเด็กชายที่ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อแล้วส่งยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะใช้หลังมือเช็ดใบหน้าให้เขาอย่างใส่ใจ“เหตุใดจึงเหงื่อชุ่มตัวเช่นนี้ แม่ห่อผ้าให้เจ้าหนาไปหรือ”เพราะไม่อยากให้เด็กชายไม่สบายตัว อีกทั้งไม่ต้องการรบกวนไป๋เหลียนฮวาที่กำลังนั่งหลับสนิท หลิ่งฟางเซียงจึงอุ้มพาเขาไปอาบน้ำด้วยตัวเองหลิ่งฟางเซียงเอาอ่างอาบน้ำเด็กออกมาจากคลังมิติ ตักน้ำในโอ่งใส่ครึ่งหนึ่งก่อนจะเริ่มต้นอาบน้ำให้เด็กชาย โดยเริ่มจากการล้างหน้า สระผม เสร็จแล้วจึงค่อยๆ วางเด็กชายลงในอ

"บ้านของข้าอยู่ในซอยนี้ คุณชายเซิ่นส่งแค่นี้ก็พอเจ้าค่ะ”เซิ่นชิงหยวนเห็นท่าทางลำบากใจของหญิงสาวก็ไม่คิดรบเร้าตอแยให้คนอึดอัดใจ อย่างน้อยวันนี้เขาก็ได้รู้ที่อยู่ของนางแล้ว วันหน้ายังต้องกังวลเรื่องหานางไม่พบอยู่อีกหรือ“ได้! เช่นนั้นข้ากลับก่อน วันหน้าหากมีเรื่องอันใดก็มาหาข้าได้เสมอ”“ขอบ...”“แม่นางน้อย ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว นี่คงเป็นสามีของเจ้าใช่หรือไม่ แต่งตัวภูมิฐานเช่นนี้ย่อมต้องได้เจ้านายที่ดีอย่างแน่นอน มาๆ รีบมาทำสัญญากันเถิด”หลิ่งฟางเซียงไม่ทันเอ่ยปากสักครึ่งคำก็ถูกเถ้าแก่ฉินพูดรวบรัดจนจบประโยค จากนั้นก็เดินนำทาง“สามี? เซียงเซียงนี่มันเรื่องอะไรกัน”หัวใจที่พองโตของเซิ่นชิงหยวนพลันแตกสลายในทันที เมื่อได้ยินว่าหญิงสาวมีสามีแล้ว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั้งอก จนแม้แต่ลมหายใจก็ยังติดขัด ใบหน้าคมก็พลันซีดเซียวขึ้นมา“ข้ากำลังจะซื้อบ้าน เพื่อความปลอดภัยจึงโกหกไปว่ามีสามีและน้องชายร่วมอยู่ด้วยกันเจ้าค่ะ”คล้ายใจที่แตกสลายได้รับยาวิเศษช่วยเยียวยาไม่เพียงอาการเจ็บปวดในอกจนหายใจติดขัดก่อนหน้านี้จะหายเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้ยังรู้สึกเต็มตื้นพองโตมากกว่าเดิม เชิดหน้าขึ้นขานรับด้วยสีหน้าอิ่มเอ

“อย่างนั้นหรือ เช่นนั้นก็มัดที่คอแทนก็แล้วกัน”มัดคอ ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ออกมาจากปากของหญิงสาวที่ใช้ผ้าโปร่งอำพรางใบหน้าเอาไว้ดวงตาของเด็กชายก็ตวาดมองด้วยสายตาแข็งกร้าวช่างเป็นหญิงสาวที่โหดเหี้ยมจริงๆ แต่โหดเหี้ยมแล้วอย่างไร ขอเพียงวันนี้เขากับน้องชายสามารถออกไปจากที่นี่ได้ วันหน้าค่อยคิดวิธีการจัดการหญิงชั่วร้ายผู้นี้ก็ยังไม่สาย“เจ้าในตอนนี้เป็นทาสของข้า ศพนั่นแบกตามมา”ศพ! น้องเขายังไม่ตายเสียหน่อย ถึงแม้ในใจของเด็กชายจะคิดเช่นนั้น ทว่าต่อให้นางไม่สั่งเขาก็จะแบบน้องชายออกไปอยู่ดี ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามหลิ่งฟางเซียงก็พาเด็กชายทั้งสองออกมาจากตลาดค้าทาสได้สำเร็จ ใบหน้าของเด็กชายที่อ่อนแอเป็นทุนเดิม อีกทั้งยังต้องแบกน้องชายที่หมดสติไว้บนหลังก็เต็มไปด้วยเม็ดหนึ่งที่ชุ่มโชก เธอไม่แม้แต่จะหันมามองเขาก็พูดเสียงเรียบ"เดินต่ออีกหนึ่งลี้ค่อยพัก"ไม่ใช่การถามไถ่แต่เป็นการออกคำสั่ง ดังนั้นต่อให้ไม่ยินยอมเด็กชายก็ทำได้แค่จำใจต้องเดินตามหญิงสาว โชคดีที่นางเป็นเพียงสตรีบอบบางที่เชื่องช้า เขาจึงไม่ได้เหนื่อยจนเกินไปไม่นานหลิ่งฟางเซียงก็หยุดเท้าพักที่ศาลาริมทาง ร่างเพรียวบางนั่งลงบนโต๊ะหินอ่อน