Semua Bab ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง: Bab 21 - Bab 30

หลิ่งฟางเซียงนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงมาครึ่งคืนก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ ในใจของเธอเวลานี้รู้สึกคิดไม่ตก กังวลเรื่องที่ดินด้านหลังตำหนัก กว้างขวางขนาดนั้นหากต้องใช้แรงขุดจริงๆ เธอคงจะมือหักก่อนได้ปลูกผักมือเรียววาดกลางอากาศ เปิดระบบเข้าไปตรวจสอบร้านค้าหมวดอุปกรณ์ทางการเกษตร ก่อนที่ดวงตากลมจะเบิกกว้างเมื่อพบเครื่องพรวนดินระบบไฟฟ้าขนาดเล็กถึงแม้ว่าในยุคนี้ไม่มีไฟฟ้า แต่ในคลังมิติของเธอนั้นมีคุณสมบัติในการรักษาสภาพสินค้า ดังนั้นแค่ชาร์จแบตเตอรี่ไม่ใช่เรื่องยุ่งยาก แต่ที่ทำให้หลิ่งฟางเซียงหนักใจก็คือ ราคาแลกเปลี่ยนเจ้าสินค้าชิ้นนี้กลับสูงถึง 20 คะแนน แพงยิ่งกว่าปิ่นปักผม 30 อันที่เธอแลกมาเมื่อวันก่อนเสียอีกหลิ่งฟางเซียงลังเลอยู่ไม่น้อย แม้ว่าวันนี้เธอจะทำภารกิจสำเร็จและได้คะแนนเพิ่มมาถึง 100 คะแนน แต่คะแนนเดิมของเธอก็เหลือเพียงแค่ 10 คะแนน รวมกันแล้วมีเพียง 110 คะแนนเท่านั้น จะใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยไม่ได้เด็ดขาด ทว่าเมื่อคิดถึงอนาคตที่ต้องอยู่ในระบบนี้ไปอย่างไร้กำหนด เธอก็ถอนหายใจยาวคนเราจะใช้จมูกผู้อื่นหายใจได้อย่างไรกัน ถึงแม้ว่าตัวเธอจะมีระบบร้านค้าที่มีข้าวของมากมายให้หยิบใช้ แต่ก็ต้องท

หมอชราเฉียวถูกคนเคาะประตูบ้านกลางดึกก็ส่งสายตาให้ลูกชายออกมาเปิดประตูดู เมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาวที่เขาเคยเข้าใจผิด ก็ทักทายด้วยท่าทางสุภาพ“แม่นางไป๋ ไม่ทราบว่า...”“ท่านหมอช่วยดูอาการลูกชายของข้าทีเจ้าค่ะ”ลูก แรกเริ่มเฉียวตงได้ยินหญิงสาวบอกว่ามีลูกก็นึกว่านางหมายถึงเด็กชายที่เขาไปตรวจอาการเมื่อวันก่อนแต่เมื่อเห็นว่าในอ้อมแขนของนางมีเด็กน้อยวัยสี่เดือนอีกหนึ่งคนที่นอนนิ่งอ่อนแรง ท่านหมอชราก็รีบผายมือให้เร่งนำเด็กวางลงบนเตียงด้านใน“เมื่อเย็นเขาตกจากเปลเอ่อ... เตียงนอนเจ้าค่ะ”หมอเฉียวตรวจร่างกายภายนอก จากนั้นก็จับชีพจรเพื่อดูอาการภายใน เสี่ยวอันกังวลว่าจะทำให้มารดาต้องเดือดร้อนสิ้นเปลืองค่ารักษา จึงนอนนิ่งๆ ไม่ร้อง ไม่โวยวาย แสดงให้เห็นว่าเขาปลอดภัยดีทว่าทั้งที่เขาทำตัวเชื่อฟังขนาดนี้หมอชราตรงหน้ากลับมีท่าทีลำบากใจ แล้วบอกมารดาด้วยน้ำเสียงกังวล“ภายนอกมีแค่แผลฟกช้ำ ภายในก็ไม่มีอะไร แต่เขาดูซึมผิดปกติของทารก เช่นนั้นคงต้องรอดูอาการไปก่อน หากผ่านคืนนี้ไปได้ก็ถือว่าปลอดภัยแล้ว”หลิ่งฟางเซียงดวงตาแดงก่ำ หากแต่ก็พยักหน้ารับคำวินิจฉัยของท่านหมอ ก่อนจะวางเงินแล้วอุ้มเสี่ยวอันจากไปกำแพงวังอ๋อ

“ดูแล้วเสี่ยวอันคงชอบเจ้าไม่น้อย เช่นนั้นวันนี้ก็รบกวนเจ้าดูแลเขาด้วย”“ขอรับ”ซ่งหลินซางมือหนึ่งอุ้มเด็กน้อย อีกมือจับฝ่ามือเล็กของน้องชาย เดินตามหลังนายหญิงเข้าไปในร้านหวงเฟิ่งด้วยความตื่นเต้นนี่ไม่ใช่ร้านอาหารที่ขึ้นชื่อที่สุดของเมืองหรือ“แม่นางฟาง ท่านมาแล้วหรือขอรับ”“วันนี้เก็บต้นมังกรได้มากจึงมาช้าไปหน่อย ขออภัยด้วย”“ไม่เป็นไรขอรับ ไม่เป็นไร เชิญแม่นางฟางที่ห้องรับรองด้านบนได้เลยขอรับ คุณชายเซิ่น และ คุณชายหยางมารอท่านตั้งแต่ยามเช้าแล้วขอรับ”“ขอบคุณ”ทว่าหลิ่งฟางเซียงเดินขึ้นบันไดไปได้เพียงครึ่งทาง เบื้องล่างก็คล้ายเกิดจลาจล ผู้คนสองกลุ่มวิ่งเข้ามาต่อสู้กันภายในร้าน ทำให้ลูกค้าด้านล่างวิ่งขึ้นมายังชั้นสอง หลิ่งฟางเซียงรีบจับมือซ่งหลินซางและซ่งหลินซีดันพวกเขาขึ้นไปเบื้องหน้า แต่ตนเองกลับถูกคนเบียดจนพลัดตกลงมายังด้านล่าง“นายหญิง”ซ่งหลินซางและซ่งหลินซีร้องเรียกโดยพร้อมกัน ทว่าแม้หลิ่งฟางเซียงจะทรงตัวยืนได้แต่ก็ยากจะฝ่าคนไปหาเด็กๆ ทำได้เพียงตะโกนบอกพวกเขา“อาซางพาน้องๆ ไปห้องที่หกทางขวามือ บอกว่าพวกเจ้าเป็นคนของข้าฟางเซียง”ซ่งหลินซางแม้ห่วงใยนายหญิงที่อยู่ในกลุ่มคนด้านล่าง แต

“เจ้ากับข้า พวกเราเคยพบกันมาก่อนหรือไม่”“ไม่เคย! ไม่เคยเลยเพคะ”หลิ่งฟางเซียงตอบกลับในทันที พยายามตีสีหน้าและวางท่าทางที่มั่นคงและจริงจังอย่างสุดกำลัง เท่าที่ตนเองจะสามารถแสร้งทำได้ หากแต่ความพยายามที่มากเกินไปนี้กลับทำให้หยางหย่งเล่อยิ่งเห็นพิรุจได้อย่างชัดเจน ในใจของเขายิ่งรู้สึกหวาดระแวงสงสัยมากขึ้นนางกับเขาต้องเคยรู้จักกันมาก่อนอย่างแน่นอน เพียงแต่สตรีที่มีนิสัยประหลาดเช่นนี้ เหตุใดเขาจึงจดจำไม่ได้ว่าเคยคบหาสมาคมด้วยจ๊อก... เสียงท้องของคนตัวโตดังขึ้น หยางหย่งเล่อพลันร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าด้วยความอับอาย ตั้งแต่เมื่อวานเขาเร่งเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อยื่นฎีกาขอเสบียงช่วยเหลือ นับดูก็เป็นเวลาสองวันแล้วที่ไม่ได้กินอาหาร ร่างกายจะแสดงความหิวก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนัก เพียงแต่... เหตุใดต้องเป็นตอนนี้หลิ่งฟางเซียงที่ได้ยินเสียงชัดเจน แม้จะพยายามควบคุมสีหน้าเอาไว้ หากแต่สุดท้ายก็ไม่อาจหักห้ามมุมปากของตนไม่ให้ยกขึ้นได้“เจ้ายิ้มอะไร อยากตายหรือไง!”หยางหย่งเล่อตวาดดุหญิงสาวข้างกายเพื่อกลบเกลื่อนความอายของตนเอง ก่อนจะเบนสายตาหลบ พลางสำรวจกระโจมประหลาดนี้ผ้าที่ใช้มีลักษณะประหลาดนักทั้งที่บางเบา

หยางหย่งเล่อสั่งการจบก็กระโดดลงจากหลังม้า ส่งเชือกบังเหียนให้คนสนิท ก่อนจะกระโดดขึ้นมาอีกตัวควบขี่ไปอีกทาง หลิ่งฟางเซียงที่เพิ่งได้สติอ้าปากค้างคิดจะทักท้วงก็ทำไม่ทัน หันมาอีกทีชายในชุดเกราะทหารชื่อหานตงก็จูงม้าพาเธอไปที่กระโจมหลังหนึ่ง“เชิญพระชายาประทับด้านใน”“เอ่อ... ท่านหานตง คือข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะรบกวนสักหน่อย”“เชิญพระชายาออกคำสั่งมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”หลิ่งฟางเซียงที่ลงจากหลังม้าแล้วยกยิ้มกว้าง มองซ้ายขวาเห็นว่าปลอดคนก็กระซิบเสียงเบา“ข้ามีบางสิ่งต้องกลับไปจัดการที่เมืองหลวง ขอเพียงเจ้าช่วยข้าได้ ข้าสัญญาจะตอบแทนอย่างงาม”หานตงได้ยินความต้องการของพระชายาก็เบิกตากว้างสีหน้าตื่นตกใจ ทรุดตัวประสานมือคุกเข่า“กระหม่อมสมควรตายไม่อาจทำตามพระบัญชา ยินดีรับโทษตามกฎ”พูดจบก็ชักกระบี่ออกมา หลิ่งฟางเซียงเห็นเขาตวัดกระบี่พาดคอตนเองก็รีบเข้าไปจับมือหนาร้องห้ามด้วยอาการตกใจ“ล้อเล่น! ข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้น!”“คำสั่งทหารไม่ใช่เรื่องล้อเล่น”“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ข้าผิดเองต่อไปจะไม่ทำเช่นนี้อีก”“ขอบพระทัยพระชายาที่เมตตา”เมื่อเห็นหานตงลุกขึ้นเก็บกระบี่ หลิ่งฟางเซียงก็ถอนหายใจยาวก่อนจะเดินเข้า