Semua Bab ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง: Bab 51 - Bab 60

ในวันถัดมาหลิ่งฟางเซียงเช่ารถม้าพาเซียวหลีเดินทางไปหมู่บ้านชิงชิวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ยามที่ไปถึงหน้าหมู่บ้านดวงตะวันก็เคลื่อนตัวพ้นขอบเขาพอดี มือเรียวเปิดม่านหน้าต่างทอดสายตามองดูทิวทัศน์ด้านนอก หมู่บ้านชิงชิวแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องการปลูกข้าวมาแต่ดั้งเดิม ไม่ว่าจะเป็น ข้าวฟ่าง ข้าวเจ้า ข้าวเหนียว ล้วนมีทั้งสิ้นดังนั้นนับจากรถม้าเคลื่อนตัวเข้าเขตหมู่บ้าน ตลอดสองข้างทางหลิ่งฟางเซียงจึงมองเห็นผืนนากว้างสุดลูกหูลูกตา เมื่อทั้งสองเดินทางมาถึงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านอีกฝ่ายก็ออกมาต้อนรับด้วยความงุนงง"ข้าไป๋ฟางเซียน เป็นแม่ค้ารับซื้อข้าวเจ้าค่ะ"รับซื้อข้าว ชิงหวงตี้ ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านชิงชิวในตอนนี้ขมวดคิ้วแน่น ด้วยจำได้ว่าในกลุ่มการค้าฟูฮั่น ไม่มีรายชื่อของตระกูลไปอยู่ในกลุ่มหลิ่งฟางเซียงเห็นสายตาที่หวาดระแวงสงสัยของหัวหน้าหมู่บ้านชิงชิวก็ยกยิ้มอ่อน ก่อนจะหยิบโฉนดร้านค้าออกมาแสดง"ไป๋เหลียนฮวา เป็นน้องสาวของข้าเอง นางเป็นหญิงยังไม่ออกเรือนไม่สะดวกที่จะออกจากบ้านมาพบปะผู้คน จึงให้ข้าผู้เป็นพี่สาวมาเจรจาแทน"ชิงหวงตี้มองดูโฉนดร้านค้าตรงหน้า ก็จำได้ในทันทีว่าร้านค้าแห่งนี้เคยเป็น

หลิ่งฟางเซียงก็ถอนหายใจยาวด้วยความรู้สึกเคร่งเครียด การกระทำของกลุ่มการค้าฟูฮั่นในวันนี้ช่างร้ายกาจเกินไปจริงๆ“พี่หญิงหรือว่าเราเปลี่ยนไปขายอย่างอื่นกันดีหรือไม่เจ้าคะ”ไป๋เหลียนฮวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย ทว่าหลิ่งฟางเซียงกลับส่ายหน้าไปมา พลางมองบันทึกรายการสินค้าที่กลุ่มการค้าฟูฮั่นครอบครอง เรียกได้ว่าพวกเขาครอบคลุมทุกวงการค้าขายของแคว้นเซียวเอาไว้ในมือเลยทีเดียว ดังนั้นต่อให้วันนี้เธอยอมแพ้ไม่ซื้อขายธัญพืช วันหน้าก็ไม่สามารถทำการค้าอย่างอื่นได้“หากครั้งนี้พวกเราพ่ายแพ้ให้กับกลุ่มการค้าฟูฮั่น ต่อไปพวกเราก็คงไม่สามารถทำกิจการค้าขายอันใดได้อีกเช่นกัน”ซ่งหลินซาง และ ซ่งหลินซีได้ยินปัญหาของนายหญิงก็หันมาสบตากันด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ในใจของพวกเขาสองคนพี่น้องแน่นอนว่าพร้อมช่วยเหลือนายหญิงอย่างเต็มที่ แต่ถึงพวกเขาจะมีใจซื่อสัตย์และร่างกายที่แข็งแรงเกินวัย ทว่าเรื่องการค้ากลับไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาถนัด ยิ่งต้องมาต่อกรกับกลุ่มการค้าฟูฮั่นที่เจนจัดเหล่านี้ พวกเขายิ่งไม่สามารถช่วยอะไรนายหญิงไม่ได้เลย“พวกเจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง”ไป๋เหลียนฮวาที่กำลังอุ้มเสี่ยวอันได้ยินคำถามของผู้เป็นนายก็

หลังจากที่เกิดเรื่องกลุ่มการค้าฟูฮั่นมาข่มขู่ร้านค้าเล็กๆ ผู้คนทั้งเมืองก็พากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงและกว้างขวาง ทำให้กลุ่มการค้าฟูฮั่นไม่กล้ามาสร้างความวุ่นวายอีก หลิ่งฟางเซียงจึงสามารถทำกิจการร้านค้าต่อได้อย่างสงบสุข“นายหญิง คุณชายเซิ่นมาขอรับ!”เมื่อได้ยินซ่งหลินซีเข้ามาแจ้งหลิ่งฟางเซียงก็เงยหน้าจากสมุดบัญชีหันไปมองที่ประตู ก่อนจะเอ่ยทักทายผู้มาเยือน“คุณชายเซิ่น”เซิ่นชิงหยวนเดินเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม บนตัวสวมอาภรณ์ไหมเนื้อดีสีครามเข้ม ผมดำขลับถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย บนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มบาง ด้านหลังมีบ่าวรับใช้เสี่ยวติงแบกหีบไม้เนื้อดีติดตามเข้ามา“เซียงเซียง ข้าเพิ่งกลับจากหัวเมืองใต้ ได้ยินว่าเจ้าเปิดร้านใหม่จึงมาแสดงความยินดี”เซิ่นชิงหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ท่าทีอบอุ่นใส่ใจ กลับเป็นหลิ่งฟางเซียงที่รู้สึกผิดในใจ ที่ผ่านมาตัวเธอได้รับความช่วยเหลือจากเซิ่นชิงหยวนมาไม่น้อย เปิดกิจการกลับไม่ได้กล่าวเชิญเขา คิดดูแล้วนับเป็นการเสียมารยาทเป็นอย่างยิ่ง“คุณชายเซิ่น เป็นข้าที่ผิด ข้าไม่ได้...”“เปิดกิจการใหม่มีเรื่องมากมายให้จัดการ เจ้ามีปัญหาติดขัดตรงไหนบ้างหรือไม่”

หลิ่งฟางเซียงมองรถม้าเคลื่อนจากไปพลางถอนหายใจยาว ตัวเธอไม่ใช่หญิงสาวในห้องหอที่ไม่รู้ความ ย่อมอ่านสายตาของเซิ่นชิงหยวนได้อย่างชัดเจน ในอกจึงรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา‘ขออภัยด้วยคุณชายเซิ่น ไมตรีของท่านข้าคงรับไว้ไม่ได้จริง’ไม่ใช่ว่าเธอไม่เห็นคุณค่าไมตรีของเซิ่นชิงหยวน ตรงกันข้ามเธอกลับรู้ชัดกว่าใคร เพียงแต่หัวใจของคนเรานั้นยากจะบังคับ ให้เขาดีต่อเธอเพียงใด เธอก็ไม่อาจมองเขาเกินกว่าสหายได้จริง ๆ..........................................."นายหญิง! คุณชายเซิ่นมาหาขอรับ!"เสียงของซ่งหลินซีดังมาจากหน้าร้าน หลิ่งฟางเซียงวางบัญชีในมือลง ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติแล้วเดินออกไปรับคน"คุณชายเซิ่นมาแต่เช้า ไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ"เซิ่นชิงหยวนเดินเข้ามาหาหญิงสาวด้วยรอยยิ้มก่อนจะยื่นห่อผ้าเล็กๆ ให้คนตรงหน้า “พอดีข้าผ่านร้านขนมเจ้าประจำ เลยแวะซื้อมาฝากเจ้า”หลิ่งฟางเซียงมองห่อผ้าในมือของเขา ด้วยความรู้สึกกังวลที่ทบทวีมากขึ้น ทว่ายังคงพยายามตีสีหน้าให้เป็นปกติ“ท่านไม่เห็นต้องลำบากเลย ข้า...""ข้าไม่ลำบากเลยสักนิด” เซิ่นชิงหยวนกล่าวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข พลางวางห่อขนมลงบนโต๊ะไม้"

“อ๋องเฉิน!”หลิ่งฟางเซียงร้องเรียกเจ้าของอ้อมแขนเสียงแผ่ว ในใจแทบอยากจะกรีดร้องแผ่นดินแคว้นเซียวกว้างใหญ่ เมืองหลวงเองก็นับว่ากว้างขวาง เหตุใดเธอกับอ๋องเฉินน่าตายผู้นี้ถึงได้วนเวียนมาเจอกันอยู่ร่ำไป“หากอยากใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบ ไม่ยุ่งยากก็อย่างได้สอดมือมายุ่งเรื่องของผู้อื่น”ชายอันธพาลยกมือชี้หน้าข่มขู่ หยางหย่งเล่อกระตุกมุมปากขึ้นเย้ยหยันก่อนจะเอ่ยเสียงเยือกเย็น“แต่เดิมชีวิตของข้าก็ไม่เคยสงบสุขอยู่แล้ว เพิ่มความยุ่งยากอีกสักเรื่องคงไม่เป็นไร”“เช่นนั้นก็อย่าได้โทษพวกข้าที่รังแกคนไร้ทั้งสู้”พูดจบชายคนแรงก็พุ่งเข้ามาโจมตี หยางหย่งเล่อกระชับเอวบางเขาแนบชิดมากขึ้นพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของอีกฝ่าย ทำให้คนที่พุ่งเข้ามาเสียหลักหัวทิ่มไปด้านหน้า ทว่าไม่ทันล้มสัมผัสพื้นบั้นท้ายก็ถูกฝ่าเท้าของหยางหย่งเล่อยันซ้ำกระเด็นล้มใบหน้ากระแทกที่ถนนด้านหน้าร้านจนฟันหน้าหักไปสามซี่ในทันที“เจ้า! เจ้ากล้าทำร้ายพวกเรา รู้หรือไม่พวกเราเป็นคนของใคร”“ข้าจำเป็นต้องรู้ด้วยหรือ อย่ามัวพูดมาก รีบๆ เข้ามา”เมื่อถูกท้าทายชายอีกสองคนก็จู่โจมพร้อมกัน แต่แม้ว่าพวกเขาจะเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งจากกลุ่มการค้าฟูฮั่