All Chapters of อุบายหมายจันทร์: Chapter 81 - Chapter 90

“พี่โมกข์ไม่รักนิดาเลยเหรอคะ”ชยุตม์ไม่พูดอะไรเลยสักคำนับตั้งแต่ฐานิดาพาออกจากไร่ แล้วไปทำแผลใหม่ที่โรงพยาบาล ชายหนุ่มบอกเพียงจะกลับบ้าน เธอจึงขับรถมาส่งแล้วเขาก็เงียบตลอดทาง เมื่อทนอึดอัดต่อไปไม่ไหวเธอก็ถามออกไป“คุณเองก็ดูจะไม่รักผมเท่าพี่ชายคุณ”“แฟนกับพี่เทียบกันได้ยังไงคะ”เขาไม่พอใจจะให้อารมณ์กลับมาดีขึ้นง่ายๆ เพียงแค่หญิงสาวง้อก็ไม่ใช่ ในเมื่อชีวิตน้องสาวอยู่ในกำมือจามิกรก็เพราะเขาเป็นต้นเหตุ ชยุตม์นึกโทษตัวเอง เขาน่าจะใจแข็งกับตมิสา สั่งห้ามไม่ให้ทำงานที่ไร่นั่น“หมายความว่าคุณรักพี่ชายคุณมากกว่าผม”“มิ้มก็รักพี่โมกข์มากกว่าพี่จาเหมือนกัน เรืองนี้พี่โมกข์โกรธนิดา ไม่มีเหตุผลเลยนะคะ”“แต่คุณช่วยพี่คุณฉุดมิ้ม ผมจะไม่โกรธได้ยังไง”คราวนี้ชยุตม์เสียงเข้มขึ้น หันมองคนขับรถด้วยสีหน้าแววตาดุแบบที่ปกติจะไม่ทำ“นิดาขอโทษ”หญิงสาวยอมขอโทษโดยง่าย ถ้าเลือกได้เธอก็ไม่อยากทำ แต่เพราะพี่ชายเธอรักตมิสามากจริงๆ ถึงขั้นเสียงแข็งกับมารดาของเธออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน และมองข้ามสุธาสินีที่มารดาพยายามดึงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งเหมือนคนในบ้านราวไม่เห็น“พี่จารักมิ้ม จะให้พูดกี่ครั้งนิดาก็ยืนยันค่ะ ว่าพี่ชา

ตมิสาออกจากห้องน้ำมาแล้วเจอคนที่ใส่เพียงกางเกงนอนขายาวยืนเผยแผงอกแกร่งตรงหน้าก็ผวาตกใจ แล้วก็ถูกคว้าไปกอดแนบกับร่างสูงใหญ่“ผมเอาชุดนิดามาให้ใส่”ชายหนุ่มกระซิบทั้งยังฉวยโอกาสหอมแก้มนุ่มอีกด้วย“งั้นปล่อยสิคะ ฉันจะได้ไปเปลี่ยน”เธออาบน้ำเสร็จแล้วใส่ชุดเดิมออกมา ไม่รู้ว่าชายหนุ่มมายืนรอตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร“อืม ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวก็ต้องถอด”เสียงทุ้มระรื่น ดวงตาคู่คมวิบวับ แม้จะเห็นว่าเจ้าของร่างนุ่มน่ากอดคลุกเคล้าชักสีหน้าไม่พอใจ“ไม่เอานะคะนาย”“จะเอา”เขาสวนขึ้นทันทีทั้งยังอุ้มอีกฝ่ายพาไปยังเตียง เจ้าตัวดิ้นขลุกขลักทั้งที่ไม่ถนัดนักด้วยแผลตรงไหล่ยังไม่หายดีแต่ก็พยายามฝืนเขา“อย่าดิ้นนักเลย เดี๋ยวแผลเจ็บเอา”“รู้ว่าฉันเจ็บก็ยังจะเอาแต่ใจ”วางร่างเล็กลงแล้วอีกฝ่ายเด้งตัวจะลุกขึ้นเขาก็จับไหล่บางสองข้างเอาไว้ ขยับมาคร่อมขาสองข้างของหญิงสาวทำเอาเจ้าตัวถึงกับตาโต“นายบังคับฉันไม่ได้นะ”“จูบนิดจูบหน่อยก็ตัวอ่อนแล้ว ไม่เห็นต้องบังคับเลย”พูดจบก็ดันอีกฝ่ายลงไปนอน โดยร่างสูงใหญ่โน้มตามอย่างใจร้อน เขาอยากกอดรัดฟัดตมิสาให้สาสมใจตั้งแต่หญิงสาวนอนป่วยอยู่โรงพยาบาลโน่นแล้ว เพราะเห็นว่าเจ็บหนักถึงไ

ฤกษ์แต่งงานของน้องสาวเขาเดือนหน้าค่อนข้างเร็วทันใจคนอยากเป็นเจ้าบ่าว ชยุตม์ไม่ถูกใจนักแต่ปล่อยนานไปกว่านี้ตมิสาจะมีแต่เสียกับเสียในเมื่อจามิกรหัวแข็งเสียขนาดนั้น อย่างไรก็คงไม่ยอมปล่อยน้องสาวเขากลับมาอยู่บ้านร่างบางก้าวลงจากรถมาโบกมือส่งยิ้มหวานให้ ชยุตม์ที่เดินออกมาหน้าโรงเรียนหลังจากอีกฝ่ายโทรบอกว่ามาถึงแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย เจ้าตัวอาสามารับเขาหลังจากฝึกซ้อมกับนักกีฬา โดยที่เขายังไม่ได้ออกแรงหนักมาก แผลเขาที่เย็บใหม่ใกล้จะหายดีแล้วและขับรถเองได้ แต่วันนี้ทั้งสองคนนัดเดตแล้วฐานิดาอยากขับรถให้เขา ทั้งที่ชยุตม์บอกว่ามันแปลกๆ เพราะเขาสบายดีไม่ได้เจ็บเหมือนตอนไปไร่ฤทธากาจอีกฝ่ายก็อ้อนจนเขาจำต้องตกลงบรรดานักกีฬาต่างก็แอบมองอย่างสนใจ แต่ไม่มีใครกล้าแซวโค้ชของตน เมื่อเห็นว่าเด็กๆ กลับบ้านกันเรียบร้อยแล้ว ชยุตม์จึงขึ้นรถไปกับ ฐานิดา“ไปบ้านพี่โมกข์นะคะ”“เดตที่บ้านผมเหรอ”ชยุตม์อดแปลกใจไม่ได้ วันนี้บิดาของเขาไปออกงานกลางคืนท่านจะกลับบ้านดึก อย่างน้อยคงสี่ถึงห้าทุ่ม เขาไม่ได้บอกหญิงสาว ไม่แน่ใจว่าเจ้าตัวแค่อยากไปขึ้นมาหรือรู้อะไรมาจากสายภายในฐานิดาไปเยี่ยมเขาบ่อยตอนที่ยังบาดเจ็บจนเป็นที่เอ็

หลังจากบิดาของตมิสากับคุณจักรกฤษณ์กลับไปแล้ว จามิกรก็พาภรรยาตนเองมายังเรือนหอ แม้มารดาของเขาจะยังไม่เอ็นดูหญิงสาวนักแต่ก็ยิ้มรับ อวยพรให้เขากับตมิสาครองคู่อย่างมีความสุขและรับขวัญด้วยเครื่องเพชรชุดใหญ่ กับกำไลข้อมือทองโบราณมรดกตกทอดรุ่นสู่รุ่นที่ท่านรับมาจากบิดาของเขา นั่นทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าแม่ของตนยอมรับคนที่เขารักเป็นศรีสะใภ้แล้วร่างสูงใหญ่ขยับเข้าไปช่วยคนตัวเล็กที่กำลังยืนเช็ดเครื่องสำอางหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปลายนิ้วแตะที่ซิปด้านหลัง ดวงตาคมฉายแววรักใคร่และต้องการระคนกัน“อะแฮ่ม”หญิงสาวเหลือบมองเขาผ่านกระจกและกระแอม ทั้งยังส่งสายตาดุมาให้อีกต่างหากจามิกรกำมือฉับ บอกตัวเองว่าไม่ได้กลัว เขาแค่ไม่อยากให้ตมิสาขุ่นเคืองเท่านั้น ชายหนุ่มมองตอบอ่อนโยนพร้อมยิ้มบาง“ผมแค่จะช่วย ไม่ได้คิดอะไรเล้ย...”“เสียงสูง ไม่น่าเชื่อถือเลยนะคะ”“จริงจริ๊ง”เขายังย้ำเสียงสูงมาอีกตมิสาจ้องอย่างจับผิด ก่อนจะยอมพยักหน้าเล็กน้อยให้ชายหนุ่มช่วยเพราะอย่างไรเธอก็จัดการเองลำบาก คิดว่าจามิกรต้องรักษาสัญญา หากเขามองเห็นคุณค่าในชีวิตคู่ของเขาและเธอใจหนุ่มเต้นแรงเมื่อได้รับอนุญาต เขากลั้นใจเลื่อนมือไปรูดซิปลงให้

“นึกว่าเราจะมาปิ๊กนิกแค่สองคนเสียอีก”ชยุตม์มองคนพูดที่กอดอกเหล่มองเขาอย่างนึกฉุน เขาเองก็ไม่คิดว่าจะมาเจอหมอนี่เหมือนกัน เมื่อหันไปมองคนรักที่เกาะแขนอยู่เธอก็ยิ้มหวานให้ แล้วรั้งให้ไปนั่งลงตรงเสื่อที่ปูริมน้ำตกซึ่งน้องสาวเขากับสามีตัวดีของน้องนั่งอยู่ก่อนแล้ววันนี้ฐานิดานัดเขาไปรับหลังโรงเรียนเลิกแล้วบอกว่าจะพาไปปิ๊กนิก แรกทีเดียวเห็นว่าเธอบอกให้พามาไร่เขาก็คิดว่าจะมาไร่องุ่น แต่กลายเป็นน้ำตก มันคงน่าสุนทรีย์ไม่น้อยถ้ามีเพียงเขากับเธอ“ฉันก็ไม่ได้อยากมาเจอหน้านายนักหรอก”เขาอดเอ่ยสวนกลับไม่ได้ระหว่างเขากับจามิกรแม้จะไม่ใช่ความเกลียดแล้ว แต่ก็ยังมีเขม่นกันอยู่ เพราะความคิดเห็นมักไม่ลงรอยกัน ชยุตม์คิดว่าอีกฝ่ายคอยขัดแข้งขัดขาเขาอยู่เรื่อย“เฮ้อ...”สองสาวถอนหายใจพร้อมกันในทันที“มิ้มขอเถอะนะคะ คุยกันปกติเถอะ”“ใช่ค่ะ ที่นิดากับมิ้มชวนพี่จากับพี่โมกข์มาเที่ยวด้วยกันก็เพราะอยากให้เจอกันบ่อยๆ จะได้คุยกันถูกคอขึ้น”“ยาก!”สองหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย แล้วต่างก็มองกันตาขุ่น ก่อนจะกอดอกหันหนีไปคนละทางฐานิดากับตมิสามองหน้ากันด้วยความอ่อนใจ พวกเธอตั้งใจนัดสองหนุ่มมาน้ำตกในช่วง