All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 181 - Chapter 190

"ที่นั่นสภาพอากาศอุ่นสบาย อาการป่วยของท่านแม่อาจหายได้เร็วขึ้นด้วยเจ้าค่ะ"บ้านเดิมของบิดาจี้หานอีตั้งอยู่ที่อำเภอเว่ยเซี่ยน เนื่องจากท่านอารองของจี้หานอีไม่อยากเดินทางมาเมืองหลวง บิดานางจึงได้ซื้อเรือนสองหลังอยู่ติดกันในนามของท่านอารองไว้ตั้งแต่หลายปีก่อน โดยหมายใจว่าหลังเกษียณอายุราชการก็จะกลับไปใช้ชีวิตอยู่เคียงข้างน้องชายนับว่ายังเคราะห์ดี ที่เรือนหลังนั้นถูกเก็บรักษาไว้ นางจึงพอมีหนทางให้ถอยร่นอยู่บ้างกล่าวมาถึงตรงนี้ จี้หานอีก็หลุบตาลงอีกครั้ง ก่อนเอ่ยแผ่วเบาว่า "หลานเพียงมาขออาศัยอยู่ไม่กี่วัน ท่านยายไม่จำเป็นต้องจัดเตรียมเรือนแยกให้หรอกเจ้าค่ะ ให้หลานพักอยู่เรือนเดียวกับท่านแม่ก็พอแล้ว"ถ้อยคำของป้าสะใภ้ใหญ่ภายในโถงเล็กเมื่อครู่นี้ แม้จี้หานอีจะนิ่งเงียบไม่ตอบรับคำใด แต่นางย่อมมองออก ตัวนางได้นำพาความเดือดร้อนมาสู่สกุลกู้อย่างแท้จริง ทั้งนางยังเป็นสตรีที่ผ่านการหย่าร้าง ในขณะที่สกุลกู้ยังมีคุณหนูผู้ยังไม่ได้ออกเรือน หากนางกับมารดาต้องรั้งอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน ต่อให้มีท่านยายคอยคุ้มครอง แต่นางเองก็คงไม่อาจทนรับความรู้สึกผิดนี้ได้อยู่ดีฮูหยินผู้เฒ่ากู้รับฟังถ้อยคำเหล่านั้

จี้หานอีพยักหน้ารับ ตอนแรกนางก็ตั้งใจจะไปพบนางหลินทันทีอยู่แล้วเมื่อก้าวเข้าสู่จวนสกุลเซี่ย จี้หานอีก็ให้กู้เยี่ยนรออยู่ที่เรือนด้านหน้าก่อน ส่วนนางกับนางหลิวพร้อมฮูหยินผู้เฒ่ากู้จะเดินเข้าไปด้านในด้วยกันจี้หานอีกระซิบสั่งการหรงชุนแผ่วเบา ให้นางไปเชิญฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยมาที่เรือนของนางหลิน อย่างน้อยฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยก็ยังเป็นคนมีเหตุผล นางเองไม่อยากให้เรื่องราวบานปลายจนดูน่าเกลียดเกินไปนักเมื่อมาถึงเรือนของนางหลิน ทันทีที่นางหลินเห็นจี้หานอีประคองฮูหยินผู้เฒ่ากู้และนางหลิวเดินเข้ามา สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางขยับกายนั่งแผ่นหลังเหยียดตรงโดยไม่รู้ตัว ก่อนฝืนยิ้มจืดชืดส่งมาให้ "ฮูหยินผู้เฒ่ากู้กับฮูหยินรองก็มาด้วยหรือ?"กล่าวจบ สายตาอันเย็นเยียบของนางก็ตวัดมองจี้หานอี "นี่ไม่ทราบคิดจะทำสิ่งใดกันอีก?""เมื่อคืนอวี้เหิงเกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนั้น เจ้าไม่อยู่ปรนนิบัติดูแลเขาก็แล้วไปเถิด ทว่านี่ก็แค่การรับอนุภรรยาคนหนึ่ง เจ้าถึงขั้นต้องไปเกณฑ์คนจากบ้านท่านตามาหนุนหลังเชียวหรือ?"เซี่ยจิ่นซึ่งนั่งอยู่ข้างกายนางหลิน ก็กำลังจ้องมองจี้หานอีอยู่เช่นกันนางเดินทางมาตั้งแต่เช้าตร

ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยได้ยินแล้วก็ทอดถอนใจ ไฉนเลยจะฟังไม่ออกว่าสกุลกู้ต้องการให้หย่าขาดกันจริง ๆ ทว่าก็ยังคงเอ่ยรั้งไว้ “เรื่องคราวก่อนเป็นความผิดของเหิงเกอเอ๋อร์ ข้าเองก็สั่งสอนเขาไปแล้ว และยิ่งรู้ดีว่าหานอีเป็นเด็กดี ผู้ใหญ่เช่นพวกเรา จะทนดูคู่บุพเพที่แสนดีต้องมาพรากจากกันได้อย่างไร”ฮูหยินผู้เฒ่ากู้เห็นว่าพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยก็ยังคงเกลี้ยกล่อมไม่เลิกรา จึงอดกล่าวไม่ได้ว่า “ท่านไม่ต้องเกลี้ยกล่อมแล้ว เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ มัวแต่พูดถึงบุญคุณความแค้นไปก็ไร้ประโยชน์ เรื่องหย่าร้างเอาเป็นว่าตกลงกันให้จบสิ้นในวันนี้เถิด”“เยี่ยนเกอเอ๋อร์บ้านข้ายังรออยู่ข้างนอก เพื่อเตรียมนำข้าวของของหานอีกลับไป”เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยเห็นสีหน้าอันเด็ดเดี่ยวของฮูหยินผู้เฒ่ากู้ ก็อดหันไปมองจี้หานอีไม่ได้ “หานอี เจ้าต้องการหย่าขาดกับเหิงเกอเอ๋อร์จริง ๆ หรือ?”จี้หานอีพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น “ท่านย่า ข้าคิดทบทวนดีแล้ว ข้ากับคุณชายใหญ่ไม่เหมาะสมกันแล้วเจ้าค่ะ”ในเมื่อพูดกันถึงขั้นนี้ เกลี้ยกล่อมมาครึ่งค่อนวันก็ยังไม่อาจรั้งไว้ได้ ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยย่อมตระหนักดีว่า สุดท้าย วาสนารักที่กลายเป

สิ้นคำกล่าวของฮูหยินผู้เฒ่ากู้ สีหน้าของนางหลินก็พลันย่ำแย่ลง สองมือกำเข้าหากันแน่นฮูหยินผู้เฒ่ากู้ปรายสายตาเย็นชามองนางหลินก่อนกล่าวต่อ “ข้าเองก็ไม่อยากพูดมากความ วันนี้ข้าจะให้หานอีเก็บข้าวของจากไป หากพวกเจ้าไม่ยินยอม ข้าก็จะเอาเรื่องที่สกุลเซี่ยตระบัดสัตย์รับอนุภรรยาในตอนนี้ไปป่าวประกาศให้ทั่วเมือง”“และอีกเรื่อง การที่เซี่ยอวี้เหิงลักลอบทำเรื่องบัดสีกับญาติผู้น้องในงานวันเกิดของย่าตนเอง เรื่องนี้ข้าก็จะป่าวประกาศให้รู้กันทั่วเช่นกัน”“เดิมทีข้าตั้งใจจะประนีประนอม แต่พวกเจ้ากลับพ่นถ้อยคำระคายหูสารพัด ราวกับว่าการที่หานอีแต่งเข้าสกุลเซี่ยนั้นเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ของนางนักหนา”“เช่นนั้นข้าขอถามหน่อยเถิด หลังนางแต่งเข้าสกุลเซี่ยแล้วได้เสวยสุขในลาภยศอันใดบ้าง”พูดพลางฮูหยินผู้เฒ่ากู้ก็ตวัดสายตาจ้องมองเซี่ยอวี้เหิงอย่างเย็นชา “นางแต่งเข้าสกุลเซี่ยมาสามปี เจ้าดีต่อนางมากเพียงใด?”“ไม่ทราบเคยดูแลนางอย่างไร?”แม้ฮูหยินผู้เฒ่ากู้จะถือกำเนิดในแดนใต้ ไม่ได้เติบโตในเมืองหลวง ทั้งบิดาก็เป็นเพียงขุนนางฝ่ายทะเบียนในสำนักปกครองมณฑล แต่นางก็เป็นถึงคุณหนูตระกูลผู้ดี แม้มีอุปนิสัยอ่อนโยน ทว่ายา

ฮูหยินผู้เฒ่ากู้เองก็คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะกลายเป็นเช่นนี้ เวลานี้เซี่ยอวี้เหิงมีสภาพย่ำแย่ ภายในห้องวุ่นวายโกลาหล เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะที่จะคุยเรื่องหย่าร้างกันอีกนางหลิวเองก็ตกใจกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้าเช่นกัน นางไม่คิดเลยว่าเซี่ยอวี้เหิงจะถึงขั้นกระอักเลือดเช่นนี้นางจึงอดเดินเข้ามาคล้องแขนจี้หานอีพลางกระซิบถามไม่ได้ “คุณชายใหญ่เซี่ยผู้นี้มีโรคซ่อนเร้นอันใดหรือไม่ เมื่อก่อนก็ไม่เห็นว่าเขาจะมีใจรักเจ้าลึกซึ้งถึงเพียงนี้ แล้วบัดนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่”จี้หานอีส่ายหน้า นางไม่รู้ และยิ่งไม่อยากคิดให้มากความบัดนี้ นางยอมหลีกทางส่งเสริมเขากับหลี่หมิงโหรวแล้ว แต่เขากลับเสแสร้งแกล้งทำเช่นนี้ นางถึงขั้นคิดในใจว่า เซี่ยอวี้เหิงคงกำลังแก้แค้นนางอยู่เป็นแน่แก้แค้นเพื่อให้นางไม่มีวันหนีพ้นจากฝันร้ายอย่างเขาไปตลอดกาลด้วยเรื่องราวในเวลานี้ จี้หานอีเข้าใจดีว่า คงไม่อาจหยิบยกเรื่องการหย่าร้างขึ้นมาพูดอีกนางเดินไปข้างกายท่านยายก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “พวกเรากลับกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ วันนี้คงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว”เลือดกองนั้นบังเอิญหยดลงบนรอยนิ้วมือที่ใช้ยืนยันตัวตนพอดี ถึงส่งหนังสือหย่าฉบับนี้ให้