LOGINShare
บทที่ 199
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 860
ฝ่ามือของเสิ่นซื่อจับอยู่บนเอวของจี้หานอี ความจริงมองแทบไม่ออกเลยว่านางอ้วนขึ้น ด้วยช่วงเอวยังคงนุ่มนิ่ม สัมผัสแล้วคล้ายมีเนื้อเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ต่างจากยามปกติสักเท่าใดเขาจึงปลอบนาง “ถึงอ้วนขึ้นก็ไม่เป็นไร ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็ยังคงเป็นเจ้า และไม่ว่าเจ้าจะเป็นเช่นไรข้าก็ชอบทั้งสิ้น”จี้หานอีโอบแขนรอบลำคอเสิ่นซื่อ ก่อนวางคางลงบนไหล่ของเขา แล้วกล่าวเสียงแผ่วเบา “ท่านพี่ไม่รังเกียจก็จริง แต่ข้ายังต้องออกไปพบปะผู้คนนะเจ้าคะ”เสิ่นซื่อคลี่ยิ้มบาง “สตรีที่อ้วนกว่าเจ้ามีอยู่น้อยหรือไร แล้วพวกนางออกไปพบผู้คนกันอย่างไรเล่า?”จี้หานอีกัดริมฝีปาก “มันไม่เหมือนกันนี่”เสิ่นซื่อโอบกอดเรือนร่างอันนุ่มนิ่มของจี้หานอี แม้อีกประเดี๋ยวจะต้องไปห้องหนังสือ แต่ยามนี้กลับยังคงพูดคุยกับนางด้วยความอดทน “ไม่เหมือนกันอย่างไร?”จี้หานอีตอบกลับมาด้วยเสียงแผ่วเบา “อ้วนแล้วไม่งามเจ้าค่ะ”“ข้าไม่อยากไม่งาม”เสิ่นซื่อยกยิ้มมุมปาก ขณะเอนกายถอยออกไปเล็กน้อย ก่อนยื่นมือประคองใบหน้าของจี้หานอีไว้และพินิจโดยละเอียด ไม่นึกเลยว่านางจะใส่ใจกับรูปลักษณ์ของตนเองถึงเพียงนี้เขาพลันนึกถึงบรรดาน้ำอบ น้ำมันดอกไม
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 859
เมื่อสาวใช้กลับมารายงานจี้หานอีว่านางจางได้พบกับนางไป๋และพูดคุยกัน จี้หานอีก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อยสิ่งที่พวกนางพูดคุยกันย่อมหนีไม่พ้นเรื่องเดิม ๆ เป็นแน่ความจริงช่วงนี้นางไป๋เริ่มทำตัวสงบเสงี่ยมลงแล้ว ไม่ได้หาเรื่องยุ่งยากให้จี้หานอีอีก ตรงกันข้าม กุญแจคลังใหญ่ของจวนสกุลเสิ่นอยู่ในมือนางไป๋ ทุกครั้งที่ต้องไปหานาง นางไป๋ก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ไม่เคยเกิดปัญหาอันใดยามค่ำเมื่อเสิ่นซื่อกลับมา จี้หานอีไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องในวันนี้ กลับเป็นเสิ่นซื่อที่ถามขึ้นก่อน “วันนี้ป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้ามาหาหรือ?”จี้หานอีผงกศีรษะ พลางกินขนมที่เสิ่นซื่อนำกลับมา ก่อนเงยหน้ามองเขาแล้วถาม “มีอันใดหรือเจ้าคะ?”เสิ่นซื่อมองท่าทางยามจี้หานอีกินขนม นางยังคงเป็นคนช่างกิน แม้กำลังพูดอยู่ แต่มือก็ไม่เคยชะลอการส่งขนมเข้าปาก เขาจึงยิ้มเล็กน้อย “คุยอะไรกันบ้าง”จี้หานอีจึงเล่าเรื่องนายท่านสามสกุลไป๋ให้เขาฟังจากนั้นจึงถามด้วยความอยากรู้ “ท่านพี่คิดปล่อยตัวเขาเมื่อใดหรือเจ้าคะ”เสิ่นซื่อปรายตามองจี้หานอีปราดหนึ่ง “น่าจะเดือนหน้า”“ขังเขามานานพอสมควรแล้ว บทเรียนที่ควรให้จดจำก็น่าจะมากพอแล้วเช่นกัน”
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 858
จี้หานอีมักเป็นคนอ่อนโยนและไม่เคยแสดงท่าทีแข็งกร้าวกับผู้คนมาแต่ไหนแต่ไร ทว่านางกลับส่ายหน้าปฏิเสธนางจาง “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ”นางจางถึงกับซวนเซไปเล็กน้อยทันทีที่นางจางและกู้หว่านอวิ๋นเดินออกไป หรงชุนก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า “ฮูหยินกู้เปลี่ยนไปแล้วหรือไรกัน นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเจ้าคะที่บ่าวเห็นนางร้องไห้”“อีกทั้งเมื่อครู่นี้จู่ ๆ นางก็คุกเข่า ทำเอาบ่าวเองตกใจแทบแย่”จี้หานอีก้มหน้าลงจิบน้ำชา ความหอมของชาชุ่มชื่นรื่นคอ นางกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “ก่อนหน้านี้นางคิดว่าที่จวนหรงกั๋วกงหมายตากู้หว่านอวิ๋น ย่อมเป็นเพราะพวกเขาถูกใจกู้หว่านอวิ๋นจริง ๆ นางจึงรู้สึกภาคภูมิใจ”“แต่ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่พวกเขาหมายตาไว้คืออะไรกันแน่”อีกด้านหนึ่ง กู้หว่านอวิ๋นและนางจางเพิ่งเดินออกมาจากเรือนของจี้หานอีได้ไม่นาน ระหว่างทางก็บังเอิญพบเข้ากับนางไป๋พอดีไม่ต้องสงสัยเลยว่า นางไป๋ทราบดีว่านางจางมาเยือน จึงจงใจมาดักรออยู่บริเวณทางแยกนางไป๋ส่งยิ้มพลางบอกให้สาวใช้ข้างกายจี้หานอีที่เดินมาส่งกลับไปก่อน นางกล่าวกับสาวใช้ผู้นั้นอย่างเปิดเผยว่าจะขอสนทนากับนางจางสักครู่ จากนั้นจึงชวนนางจางให้แวะไปนั่งพ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 857
การคุกเข่าของนางจางในครั้งนี้ช่างกะทันหันเสียจริง จี้หานอีเองก็คาดไม่ถึงว่าอยู่ดี ๆ นางจางจะคุกเข่าลงมาเช่นนี้กู้หว่านอวิ๋นที่ยืนอยู่ด้านข้างยิ่งเบิกตาโตจ้องมองมารดาผู้คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความตกตะลึง รู้สึกเพียงว่านี่เป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อยิ่งนักจี้หานอีย่อมไม่อาจรับการคุกเข่าเช่นนี้ได้ ยามนี้ชื่อเสียงเป็นสิ่งสำคัญ ไม่ว่าจะถูกหรือผิด ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงผู้น้อย หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปคงทำให้ชื่อเสียงของนางต้องมัวหมองเป็นแน่ยังนับว่าโชคดีที่นางสั่งให้บรรดาสาวใช้ภายในห้องถอยออกไปก่อนแล้ว จึงช่วยลดทอนเรื่องยุ่งยากไปได้บ้างจี้หานอีโน้มกายลงประคองท่อนแขนของนางจาง ขณะจ้องมองดวงตาอันรื้นด้วยหยดน้ำตาของอีกฝ่าย นางไม่ได้คิดอยู่แล้วว่านางจางจะสำนึกผิดจริง ๆ เนื่องจากคนเห็นแก่ตัวย่อมไม่มีวันสำนึกผิดนี่เป็นเพียงการกระทำที่ไตร่ตรองมาอย่างดีแล้วก็เท่านั้นหากนางจางไม่โง่เขลา ย่อมต้องรู้ดีว่าเหตุใดจวนหรงกั๋วกงถึงได้อยากจัดงานมงคลครั้งนี้นางกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา "ยิ่งท่านป้าสะใภ้ทำเช่นนี้ วันหน้าข้าก็ยิ่งไม่อยากพบหน้าท่านป้าสะใภ้อีกนะเจ้าคะ""หากวันหน้าท่านป้าสะใภ้ยังทำเช่นนี้อ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 856
จี้หานอีพยักหน้า “ป้าสะใภ้ใหญ่กล่าวได้ถูกต้องแล้ว เรื่องในอดีตก็ปล่อยผ่านไปเถิด เรามาพูดถึงเรื่องในยามนี้กันดีกว่า”“เรื่องการแต่งงานในครั้งนี้ ข้าเคยบอกไปนานแล้วว่าจวนหรงกั๋วกงไม่ได้หวังดี แต่ป้าสะใภ้ใหญ่กลับหาว่าข้าทนเห็นหว่านอวิ๋นได้ดีไม่ได้”“บัดนี้หว่านอวิ๋นหมั้นหมายเรียบร้อยแล้ว ข้าย่อมต้องแสดงความยินดี แต่หากจวนหรงกั๋วกงปรารถนาจะสู่ขอโดยไม่มีเจตนาแอบแฝง และฮูหยินใหญ่สกุลไป๋ก็ชื่นชอบหว่านอวิ๋นจากใจจริง ต่อให้นายท่านสามสกุลไป๋ไม่ถูกปล่อยตัวออกมา มันก็ไม่ได้เกี่ยวอันใดกับน้องหญิงเลย หรือพวกเขายังคิดจะข่มเหงรังแกน้องหญิงเพราะเหตุนี้?”สีหน้าของนางจางพลันแข็งค้างอยู่อย่างนั้น ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้ดึงกู้หว่านอวิ๋นให้ลุกขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ต่อให้เมื่อก่อนข้าจะเคยทำเรื่องที่ไม่ถูกต้องไปบ้าง แต่ตอนเจ้ายังเด็ก ไม่ทราบข้าดีต่อเจ้าเช่นไร?”จี้หานอีเงยหน้าขึ้นมองนางจางผู้ลุกขึ้นยืน “หากท่านพ่อเกิดเรื่องตั้งแต่ตอนที่ข้ายังเด็ก ป้าสะใภ้ใหญ่ยังจะดีต่อข้าอยู่หรือไม่?”ใบหน้าของนางจางซีดเผือดลง สายตาของจี้หานอีทั้งเย็นชาและห่างเหิน ภายในแววตาอันเรียบเฉยนั้นราวกับมีความสงบนิ่งท
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 855
นางจางมองปฏิกิริยาของจี้หานอีด้วยความเหม่อลอย พินิจรอยยิ้มตามมารยาทแต่ก็บอกถึงความห่างเหินบนใบหน้าของอีกฝ่ายรอยยิ้มเช่นนี้กลับทำให้นางจางรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาในใจ ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ตนเองเคยกระทำต่อจี้หานอีพลันฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำในชั่วขณะนี้ นางตระหนักอย่างชัดเจนยิ่งกว่าครั้งใดว่าจี้หานอีไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป บัดนี้อีกฝ่ายคือผู้สูงศักดิ์ ตัวนางและสกุลกู้ล้วนต้องอาศัยบารมีนาง ทว่าในอดีตความสัมพันธ์ระหว่างพวกนางทั้งสองกลับไม่สู้ดีนักนางจางพลันรู้สึกกระดากอายพูดอะไรไม่ออกกู้หว่านอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้างนางจางเห็นมารดาอึกอักไม่ยอมเอ่ยปากเสียที ก็ทนรอไม่ไหวชิงพูดขึ้นก่อนว่า "งานแต่งของข้ากำหนดวันแน่นอนแล้วเจ้าค่ะ เป็นเดือนหน้า วันนี้พวกเราจึงตั้งใจมาบอกกล่าวให้พี่หญิงทราบไว้"จี้หานอีหันไปมองกู้หว่านอวิ๋น เห็นนัยน์ตาของอีกฝ่ายทอประกายระยิบระยับ แฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจราวกับได้เชิดหน้าชูตาเสียทีแต่ชาติตระกูลของจวนหรงกั๋วกงนั้นไม่ธรรมดาจริง ๆ บุรุษที่กู้หว่านอวิ๋นจะแต่งงานด้วยนับว่าเป็นผู้มีความสามารถโดดเด่น การที่นางจะมีสีหน้าเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกอันใดจี้หานอีเพียงพยักห
You May Also Like
อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู999.2K viewsปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว185.4K viewsเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่73.0K viewsข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.2K viewsเมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80
หลี่จินผิง217 viewsหวนคืนกี่ครา ข้าหวังเพียงชีวิตรอด
LittleLyn51 viewsไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ
จันทร์ส่องแสง374 viewsจิวอิงภรรยาพลิกชะตา
ซินเสวี่ย1.2K views
