ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา의 모든 챕터: 챕터 171 - 챕터 180

ภายใต้ความมืดมิดอันเงียบสงบ รถม้าคันหนึ่งค่อย ๆ จอดลงในบริเวณที่ไม่ไกลจากด้านหลังสะพานอันผิงมากนัก เสิ่นซื่อใช้นิ้วเดียวเลิกมุมม่านรถม้าขึ้น นัยน์ตาอันเย็นชาทอดมองเงาร่างที่กำลังนั่งขดตัวเป็นก้อนกลมอยู่ท่ามกลางความมืดมิดอย่างเงียบงันเงาร่างนั้นสั่นสะท้านเล็กน้อย คล้ายกำลังหลั่งน้ำตาสะพานแห่งนี้หาใช่สถานที่ครึกครื้น เป็นเพียงย่านชานเมืองอันห่างไกล แต่กลับมีทิวทัศน์งดงามเป็นเอกลักษณ์เซี่ยอวี้เหิงเพียงรับอนุภรรยา ต้องมานั่งเศร้าเช่นนี้เพื่อคนพรรค์นั้น ช่างไม่คุ้มค่าแม้แต่น้อยยามนี้จี้หานอีกำลังเท้าแขนพิงอยู่บนโต๊ะหิน นางคล้ายตกลงไปในห้วงความฝันอันแสนยาวนาน ในความฝันนั้น ท่านพ่อกำลังอุ้มนางเดินเข้าไปในร้านค้าอันคึกคัก พลางถามว่านางอยากซื้อขนมชิ้นใดเมื่อดวงตาปรือขึ้นมาเล็กน้อย ท่ามกลางความเลือนลาง นางก็เห็นท่านแม่ยืนอยู่ไม่ไกล กำลังส่งยิ้มมองมาที่นางกับท่านพ่อ ขอบตาของนางพลันร้อนผ่าว ก่อนจะก้าวเดินไปหาท่านแม่พายุลมหนาวพัดผ่านศาลาแทรกตัวเข้าไปในคอเสื้อ ปอยผมพัดระพวงแก้มปลิวไสวในอากาศ แต่นางกลับไม่รู้สึกถึงความเหน็บหนาว ในใจเพียงคิดว่า ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเป็นเช่นในอดีต ทุกสิ่งทุก

รูปร่างของจี้หานอีแม้อรชรอ้อนแอ้น แต่กลับไม่ได้ผอมแห้งจนเกินไป มองดูแล้วช่างมีน้ำมีนวลเปล่งปลั่งนักนางกำลังสะลึมสะลือขณะถูกดันชิดมุมรถม้า เงาร่างเบื้องหน้ามืดทะมึน แสงสลัวที่เดิมทีก็ไม่ได้สว่างมากนัก จึงยิ่งถูกเรือนร่างสูงใหญ่ของเสิ่นซื่อบดบังไปเสียกว่าครึ่ง ชายหนุ่มกักร่างนางไว้ภายใต้เงาทะมึนของตนเองจี้หานอีเวลานี้ยังคงงุนงงคล้ายจมอยู่ในห้วงฝัน ดวงตาหรี่เปิดเพียงครึ่ง มองดูอย่างเลื่อนลอย เห็นเพียงคนตรงหน้าสวมชุดขุนนางสีแดง ครั้นหลุบตาลงก็เห็นเข็มขัดลายแรดบนชุดขุนนาง พอช้อนตาขึ้นอีกครั้งก็เห็นลวดลายสัตว์ร้ายบนหน้าอกเสื้อนางแยกไม่ออกว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าคืออะไร จึงยื่นมือออกไปหมายสัมผัสลายปักสัตว์วิเศษเซี่ยจื้อ ก่อนรู้สึกว่าเขี้ยวแหลมคมนั้นช่างน่ากลัว และด้วยความมึนงงจึงทำให้นางเผลอรวบกำคอเสื้อของเสิ่นซื่อไว้แน่นโดยไม่รู้ตัวเสิ่นซื่อปรายตามองท่าทีของจี้หานอีเวลานี้ ก่อนก้มลงมองนิ้วมือของนางที่กำแน่นอยู่บนคอเสื้อตนเองเขาเป็นคนเจ้าระเบียบและรักษาภาพลักษณ์ จึงไม่อาจทนเห็นรอยยับย่นปรากฏบนอาภรณ์ที่สวมใส่ แต่ยามนี้เมื่อถูกจี้หานอีกำจนเกิดรอยยับ เขากลับจับจ้องมองมือขาวผ่องนุ่มนิ่

ริมฝีปากของจี้หานอีช่างอ่อนนุ่มมีความละมุนดุจผืนน้ำนุ่มนวลราวเพียงขบเม้มแผ่วเบาก็จะละลายหายไปแม้ตระหนักดีว่าจี้หานอีกระทำไปโดยไม่รู้ตัว แต่เสิ่นซื่อกลับไม่อาจข่มกลั้นอีกต่อไป จึงบดจูบนั้นให้ลึกล้ำยิ่งขึ้นร่างกายแข็งเกร็งประดุจสายธนูที่ถูกรั้งจนตึง ฝ่ามือซึ่งทาบทับอยู่บนแผ่นหลังของจี้หานอีอดรั้งร่างอ่อนนุ่มในอ้อมอกให้แนบชิดมากขึ้นไม่ได้แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจูบนางก็ตามครั้งแรกคือตอนที่นางพลัดตกน้ำ เวลานั้นเขายังไม่ประสีประสาเรื่องการจูบ เพียงสัมผัสริมฝีปากนางแผ่วเบาเท่านั้นบัดนี้ เมื่อได้ลิ้มรสความหอมหวานภายในปากนาง เสิ่นซื่อก็รู้สึกเพียงว่าทั่วร่างมีหยาดเหงื่อร้อนผ่าวผุดซึม ความรู้สึกซาบซ่านถึงกระดูกทำเอาเขาแทบสิ้นสติ สุดท้ายความอดกลั้นทั้งมวลที่เคยคิดว่าตนมี ก็ต้องมาพังทลายลงเมื่อพบเจอช่วงเวลานี้หมดสิ้นชายหนุ่มละทิ้งสติสัมปชัญญะ ทุกสิ่งที่เขาปรารถนาจะกระทำต่อนาง ล้วนพลุ่งพล่านอยู่ในห้วงความคิดอย่างบ้าคลั่ง หลังมือที่บีบเค้นอยู่บนเอวคอดปรากฏเส้นเลือดปูดโปน เขารู้สึกเพียงอยากจุมพิตให้ลึกล้ำขึ้น ปรารถนาเพียงให้เรือนร่างนางแนบชิดติดกับเขาให้แนบสนิทยิ่งกว่าเดิมปรา

ครั้นเห็นเสิ่นซื่อเอาแต่จ้องมองมานิ่งเงียบ แววตาอันเข้มงวดนั้นคล้ายกำลังพิจารณาจับผิด ดูเคร่งขรึมราวไม่เชื่อคำพูดนางนัก หญิงสาวจึงเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาอีกครั้งเสิ่นซื่อนั่งเอนกาย ท่วงท่ายังคงดูสูงศักดิ์ กอปรกับรูปร่างที่สูงโปร่ง เมื่อสวมใส่ชุดขุนนางก็ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าดูหล่อเหลาดุจหยกงามผุดผ่อง เพียงทอดสายตาจ้องมอง ก็แผ่กลิ่นอายกดดันคล้ายเป็นผู้กุมชะตาชีวิตผู้อื่นแล้วเขาจ้องมองจี้หานอีพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "นึกอย่างไรถึงดื่มสุราร้อนแรงเช่นสุราเหมยซานเล่า?"จี้หานอีถึงกับพูดไม่ออก นางให้หรงชุนไปซื้อสุราเหมยจื่อไม่ใช่หรือ...พลันนึกขึ้นได้ว่าหรงชุนอ่านหนังสือไม่ออก ร้อยทั้งร้อยคงหยิบมาผิดเป็นแน่สมองอันสับสนวุ่นวายของจี้หานอีจึงเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้บางส่วน นางลอบมองเสิ่นซื่ออย่างระแวดระวังขณะถาม "ข้าน้อยคงเมามายเสียแล้วกระมัง…?"เสิ่นซื่อพยักหน้า ก่อนชี้ถ้วยน้ำแกงบนโต๊ะเล็กทางด้านข้าง และหันมามองนาง "ข้าเป็นคนป้อนน้ำแกงสร่างเมาให้เจ้าเอง"ใบหน้าของจี้หานอีพลันร้อนผ่าว มิน่าเล่านางถึงมาอยู่บนรถม้าของเสิ่นซื่อ คงเป็นเพราะนางเมามาย แล้วเสิ่นซื่อมาพบเข้าพอดีสินะน่าเส

นางหลิวเป็นคนแรกที่เอ่ยปากถามขึ้น “หานอีหย่าขาดจากสกุลเซี่ยกลับมาก็ดีแล้ว สกุลเซี่ยนั่นมีอะไรวิเศษหนักหนา? ผิดคำมั่นสัญญาแต่หนหลังที่บอกว่าจะไม่รับอนุไม่พอ ซ้ำยังรับคนที่ทำร้ายหานอีเข้ามาอีก”“ผู้ใดบ้างจะทนเรื่องพรรค์นี้ไหว? คนเรามีเลือดเนื้อจิตใจหาใช่ตุ๊กตาดินปั้น ไยต้องทนรั้งอยู่รับความน้อยเนื้อต่ำใจด้วยเล่า?”นางจางปรายตามองนางหลิวปราดหนึ่ง ก่อนแค่นยิ้มบางเบาด้วยสีหน้าเย็นชา “น้อยเนื้อต่ำใจรึ? ชาติตระกูลสูงส่งอย่างสกุลเซี่ย ต่อให้ต้องทนน้อยเนื้อต่ำใจ ก็ยังได้ใช้ชีวิตสุขสบายบนกองเงินกองทอง”“อีกอย่าง นี่ก็ยังไม่ได้หย่าขาดกันเสียหน่อย จู่ ๆ หนีกลับมาเช่นนี้ จะให้เรียกว่ากระไร?”“แม้หานอีไม่ได้ใช้แซ่กู้ แต่การซมซานกลับมาพึ่งพิงสกุลกู้ ไม่ทราบในเมืองหลวงมีสตรีที่หย่าร้างสักกี่คน? นี่ไม่กลัวว่าจะทำให้คุณหนูในจวนที่ยังไม่ออกเรือนต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงตามไปด้วยหรือไร”จี้หานอีหลุบตาลงต่ำ ใจนึกอยากตอบกลับไปว่าตนเองก็ไม่ได้คิดอยู่รบกวนสกุลกู้นานนัก แต่ก็ถูกท่านยายเรียกให้เข้าไปหาเสียก่อนทันทีที่จี้หานอีเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างกายท่านยาย ฝ่ามือของนางก็ถูกผู้เป็นยายกอบกุมไว้แน่นฮูหยินผ