LOGINShare
บทที่ 202
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 842
ตอนที่เสิ่นซื่อก้าวเข้ามาภายในห้องนอน เวลายังไม่ดึกเท่าใดนักภายในห้องนอนไม่มีสาวใช้คอยปรนนิบัติ จี้หานอีเองก็ยังไม่หลับ นางกำลังนั่งอยู่บนขอบเตียง เมื่อเห็นเสิ่นซื่อก้าวเข้ามา เพียงปรายตามองเขาปราดหนึ่ง ก็ขยับขึ้นไปบนเตียง โดยไม่ได้เข้าไปช่วยเขาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นที่ผ่านมาเสิ่นซื่อทอดสายตามองแผ่นหลังของจี้หานอีพลางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะขยับกายเข้าไปหา ถึงได้เห็นว่าขอบตาของจี้หานอีนั้นแดงก่ำเสิ่นซื่อขมวดคิ้วมุ่น รีบยื่นมือไปเชยคางของจี้หานอีให้หันหน้ามาหา พลางถามนางว่า "เป็นอันใดไป?"นัยน์ตาของจี้หานอีรื้นด้วยหยาดน้ำตา ทอประกายระยิบระยับ ดวงตาดุจเมล็ดซิ่งช้อนมองเสิ่นซื่อเล็กน้อย ก่อนหลุบตาลง "ถั่วเขียวต้มน้ำตาลที่ข้าทำมันไม่อร่อย จนท่านพี่ต้องรังเกียจถึงเพียงนี้เลยหรือเจ้าคะ?"นิ้วหัวแม่มือของเสิ่นซื่อลูบไล้ไปตามหางตาของจี้หานอี หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบ ก่อนกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ "ไม่ได้รังเกียจสักหน่อย"จี้หานอีจึงหันหน้าหนี "ข้าอุตส่าห์ใช้เวลาทั้งบ่ายต้มให้ท่านพี่ จนมือถูกลวกแดงไปหมด ทว่าท่านพี่กลับทานไปเพียงคำเดียว ที่แท้ก็เป็นเพราะสิ่งที่ข้าทำไม่ถูกใจท่านพี่ ไม่ได้รับควา
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 841
แต่ตัวนางกลับถูกเสิ่นซื่อกดไว้ จี้หานอีจึงไม่อาจหยัดกายลุกขึ้น ขณะกำลังจะอ้าปากบอกให้เสิ่นซื่อปล่อยมือ ริมฝีปากของนางก็ถูกปิดกั้นด้วยแตงหวานฉ่ำชิ้นหนึ่งที่เสิ่นซื่อป้อนเข้ามาจากนั้นก็ได้ยินเสิ่นซื่อสั่งแม่นมฟางที่อยู่ด้านนอก ให้ไปถ่ายทอดคำพูดที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าว่า นางเพิ่งกลับจากการตีคลีจนเหนื่อยล้า ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยไปคารวะจี้หานอีกัดแตงหวานไปหนึ่งคำ ก่อนหันกลับไปมองเสิ่นซื่อ "ท่านพี่ไม่ใช่เพิ่งบอกว่าข้าไม่สบายหรอกหรือ นี่ก็เท่ากับบอกว่าร่างกายข้าทนความเหน็ดเหนื่อยไม่ได้ ฝั่งท่านแม่คงต้องคิดว่าร่างกายข้าอ่อนแออีกแล้ว ประเดี๋ยวก็คงสรรหายาบำรุงมาให้ข้ากินอีกแน่"เสิ่นซื่อจ้องมองจี้หานอีพลางเลิกคิ้วยิ้ม "หรือเจ้าอยากให้ผู้อื่นคิดว่าสุขภาพของเจ้าแข็งแรงดี จะได้ไปคอยปรนนิบัติทุกวัน? ตอนนี้ยังคิดจะลุกไปแต่งตัวแล้วตามไปอีกหรือ?"คำพูดนี้ทำเอาจี้หานอีถึงกับไม่รู้จะตอบอย่างไรหากกล่าวเช่นนี้ นางย่อมไม่อยากไป แต่คนที่นางต้องไปปรนนิบัตินั้นคือแม่สามี การที่เสิ่นซื่อพูดเรื่องนี้ จี้หานอีย่อมไม่อาจยอมรับได้ จึงได้แต่อึกอักไม่ยอมตอบเท่านั้นเสิ่นซื่ออ่านความคิดของจี้หานอีออกแต่แรกแล้ว
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 840
ทางด้านนี้ทันทีที่จี้หานอีและเสิ่นซื่อกลับออกไป ฮองเฮาก็หันไปมองชายารัชทายาทผู้เอาแต่ก้มหน้าเงียบอยู่ข้างกายด้วยความเย็นชา "ข้าได้ยินมาว่าเมื่อคืนเจ้าอาละวาดอีกแล้วหรือ?"เฉิงหลานหรูชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับด้วยความน้อยใจ "องค์รัชทายาทไม่เสด็จไปหาหม่อมฉันที่ตำหนักเป็นเดือนแล้วนะเพคะ หม่อมฉันอุตส่าห์นำน้ำแกงไปถวาย องค์รัชทายาทก็ไม่ยอมให้เข้าเฝ้า หม่อมฉันเพียงร้องไห้อยู่หน้าประตูครู่หนึ่งเท่านั้น จะนับว่าอาละวาดได้อย่างไร"ขณะเฉิงหลานหรูกล่าว สายตาก็ลอบชำเลืองมององค์รัชทายาทผู้ยืนอยู่ข้างหน้าต่างเล็กน้อย ปากบอกว่าน้อยใจ แต่ความจริงคือต้องการฟ้องให้ทราบนั่นเองเมื่อองค์รัชทายาทได้ยินเสียงของเฉิงหลานหรู ก็หันกลับมามองนางด้วยแววตาเย็นชา ชายาผู้นี้เดิมทีก็เป็นคนที่เสด็จย่ายัดเยียดมาให้ จะให้เขาบอกว่าชอบหรือไม่ชอบก็คงไม่ได้ ขอเพียงนางไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย เขาก็พร้อมจะให้เกียรติและปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี ไม่คิดทำให้นางต้องลำบากใจเพียงแต่ช่วงนี้เขาเองทำงานหนักนัก โดยเฉพาะเรื่องเขื่อนกั้นแม่น้ำหย่งชุน เสด็จพ่อมีรับสั่งให้เขาไปตรวจสอบด้วยตนเอง นี่ก็เพิ่งกลับมาถึงเมื่อสองวันก่อน พอกลับมาก็ต้
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 839
ทางด้านจี้หานอี การแข่งขันดำเนินมาถึงช่วงท้ายแล้ว ฝ่ายสีแดงทำคะแนนนำไปหนึ่งลูกคว้าชัยชนะ ชุยจิ้งหมิ่นยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี นางหันมายิ้มให้จี้หานอีพลางกล่าว “ปีหน้าข้าจะไม่ยอมออมมือให้เจ้าแล้ว”จี้หานอีรีบโบกมือปฏิเสธ “ระหว่างพวกเราไม่มีผู้ชนะหรือผู้แพ้หรอก เป็นเพียงการประลองฝีมือกันเท่านั้น”ชุยจิ้งหมิ่นหัวเราะร่วน “นั่นก็จริง”กลุ่มผู้ชนะของพวกนางยังต้องขึ้นไปรับรางวัลบนอัฒจันทร์ จี้หานอีจึงบอกลาชุยจิ้งหมิ่นไปก่อน โดยกล่าวว่าวันหน้าค่อยมาสนทนากันให้ละเอียดเสิ่นซู่อี๋อยู่ฝ่ายเดียวกับจี้หานอี นางจึงเดินตามหลังจี้หานอีไป พร้อมกันนั้นก็จ้องมองแผ่นหลังของจี้หานอี วันนี้จี้หานอีได้หน้าไปเต็ม ๆ ส่วนนางที่เดิมทีตีคลีไม่เป็น แต่กลับถูกมารดาผลักดันแกมบังคับให้มาลงแข่ง หลายครั้งที่เกือบพลัดตกจากหลังม้า ก็ได้จี้หานอีตาไวคอยช่วยประคองไว้ เรียกว่าไม่ได้หน้าแล้วยังต้องขายหน้าไม่น้อยอีกเวลานี้ในใจจึงรู้สึกขมขื่นอธิบายไม่ถูก เดิมทีนางมีชื่อเสียงในฐานะสตรีผู้เพียบพร้อมด้วยพรสวรรค์ แต่หลังการแข่งขันตีคลีในครั้งนี้ เกรงว่าแม้แต่ชื่อเสียงก็คงรักษาไว้ไม่ได้ ในเมื่อองค์ชายรองทรงโปรดปรานสตรีที่ตีค
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 838
แผ่นหลังโค้งงอลงอย่างไม่อาจควบคุม ตัวคนแทบหายใจไม่ออกความเสียใจดั่งเกลียวคลื่นยักษ์ถาโถม หวังซัดเขาให้จมดิ่งลงสู่ผืนน้ำ และขาดใจตายไปในลมหายใจนี้ใช่แล้ว เขาไม่รู้ มีเรื่องราวอีกมากมายที่เขาไม่เคยรู้ เดิมทีคิดว่านางเป็นคนจืดชืดน่าเบื่อ ทว่านางไม่เคยเป็นเช่นนั้นเลย...คนที่ยืนอยู่ด้านข้างมองเห็นความผิดปกติของเซี่ยอวี้เหิง จึงรีบดึงตัวเขาไว้ "พี่เซี่ย ท่านเป็นอะไรไป?"เซี่ยอวี้เหิงโบกมืออย่างยากลำบาก ก่อนสะบัดมืออีกฝ่ายออกแล้วเดินโซเซไปด้านนอกเซี่ยอวี้เหิงในยามนี้ กระทั่งความกล้าที่จะมองจี้หานอีเพิ่มอีกสักปราดก็ยังไม่มีเซี่ยอวี้เหิงพุ่งตัวออกจากฝูงชน ร่างกายโงนเงนแทบยืนไม่อยู่ เบื้องหน้าพลันมีกลิ่นหอมอันคุ้นเคยลอยมากระทบจมูก เขาฝืนข่มความรู้สึกอยากอาเจียนแล้วเงยหน้าขึ้น สายตาพลันสบเข้ากับดวงตาอันแสนเย็นชาของหลี่หมิงโหรวหลี่หมิงโหรวช่วยประคองเซี่ยอวี้เหิงขึ้นมาอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มเย็นชาของนางแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน ขณะขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเซี่ยอวี้เหิงว่า "ท่านพี่ได้ยินว่าจี้หานอีมาตีคลี ก็เลยตามมาดูงั้นหรือ?""ในเมื่อท่านพี่ตัดใจจากนางไม่ได้ถึงเพียงนี้ แล้วเหตุใดตอนนั้นถึงได้เ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 837
ลูกที่จี้หานอีตีไปเมื่อครู่เรียกได้ว่ายอดเยี่ยมยิ่ง ท่วงท่าปราดเปรียว แม้จะเป็นเรือนร่างอันบอบบางของสตรี แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับเฉียบขาด ไร้ซึ่งความเชื่องช้าอืดอาด เต็มเปี่ยมด้วยความพลิ้วไหวคล่องแคล่วโดยเฉพาะอย่างยิ่งจังหวะพลิกกายกลับมานั่งบนหลังม้า แผ่นหลังอันเหยียดตรงนั้นก็ช่างดูสง่างามแฝงความทะนงตนเล็กน้อย ชวนให้ผู้คนไม่อาจละสายตาเจียงเสวียนทอดสายตามองลงไปที่สนามตีคลี เงาร่างนั้นได้นำพาความตื่นตะลึงอันงดงามมาสู่การแข่งขันตีคลีในวันนี้องค์ชายรองเจียงเซิงจับจ้องไปที่ร่างของจี้หานอีเขม็ง ก่อนกล่าวกับเจียงเสวียนที่อยู่ข้างกายด้วยความตื่นเต้นว่า "เสด็จพี่ สตรีชุดขาวที่เพิ่งทำคะแนนไปเมื่อครู่คือคุณหนูจากตระกูลใดหรือ?"เจียงเสวียนรีบกระตุกแขนเสื้อของเจียงเซิง เสด็จพ่อยังคงประทับอยู่ด้านข้างและมองลงไปด้านล่าง จึงเตือนไม่ให้น้องชายเสียกิริยาขณะกำลังจะอ้าปากบอกเจียงเซิงว่านั่นคือภรรยาของท่านน้า เพื่อให้อีกฝ่ายรีบสงบปากคำ ในทันใดนั้นเสด็จพ่อที่ประทับอยู่ทางด้านข้างกลับตรัสขึ้นมาเสียก่อนว่า "นางคือน้าสะใภ้ของเจ้า"ด้วยความที่รับชมอยู่ห่างไกล จึงมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน การที่สามารถจดจำไ
You May Also Like
ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา591.9K viewsยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน444.1K viewsจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.3K viewsสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน714.8K viewsทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง
ภัสสพิชชา2.7K viewsลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ
แคลร์ออสติน1.4K views4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก
หวงตี้ny205 viewsตายแล้วเกิดใหม่ ดันเป็นฮ่องเต้
อักษราลัย185 views
