جميع فصول : الفصل -الفصل 470

จี้หานอีเพิ่งตื่นขึ้นมา ในหัวยังคงงัวเงียสะลึมสะลือ ทว่าพอรู้สึกตัวอีกที อุปกรณ์ทำความสะอาดร่างกายทุกชนิดก็ถูกจัดวางเตรียมไว้ตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว มีสาวใช้ห้าหกคนยืนเรียงรายอยู่เบื้องหน้า คนหนึ่งประคองกระโถนและถ้วยชาเข้ามาให้จี้หานอีบ้วนปากยามเช้า ชาถ้วยนั้นผสมเกลือเขียว สะระแหน่ และกานพลู จากนั้นก็มีคนยกอ่างทองแดงใส่น้ำอุ่นอุณหภูมิกำลังดีมาให้ล้างมือ ตามด้วยส่งผืนผ้าฝ้ายทอไหมเส้นนุ่มชุ่มน้ำมาให้เช็ด ทุกเรื่องราวดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ สาวใช้ทยอยถอยออกไปทีละคน ก่อนจะมีสาวใช้คนใหม่เข้ามาสวมรองเท้าให้ พร้อมนำเสื้อผ้ามาให้จี้หานอีเลือกว่าจะสวมชุดใดเมื่อก่อนตอนที่จี้หานอียังเป็นดรุณีน้อย สาวใช้ในเรือนต่างก็สนิทสนมกลมเกลียว เรียกได้ว่าพูดคุยหยอกล้อกันตลอดเวลาขณะช่วยกันล้างหน้าหวีผมให้นางอย่างเนิบช้า ไม่เหมือนที่นี่ สาวใช้ทุกนางแทบไม่ต่างไปจากหุ่นกระบอกที่ถูกผู้คนจับเชิดไปตามหน้าที่หลังนางชี้เลือกไปส่งๆ ชุดหนึ่ง บรรดาสาวใช้ก็เริ่มลงมือปรนนิบัติอย่างขะมักเขม้นจี้หานอีรู้ตัวอีกที ก็มานั่งอยู่บนตั่งซิ่วตุนหน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้ว เสื้อผ้าอาภรณ์บนร่างถูกสวมใส่ให้อย่างเรียบร้อยงดงาม ซ้ำยังมี

ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นปรายตามองจี้หานอี สีหน้ายังคงราบเรียบไม่เผยอารมณ์ใด ภายใต้สายตาของผู้คนทั้งมวลที่จับจ้องมา นางจำต้องคลี่ยิ้มเล็กน้อยขณะรับถ้วยชา จากนั้นก็เอ่ยคำสั่งสอนเรื่องความปรองดองของสามีภรรยาพอเป็นพิธี ก่อนลงมือสวมสร้อยคอมรกตประจำตระกูลที่มีขนาดใหญ่เกือบครึ่งฝ่ามือลงบนลำคอของจี้หานอีด้วยตนเอง ถือเป็นการแสดงออกว่ายอมรับสะใภ้ผู้นี้แล้วนี่เรียกได้ว่านางต้องกัดฟันกลืนเลือดตนเอง ต่อให้จะไม่พอใจเพียงใด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย นางก็ต้องมอบหน้าตาและศักดิ์ศรีให้แก่จี้หานอีอยู่ดีจี้หานอีกล่าวขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นด้วยความนอบน้อม ครั้นขยับไปยกน้ำชาให้แก่อดีตอัครมหาเสนาบดี ชายชรากลับรับถ้วยชาของจี้หานอีด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสเขาสังเกตเห็นมานานแล้วว่าบุตรชายมีท่าทีต่อแม่หนูผู้นี้ไม่ธรรมดา ในอดีตจึงพยายามจับคู่คนทั้งสองอย่างสุดความสามารถ คอยผลักดันให้แม่หนูผู้นี้เข้าไปอยู่ข้างกายบุตรชายเสมอ น่าเสียดายที่บุตรชายมีนิสัยเย็นชาและทะนงตนมาตั้งแต่เล็ก จึงยังไม่ตระหนักว่าคนที่ทำให้หัวใจหวั่นไหวนั้นมีความสำคัญต่อชีวิตมากเพียงใดแต่ก็ยังนับว่าโชคดีที่แม้วันเวลาจะผ่านไป สุดท้ายทั้งสองค

เพียงแต่เมื่อฮองเฮาจะเสด็จกลับ ผู้คนก็ต้องออกไปส่ง นับเป็นขั้นตอนที่วุ่นวายอีกรอบหนึ่งยามตั้งโต๊ะจัดเลี้ยงในตอนค่ำ ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็ให้จี้หานอีนั่งอยู่ข้างกาย ส่วนนางไป๋นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง และเนื่องจากนางไป๋เป็นคนช่างเจรจามีไหวพริบรอบด้าน จึงช่วยสร้างบรรยากาศให้ครึกครื้น ซ้ำยังปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นจนเบิกบานใจ แต่นั่นก็ขับเน้นให้จี้หานอีผู้ไม่ค่อยพูดจาดูงุ่มง่ามไปโดยปริยายจี้หานอีไม่อาจทำตามอย่างนางไป๋ได้จริง ๆ และยิ่งไม่อาจเลียนแบบท่าทีที่ยังคงดูสดใสเปล่งปลั่ง ไร้ซึ่งความเหนื่อยล้าทั้งที่วุ่นวายมาตลอดทั้งวันของอีกฝ่ายได้เลยแม้แต่น้อยความจริงนางมีนิสัยค่อนข้างเก็บตัว จึงแอบอิจฉาความเก่งกาจของนางไป๋อยู่ลึก ๆผู้คนที่นั่งร่วมโต๊ะล้วนเป็นฮูหยินใหญ่จากเรือนต่าง ๆ มีเพียงนางคนเดียวที่อายุน้อยที่สุด การปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็ไม่คล่องแคล่วเท่านางไป๋ ด้านบทสนทนาของพวกนางจี้หานอีก็ไม่รู้จะสอดแทรกอย่างไร จึงตัดสินใจไม่พูดอะไรเลย เพียงก้มหน้าก้มตากินอาหารเงียบ ๆ ถึงอย่างไรนางก็กำลังหิวจนตาลายอยู่พอดีเพียงแต่นางคือสะใภ้ใหม่ ผ่านไปครู่หนึ่งก็มักจะถูกเอ่ยถึง และถูกจับให้ดื่มส

เขาถามด้วยเสียงแหบพร่า "เมื่อครู่กำลังหัวเราะเรื่องใดหรือ?"จี้หานอีย่อมไม่กล้าบอกว่าตนกำลังหัวเราะท่าทีของสาวใช้ในห้องที่หวาดกลัวเสิ่นซื่อ ดวงตาของนางไม่กล้าช้อนขึ้นสบตาเขา ได้แต่แต่งเรื่องเฉไฉไปว่า "เพียงรู้สึกว่าชาถ้วยนี้รสชาติดีเจ้าค่ะ"เสิ่นซื่อหลุบตามองจี้หานอีผู้โกหกพลางเลิกคิ้วขึ้นยามนินทาเขาลับหลัง นางกลับหัวเราะออกมาได้ตั้งหลายคำ ทว่าเขาก็คร้านจะถือสา ด้วยตัวเขาในใจนางไม่ใช่คนเช่นนั้นอยู่แล้วหรือ?ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ไปตามปลายคางอันเนียนนุ่มของจี้หานอี เสิ่นซื่อทอดสายตามองคนงามผู้ก้มหน้าก้มตา ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ก่อนเอ่ยอีกครั้ง "สมควรเข้านอนได้แล้ว"ร่างกายของจี้หานอีพลันแข็งเกร็งเมื่อได้ยินประโยคนี้ ทว่าก็ต้องแสร้งทำเป็นพยักหน้ารับคำด้วยความสงบนิ่งเสิ่นซื่อปรายตามองสีหน้าอันประหม่าเล็กน้อยของจี้หานอี ก่อนชักมือกลับมาจี้หานอียังคงก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองเสิ่นซื่อ นางขยับขึ้นไปบนเตียง และยังคงขดตัวอยู่ตรงมุมด้านในสุดเช่นเคยนางคิดว่าในเมื่อคืนเข้าหอผ่านพ้นไปแล้ว วันนี้ก็คงไม่ต้องรับมือกับเรื่องเช่นนั้นอีกกระมังพอหวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืน พวงแก้มก็เริ่มร้อนผ่

แต่ความเจ็บแปลบบนริมฝีปากกลับย้ำเตือนว่าเรื่องราวคล้ายไม่ใช่ความฝันเมื่อนางลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ก็เห็นเสิ่นซื่อกำลังหลับตากอดนางไว้ ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูเคร่งขรึมและจริงจังยิ่งแต่เมื่อคืนบุรุษผู้ดูเคร่งขรึมจริงจังผู้นี้ กลับ...จี้หานอีไม่กล้าคิดฟุ้งซ่านต่อ ได้แต่จ้องมองใบหน้าของเสิ่นซื่อจนเหม่อลอยไปชั่วขณะในอดีตตอนที่ยังไม่ได้ใกล้ชิดกับเสิ่นซื่อถึงเพียงนี้ นางไม่เคยบังเกิดความรู้สึกใด ๆ ต่อเขาเลย ทว่ายามราตรีตลอดสองคืนที่ผ่านมา หลังได้นอนร่วมเรียงเคียงหมอน นางก็ตระหนักดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างตนกับเสิ่นซื่อนั้น มีบางอย่างได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว...ขณะกำลังจ้องมองใบหน้าของเสิ่นซื่ออย่างเหม่อลอย เสิ่นซื่อก็พลันลืมตาขึ้นมาทันทีเมื่อจี้หานอีสบตาเขา หนังศีรษะก็พลันชายิบ รีบหลับตาลงด้วยความรู้สึกผิดราวโจรขโมยของ แม้รู้ดีว่าพฤติกรรมนี้ไม่ต่างอันใดกับการปิดหูขโมยกระดิ่ง แต่ก็ไม่อาจทนสบตากับเสิ่นซื่อได้จริง ๆเมื่อคืนนางไม่ได้ปรารถนาเลยแท้ ๆ แต่ความสุขสมซาบซ่านนั้นกลับเป็นสิ่งที่นางไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิตในอดีตเซี่ยอวี้เหิงไม่เคยเป็นเช่นนั้น หลังแต่งงานช่วงแรก เขาก็มักเร่งรีบอยู่เส