ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา のすべてのチャプター: チャプター 451 - チャプター 460

นางคือภรรยาของเขา แต่ทว่านั่นกลับไม่ใช่เรื่องจริงทั้งโดยธรรมชาตินางก็หวาดกลัวเสิ่นซื่ออยู่แล้ว คล้ายกับว่าไม่อาจก่อเกิดความรักใคร่ขึ้นมาได้ ภายในใจจึงทั้งสับสนและปวดร้าวปลายนิ้วของเสิ่นซื่อแตะลงบนหางตาอันชื้นแฉะของจี้หานอี ความต่อต้านและหวาดกลัวในดวงตาคู่นั้นช่างชัดเจนแจ่มแจ้ง เมื่อครู่นี้ก็คล้ายมีเพียงเขากระมังที่เกิดความหวั่นไหวไปเองเขาพยายามปลุกปั่นความปรารถนาในตัวนาง แต่ภายในใจนางกลับยังคงต่อต้านเสิ่นซื่อสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มกลั้นไฟปรารถนาทั้งหมดภายในกายลงไป จับให้จี้หานอีพิงศีรษะลงบนบ่าของตน ก่อนตบหลังนางเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “ไม่ต้องกลัว ไม่มีผู้ใดมาหรอก”จี้หานอีซุกหน้าลงกับหัวไหล่ของเสิ่นซื่อ ปลายนิ้วขยุ้มสาบเสื้อของเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนพูดอ้อมแอ้ม “ใต้เท้าเสิ่น คราวหน้าอย่าได้...”ประโยคหลังจากนั้นนางไม่ได้กล่าวจนจบ ด้วยรู้สึกกระดากอายเกินกว่าจะเอื้อนเอ่ยออกมาเสิ่นซื่อชะงักไปเล็กน้อย เขาก้มมองแพขนตางอนยาวของจี้หานอี ประกายในดวงตามืดทะมึนลง เวลานี้เขาไม่คิดเกลี้ยกล่อมนาง รอให้แต่งเข้าจวนแล้วค่อยว่ากันอีกทีก็ยังไม่สายเขารับคำ “ได้สิ”จี้หานอีรู้สึกโล่ง

บรรยากาศพลันคึกคักขึ้นมาทันตา จี้หานอีจึงวาดภาพขนาดเล็กให้เหล่าเด็กน้อยคนละภาพ ทั้งยังประทับตราเขียนคำบรรยายลงไป บรรดาเด็กน้อยพอได้มาก็ทะนุถนอมราวได้สิ่งของล้ำค่า พากันนำมาเทียบว่าของผู้ใดสวยกว่ากันทำเอาผู้คนที่ยืนดูความครื้นเครงอยู่ด้านข้างอดหัวเราะตามไม่ได้นางถานผู้เป็นฮูหยินรองแห่งจวนเฉิงอันโหวทอดสายตามองจี้หานอีที่กำลังถูกเด็กน้อยสามสี่คนรายล้อม ก่อนอดกล่าวกับนางซูไม่ได้ “เดิมทีตอนที่เห็นว่าแม่นางจี้ได้รับความโปรดปรานจากท่านแม่สามี ข้าก็ยังรู้สึกว่านางไม่ได้มีอันใดโดดเด่นเป็นพิเศษ ทว่ายามนี้พอมองดูแล้วกลับพบว่านางเป็นสตรีที่น่าสนใจยิ่ง ที่สำคัญคือนิสัยใจคอดีงาม ซ้ำยังวางตัวอย่างสงบสุขุมรู้กาลเทศะ ไม่ได้ทำตัวเย่อหยิ่งจองหองราวกับคิดว่าตนเองกำลังจะได้แต่งเข้าจวนสกุลเสิ่น เกาะกิ่งไม้สูงบินขึ้นไปเป็นหงส์สักนิด”นางซูกระซิบตอบเสียงแผ่ว “กล่าวเช่นนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ในอดีตตอนที่ใต้เท้าจี้ยังมีชีวิต ความจริงแม่นางจี้ผู้นี้ก็พอจะมีชื่อเสียงในเมืองหลวงอยู่บ้าง เพียงแต่นางเก็บตัวเงียบ ไม่เคยทำตัวโดดเด่นแย่งชิงความสนใจ ทว่าเจ้าดูนางในวันนี้สิ จรดพู่กันวาดภาพได้อย่างง่ายดาย น้ำเสียงหร

ผ้าคลุมหน้าสีแดงสดถูกเลิกขึ้นอย่างแช่มช้า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าอันงดงามดุจบุปผาบานสะพรั่งดวงหน้าที่เคยเรียบง่ายถูกประทินโฉมอย่างประณีต กลางหน้าผากประดับด้วยลวดลายดอกเหมย คิ้วเรียวโค้ง นัยน์ตากลมโตเปล่งประกายฉ่ำวาวดั่งระลอกคลื่นแห่งวสันตฤดู จมูกโด่งรับกับริมฝีปากสีชาด ดูเย้ายวนใจยิ่งนักโดยเฉพาะยามที่จี้หานอีค่อย ๆ ช้อนตาขึ้นมองตามผ้าคลุมหน้าที่ถูกเลิกขึ้น นัยน์ตาดุจเมล็ดซิ่งอันเปี่ยมด้วยห้วงอารมณ์คู่นั้นก็ช่างเย้ายวนราวหลุมพรางที่คอยกระชากวิญญาณผู้คน กระทั่งการเคลื่อนไหวของมือเสิ่นซื่อก็ยังชะงักค้างไปเล็กน้อย ลมหายใจของเขาพลันขาดห้วงเมื่อถูกมนตร์สะกดจากนัยน์ตาคู่นั้นดึงดูดเอาไว้ดวงหน้าที่ถูกล้อมรอบด้วยอัญมณี ไข่มุก และสีแดงมงคลนั้นช่างเย้ายวนชวนให้หัวใจหวั่นไหว ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความขวยเขินเล็กน้อย นับเป็นความอ่อนช้อยงดงามอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของจี้หานอีโดยแท้เมื่อหญิงรับใช้ผู้ดูแลงานมงคลที่อยู่ด้านข้างเห็นว่าผ้าคลุมหน้าถูกเลิกขึ้นแล้ว จึงประคองถาดปูผ้าแดงก้าวเข้ามาพลางยิ้มกล่าว "ท่านโหว ถึงเวลาดื่มสุราเหอจิ่นแล้วเจ้าค่ะ"นั่นเอง เสิ่นซื่อถึงเพิ่งละสายตาจากใบหน้าของจ

ดูเหมือนควรออกไปได้แล้วจริง ๆ สินะหรงชุนออกไปหยิบเสื้อผ้าเข้ามาให้ ทว่ากลับมีเพียงชุดนอนเท่านั้นเรื่องนี้จะโทษสาวใช้คงไม่ได้ ในเมื่ออาบน้ำเสร็จในยามนี้ ย่อมไม่มีทางสวมใส่เสื้อคลุมตัวนอกอีกจี้หานอีสวมชุดนอนเดินออกไป ภายในห้องด้านในซึ่งถูกปิดกั้นด้วยผ้าม่านหลายชั้น เสิ่นซื่อผลัดเปลี่ยนมาสวมชุดลำลองเรียบร้อยแล้ว เขากำลังนั่งอยู่บนตั่งกุ้ยเฟยริมฉากกั้นในมือชายหนุ่มถือตำราเล่มหนึ่ง คล้ายกำลังพลิกอ่านอย่างไม่ใส่ใจนัก ครั้นเห็นจี้หานอีเดินเข้ามา จึงวางตำราในมือลงไว้ด้านข้างนี่เป็นครั้งแรกที่จี้หานอีสวมเพียงชุดนอนมาอยู่ต่อหน้าเสิ่นซื่อ ภายในใจจึงอดรู้สึกขวยเขินและกระดากอายไม่ได้โชคดีที่เสิ่นซื่อมองออกถึงความประหม่าของนาง เขาจึงกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ดึกมากแล้ว เจ้าไปนอนบนเตียงก่อนเถิด”จี้หานอีโพล่งถามออกไปโดยไม่รู้ตัว “แล้วใต้เท้าเสิ่นเล่าเจ้าคะ?”เสิ่นซื่อหยัดกายลุกขึ้น ก่อนก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าจี้หานอี คนที่สวมเพียงเสื้อตัวในสีขาวนวลตาดูทั้งเรียบง่ายและงดงาม เครื่องสำอางบนใบหน้าถูกชำระล้างออกไปหมดสิ้น ยิ่งขับเน้นให้เห็นถึงความงามอันอ่อนโยนบริสุทธิ์เรือนผมยาวสยายปล่อยปรกเ

เมื่อคืนนี้จี้หานอีเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อใด นางไม่อาจล่วงรู้ หญิงสาวรู้เพียงว่าฉากสุดท้ายคือภาพที่ตนเองพังทลายลงราวกับทำนบแตกภายใต้ปลายนิ้วของเสิ่นซื่อยามเช้าเมื่อจี้หานอีตื่นขึ้นมา ทั้งร่างของนางก็ถูกกักไว้ในอ้อมอกของเสิ่นซื่อ นางเหม่อมองม่านมุ้งเหนือศีรษะ พลันหวนนึกถึงความน่าละอายของตนเองเมื่อคืน ยามนี้จึงแทบอยากจะหาซอกหลืบมุดหนีลงไปให้รู้แล้วรู้รอดด้านนอกยังไร้เสียงบ่าวไพร่ร้องเรียก ทว่าภายในใจจี้หานอีกลับเริ่มกระสับกระส่าย วันนี้นางต้องไปพบปะสมาชิกสกุลเสิ่น จะมัวแต่นอนตื่นสายไม่ได้เด็ดขาดเมื่อสัมผัสได้ถึงท่อนแขนของเสิ่นซื่อที่โอบรัดอยู่รอบเอว นางก็อดนึกขึ้นมาไม่ได้ว่าเป็นมือข้างนี้เองที่สามารถ...สามารถ...ไหนผู้คนต่างก็บอกว่าภายในเรือนของเสิ่นซื่อไม่มีกระทั่งสาวใช้ห้องข้างมิใช่หรือ แล้วเขาไปเรียนรู้วิธีการเหล่านั้นมาจากที่ใด...เรื่องพรรค์นั้น นับเป็นครั้งแรกที่จี้หานอีเพิ่งเคยพานพบ...ที่แท้ก็สามารถใช้มือได้ด้วย...จี้หานอีรู้สึกว่ายิ่งคิดใบหน้าก็ยิ่งร้อนผ่าว จึงรีบหยุดความคิดฟุ้งซ่านของตนเอง ก่อนค่อย ๆ เอื้อมมือออกไป หมายขยับท่อนแขนของเสิ่นซื่อที่พาดอยู่บนเอวของนางออก