ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา のすべてのチャプター: チャプター 441 - チャプター 450

เมื่อได้พบเซี่ยอวี้เหิงอีกครั้ง สายตาของจี้หานอีก็พลันชะงักไปเล็กน้อยเห็นเพียงเซี่ยอวี้เหิงมีรูปร่างผ่ายผอมลงไปมาก ดวงตาที่เคยกระจ่างใสในอดีต บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและท้อแท้ เขายืนอยู่กลางประตูใหญ่จวนสกุลกู้ โดยมีฮูหยินใหญ่เซี่ยยืนอยู่ด้านหลังสีหน้าเย่อหยิ่งของฮูหยินใหญ่เซี่ยดูลดทอนลงกว่าคราวก่อนมากนัก ทว่าส่วนลึกในแววตา กลับยังคงแฝงไว้ด้วยท่าทีของการให้ทานอย่างผู้ที่อยู่สูงกว่าเช่นเคยเมื่อจี้หานอีมองภาพนี้แล้วก็ต้องขมวดคิ้วมุ่น ไม่ได้ปรายตามองเซี่ยอวี้เหิงอีก หากแต่หันไปมองนางจางแทนเมื่อนางจางถูกจี้หานอีจ้องมองเช่นนั้น เดิมทีที่คิดจะมาดูเรื่องสนุก สีหน้าก็พลันตื่นตระหนก ก่อนแสร้งทำเป็นสงบนิ่งไม่เอ่ยคำใดทางด้านเซี่ยอวี้เหิงก็รีบสาวเท้าเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าจี้หานอี แต่ทันทีที่เข้ามาใกล้หมายจะคว้ามือนาง ก็ถูกผู้คุ้มกันของจี้หานอีซึ่งยืนเฝ้าอยู่ข้างรถม้าขวางไว้ ซ้ำยังผลักเขาให้ถอยกลับออกไปเซี่ยอวี้เหิงใบหน้าซีดขาวขณะถูกผู้คุ้มกันขวางไว้ เขาทอดสายตามองนัยน์ตาอันแสนเย็นชาของจี้หานอีด้วยความตกตะลึง ก่อนกล่าวอย่างร้อนรน “หานอี ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ”“เ

ทางด้านจี้หานอีกับเสิ่นซื่อเมื่อก้าวขึ้นรถม้า รถม้าก็เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า จี้หานอีกำลังประหลาดใจและคิดถามเสิ่นซื่อว่าเหตุใดเขาถึงมาที่นี่ ทว่าเสิ่นซื่อกลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ใบหูนาง ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า "หานอี มองไปด้านหลังสิ"ลมหายใจร้อนอุ่นที่เป่าผ่านข้างใบหู ทำเอาจี้หานอีอดสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ ความรู้สึกจั๊กจี้คล้ายลุกลามไปทั่วร่าง นับเป็นความซาบซ่านชวนให้หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะจี้หานอีไม่อยากให้เสิ่นซื่อสังเกตเห็นความผิดปกติของตน จึงทำตามคำพูดของเสิ่นซื่อด้วยการหันกลับไปมองด้านหลัง แล้วนางก็เห็นว่าในระยะไม่ไกลนัก ไม่ทราบว่าหลี่หมิงโหรวพุ่งพรวดออกมาจากที่ใด โดยมีบ่าวอาวุโสร่างใหญ่สี่ห้าคนคอยติดตามอยู่ข้างกาย เมื่อพุ่งออกมาก็กระโจนเข้าใส่เซี่ยอวี้เหิงทันทีจากนั้นจี้หานอีก็เห็นเซี่ยอวี้เหิงผลักหลี่หมิงโหรวออกอย่างแรง แว่วเสียงด่าทอดังมาให้ได้ยิน ทว่าหลี่หมิงโหรวกลับทำตัวราวหญิงสติฟั่นเฟือน กรีดร้องเสียงแหลมใส่เซี่ยอวี้เหิง "ท่านยังจะมาหานางอีกทำไม!"จี้หานอีเฝ้ามองภาพนั้นจนเหม่อลอยไปชั่วขณะเซี่ยอวี้เหิงในวันวานคือวิญญูชนผู้สง่างามและเยือกเย็น ยามอยู่ภายนอ

จี้หานอีถูกเสิ่นซื่อช่วยจับมือลงจากรถม้าหลายหนแล้ว ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกขวยเขินและนึกอยากหลบเลี่ยงอยู่บ้าง แต่บัดนี้เมื่อเห็นฝ่ามือของเสิ่นซื่อ นางกลับวางมือทาบทับลงไปด้วยความลืมตัวรถม้าของนางกู้นั้นแล่นนำอยู่ด้านหน้า เมื่อลงจากรถม้าและเห็นจี้หานอีวางมือทาบทับลงบนฝ่ามือของเสิ่นซื่อเพื่อก้าวลงมา แววตาของผู้เป็นมารดาก็สาดประกายด้วยความปลื้มใจหากไม่ได้มีความชอบพออยู่บ้าง บุรุษผู้มีชาติตระกูลและอุปนิสัยเช่นเสิ่นซื่อ จะยอมยื่นมือไปช่วยพยุงบุตรสาวนางลงจากรถม้าได้อย่างไรจี้หานอีเห็นมารดายืนรออยู่ด้านข้าง จึงกล่าวลาเสิ่นซื่อ หมายเดินเข้าไปหาความจริง จี้หานอียังไม่ค่อยคุ้นชินกับการจับมือเสิ่นซื่อเวลาอยู่ด้านนอกเท่าใดนัก แม้เรือนแห่งนี้จะเงียบสงบ คล้ายว่ายามปกติแทบไม่มีผู้ใดเดินผ่าน แต่ด้านข้างก็ยังมีองครักษ์ยืนอยู่อีกหลายคน ถึงอย่างไรก็อดรู้สึกกระดากอายไม่ได้อยู่ดีเสิ่นซื่อยอมปล่อยมือ ทอดสายตามองจี้หานอีที่เดินจากไป และเมื่อมองสีหน้าของนางกู้ ครั้นเห็นว่านางมีท่าทีพึงพอใจ ภายในใจก็คิดว่าในที่สุดตนเองก็มีคนมาช่วยพูดเกลี้ยกล่อมให้จี้หานอียอมใกล้ชิดเขาเพิ่มขึ้นอีกคนแล้วชายหนุ่มก้าวเท้าเ

ยามค่ำคืน หลังจี้หานอีอาบน้ำเรียบร้อยก็มาเอนกายลงบนเตียงเพื่ออ่านรายการในบัญชีสินเดิมที่เสิ่นซื่อมอบให้เดิมทีนางตั้งใจจะอ่านดูผ่าน ๆ เท่านั้น ทว่ายิ่งอ่านก็ยิ่งต้องเบิกตาโตนอกจากร้านค้า เรือนพัก และหอเป้าซานที่เสิ่นซื่อมอบให้นางเมื่อคราวก่อน ก็ยังมีที่นาชานเมืองอีกหกสิบหมู่ ทั้งยังมอบเรือนไร่นาสวนผสมให้อีกสองแห่ง ตามด้วยเครื่องประดับและแพรพรรณ รวมถึงเครื่องเรือน ถ้วยชาม และอุปกรณ์เครื่องเขียนด้วยเช่นกันทุกสิ่งล้วนถูกจัดเตรียมไว้ครบถ้วน ไม่มีสิ่งใดตกหล่นแม้แต่น้อยผ้าต่วนทอลายบุปผาสี่ฤดู ผ้าแพรปักลายทารกมงคล รวมถึงเครื่องประดับศีรษะอีกหลายชุด ตลอดจนอำพันและหยกพก เพียงจี้หานอีกวาดตามองผ่าน ๆ ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของชั้นเลิศทั้งสิ้นหัวใจของจี้หานอีเต้นระรัว ตอนแรกนำบัญชีเล่มนั้นไปเก็บไว้ใต้หมอนอย่างดี แต่ครู่หนึ่งก็เปลี่ยนใจนำไปเก็บไว้ในกล่องไม้แทน ก่อนจะกลับมาเอนกายลงบนเตียงอีกครั้ง แล้วทอดสายตามองผ้าม่านกั้นเตียงด้วยความเหม่อลอยล่วงเลยไปอีกสามวัน ตลอดหลายวันนี้จี้หานอีแทบเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนไม่ได้ออกไปไหน จนกระทั่งสายวันนี้ เสิ่นซื่อถึงได้มารับนางเพื่อมุ่งหน้าไปยังจวนเฉิงอันโ

น้ำเสียงของฉินฝูอวี้ช่างกระตือรือร้นและเป็นกันเอง นางคล้องแขนจี้หานอีพลางพูดคุยหยอกล้อ ทั้งยังเอ่ยถึงวิธีการทำบัญชีของจี้หานอี และรบเร้าให้จี้หานอีช่วยสอนนางด้วยจี้หานอีรู้สึกว่าฉินฝูอวี้เป็นคนที่มองเพียงปราดเดียวก็ชวนให้เกิดความเอ็นดู จึงแย้มยิ้มพยักหน้ารับคำ ขอเพียงฉินฝูอวี้อยากเรียนรู้จริง ๆ นางก็ยินดีจะสอนทุกอย่างให้ด้วยความจริงใจเสิ่นซื่อเดินตามอยู่ทางด้านหลัง ทอดสายตามองแผ่นหลังของจี้หานอี แม้แววตาของเขาจะยังคงดูเย็นชาและเงียบสงบเฉกเช่นยามปกติ ทว่าสายตาคู่นั้นกลับจับจ้องอยู่ที่จี้หานอีโดยไม่ละไปไหนเลยฉินเช่อเอียงคอมองสีหน้าของเสิ่นซื่อ ขณะรู้สึกว่านี่ช่างเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งนักทั้งหมดเดินเรื่อยมาจนเข้าสู่โถงบุปผา ภายในนั้นมีองค์หญิงใหญ่หรงชิ่ง ฮูหยินโหวนางเว่ย และฮูหยินรองแห่งจวนโหวนางถานนั่งอยู่ ถัดมาคือนางซูภรรยาเอกของฉินเช่อ รวมถึงนางหวังและนางจางซึ่งเป็นสะใภ้ของบ้านรองเมื่อรวมเบ็ดเสร็จแล้ว ผู้คนที่นั่งอยู่ภายในห้องก็นับว่ามีจำนวนไม่น้อยทีเดียวเมื่อนางซูเห็นจี้หานอีเดินเข้ามา ก็แย้มยิ้มพลางลุกขึ้นไปดึงตัวจี้หานอีให้มาอยู่ข้างกาย ก่อนแนะนำบุคคลในห้องให้จี้หานอีร