All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 591 - Chapter 600

สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกย่อมได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านใน แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปเก็บกวาด ได้แต่รีบสั่งให้คนไปตระเตรียมน้ำร้อนไว้ล่วงหน้าค่ำคืนนี้เรียกหาน้ำร้อนถึงสามหน ยามเช้าจี้หานอีสะลึมสะลือ ทว่าก็ยังคงซุกตัวขยับเข้าไปในอ้อมอกของเสิ่นซื่อแม้เมื่อคืนเสิ่นซื่อจะพัวพันกับจี้หานอีจนดึกดื่นสมใจปรารถนา แต่ก็ยังไม่อิ่มเอมถึงขีดสุด เขาคอยทะนุถนอมเรือนร่างของจี้หานอี อดกลั้นอารมณ์ตนเองไว้โดยไม่กล้าออกแรงมากนัก ทว่าแม่นางน้อยจอมตะกละกลับดูคล้ายไม่ค่อยหนำใจและเอาแต่แนบชิดติดร่างเขา ทำเอาเสิ่นซื่อที่เหงื่อกาฬแตกพลั่กยังต้องคอยปลอบประโลมนางแต่ถึงจะบอกว่าตะกละ ทว่ากลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงกลืนกิน เพียงร่วมอภิรมย์แค่หนเดียว นางก็ผลักเขาออกหมายชิงหลับเสียแล้ว ช่างเป็นท่าทีของคนที่ใช้งานเสร็จก็ทิ้งขว้างกันดื้อ ๆ โดยแท้ยามนี้เมื่อรุ่งสางมาเยือน เรือนร่างอันอ่อนนุ่มก็ขยับเข้ามาถูไถกายเขาอีกครั้ง ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามเอวคอดกิ่วของจี้หานอี ก่อนเลื่อนต่ำลงไปสำรวจบั้นท้ายอย่างเบามือคนเรานั้นเมื่อเป็นดั่งผืนดินแห้งแล้งมาเนิ่นนานพอพานพบหยาดพิรุณย่อมติดใจในรสสัมผัส เขาซึมซาบรสชาติอันหอมหวานได้ลึกซึ้งยิ

เสิ่นซู่ยิ้มเล็กน้อย ขณะยกชาที่เสิ่นซื่อเคยชอบดื่มมาส่งให้ จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า “เรื่องน้องชายของพี่สะใภ้สี่ผู้นั้น...”มือของเสิ่นซื่อที่ยกถ้วยชาขึ้นมาครึ่งหนึ่งพลันชะงักกึก เขาวางถ้วยชาในมือกลับลงบนโต๊ะ สายตาตวัดมองตรงไปที่เสิ่นซู่ “พี่สี่ ยามนี้ราชสำนักมีคำสั่งห้ามซื้อขายตำแหน่งขุนนาง และการตรวจสอบเรื่องซื้อตำแหน่งคราวนี้ ก็เป็นพระประสงค์ของฝ่าบาทเช่นกัน”ก่อนหน้านี้ น้องชายคนที่สี่ของนางไป๋เคยติดตามพี่ชายไปประจำการเฝ้าชายแดน แต่เนื่องจากไร้ความสามารถ จึงย้ายกลับมาเมืองหลวงซื้อตำแหน่งขุนนางที่ไม่มีอำนาจในกรมกลาโหมเพื่อใช้ชีวิตไปวัน ๆ เดิมทีทุกอย่างก็ปกติดี แต่ช่วงบ่ายของเมื่อวานนี้ กรมขุนนางพลันออกหนังสือถอดถอนตำแหน่งของเขาอย่างกะทันหัน ซ้ำช่วงเช้าวันนี้ยังถูกจับกุมเข้าสำนักตรวจการด้วยข้อหาซื้อตำแหน่งขุนนางและถูกโบยไปหลายที ขณะนี้ก็ยังคงถูกคุมขังอยู่ในสำนักตรวจการต่อไปเรื่องนี้ตัวเสิ่นซู่ก็เพิ่งรู้ข่าวเมื่อช่วงบ่าย วันนี้นางไป๋อาละวาดเกรี้ยวกราด ดึงดันจะให้เขามาหาเสิ่นซื่อให้ได้ เมื่อเสิ่นซู่รับฟังคำพูดของเสิ่นซื่อก็ชะงักไปเล็กน้อย คำพูดของน้องชายเขาย่อมเข้าใจดี เพียงแต่ตนเอง

เสิ่นซื่อคลี่ยิ้มบาง “ของบรรณาการจากในวัง เจ้าไม่เคยเห็นย่อมเป็นเรื่องปกติ”จี้หานอีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบกล่าว “เช่นนั้นก็คงล้ำค่าและหายากยิ่งนะเจ้าคะ”ปลายนิ้วของเสิ่นซื่อยังคงลูบไล้ไปตามพวงแก้มของจี้หานอี ยามทอดสายตามองคนงามผู้ดูอิ่มเอิบและผุดผ่องจากการถูกดูแลอย่างดี เขาก็สัมผัสได้ว่าทั่วทั้งร่างของนางแผ่ความรุ่มร้อนออกมาบางเบา บางทีอาจเป็นเพราะความสุขสมอันเปี่ยมล้นหลังผ่านพ้นห้วงอารมณ์วาบหวาม จึงทำให้เขามักนึกอยากร่วมอภิรมย์กับนางอยู่ร่ำไปเสิ่นซื่อตระหนักดีว่า เมื่อคืนตนเองได้สุขสมหลายครั้งพอแล้ว แต่ร่างกายกลับยังคงรู้สึกไม่รู้จักอิ่ม ซ้ำถึงขั้นนึกในใจว่าตนเองยังมีเรี่ยวแรงมากพอที่จะร่วมอภิรมย์กับนางได้อีกหลายหนในคืนนี้เสิ่นซื่อส่งเสียงรับคำในลำคอแผ่วเบาด้วยอารมณ์เฉยชา โดยไม่ได้ใส่ใจฟังคำพูดของจี้หานอีเท่าใดนัก สายตาของเขาจับจ้องไปยังต่างหูทับทิมของนางที่แกว่งไกวไปมา ก่อนปรายตามองเรือนร่างภายใต้เสื้อคลุมประจำวสันตฤดูของนางอีกปราดหนึ่ง แล้วถาม “ทานมื้อค่ำแล้วหรือไม่?”จี้หานอีพยักหน้ารับคำ ก่อนถามกลับ “แล้วท่านเล่า”เสิ่นซื่อไม่ได้ตอบคำถามนี้ เพียงกล่าวว่า “ข้าจะไปอาบน้ำผลั

เสิ่นซื่อเองก็ไม่ได้ตั้งใจฟังนางพูดอะไร หลังกล่าวจบเขาก็เดินออกไปทันทีระหว่างทาง เสิ่นซื่อยังสั่งให้เหวินอันไปหาหลงจู๊ของหออวี้ชุ่ย เพื่อให้นำเครื่องประดับมาให้จี้หานอีเลือกจำนวนหนึ่ง ถือเสียว่าเขาเข้าใจอารมณ์ของนางและเป็นการปลอบใจนางไปในตัวยามเช้าหลังจี้หานอีแต่งตัวเสร็จและไปคารวะแม่สามีแล้ว นางไป๋ก็ชวนให้จี้หานอีไปนั่งพูดคุยกันที่เรือนของนางขณะเดินกลับออกมาจี้หานอีย่อมไม่อาจปฏิเสธ ฝ่ายนางไป๋ก็กระตือรือร้น เข้ามาคล้องแขนจี้หานอีพลางชวนสนทนาระหว่างเดินไปที่เรือนด้วยกันอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส โดยกล่าวว่าคราวก่อนจี้หานอีพบปะผู้คนในจวนอย่างเร่งรีบเกินไป วันนี้จึงอยากให้มาพบกันอีกสักหน เมื่อคุ้นเคยกันแล้ว วันหน้าจะได้ไปมาหาสู่กันมากขึ้นแม้นางไป๋จะดูเป็นมิตร แต่ในใจกลับขมขื่นยิ่ง ด้วยน้องชายตนถูกเสิ่นซื่อจับขังไว้ในสำนักตรวจการ กระทั่งสามีนางไปร้องขอความเมตตาก็ยังไม่เป็นผลนางรู้ดีว่าเสิ่นซื่อหมายความเช่นไร แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเสิ่นซื่อมีอำนาจถึงเพียงนั้นเมื่อคืนนางสนทนากับสามีเสียดึกดื่น ไม่ว่าจะกล่าวอย่างไร ฉากหน้าก็ต้องแสดงท่าทีกระตือรือร้นต่อจี้หานอีให้มากขึ้น และยิ่งตระหนัก

จี้หานอีพลันนึกถึงสีหน้าท่าทางอันแสนจะเย็นชาและหมางเมินของเสิ่นซื่อยามก้าวลงจากเตียง ทว่าเมื่อคิดไปคิดมาก็ได้แต่ปล่อยวาง ในเมื่อเขามอบให้ นางก็ย่อมต้องรับไว้ ถึงอย่างไรพวกมันก็กลายเป็นของของนางแล้ว จะไปรังเกียจว่ามีข้าวของมากเกินไปก็คงไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งของเหล่านี้ล้วนล้ำค่า ซ้ำยังถือเป็นน้ำใจจากเสิ่นซื่อด้วยความจริง จี้หานอีรู้สึกว่านอกจากความเย็นชาที่มีมากไปหน่อยแล้ว เสิ่นซื่อก็นับว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง เขาคอยดูแลเอาใจใส่นางเป็นอย่างดีจริง ๆเมื่อจี้หานอีคิดตก จึงนั่งลงบนเก้าอี้ ทอดสายตามองกล่องเครื่องประดับตรงหน้าแล้วค่อย ๆ เลือกสรร หลงจู๊นั้นแสดงท่าทีเอาอกเอาใจ เขานำปิ่นผีเสื้อทองคำถักเส้นออกมาหนึ่งเล่ม พลางอธิบายว่าปีกทั้งสองข้างนั้นถักทอขึ้นจากเส้นทองคำที่ละเอียดดุจเส้นผม ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ บางเบาราวปีกจั๊กจั่น ยามต้องแสงจะทอประกายระยิบระยับ ซ้ำยังบอกอีกว่าไข่มุกตงจูที่ห้อยระย้าอยู่ด้านบนนั้นก็คัดสรรมาแต่เม็ดที่ล้ำค่าที่สุด เป็นไข่มุกเพียงหนึ่งเดียวที่ถูกเลือกมาจากร้อยเม็ดจี้หานอีพินิจดูอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกชื่นชอบ จึงเลือกปิ่นเล่มนั้นเมื่อเข้าสู่ช่วงบ่าย นางก็เดินตาม