《ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา》全部章節：第 611 章 - 第 620 章

เมื่อจี้หานอีรับฟังถ้อยคำของชุยจาวอวิ๋น ก็รู้สึกราวกับว่าทั้งสองคนคุ้นเคยกันมาก่อน นางจึงถามขึ้น “ไม่ทราบว่าคุณหนูรองชุยกับสามีข้าเคยสนิทกันมาก่อนหรือ?”ชุยจาวอวิ๋นแย้มยิ้มพลางตอบ “จะนับว่าเคยสนิทก็คงไม่ได้ เรียกว่าแค่รู้จักกันก็เท่านั้น”“ท่านโหวเสิ่นกับพี่ใหญ่ข้ามีไมตรีต่อกัน เมื่อก่อนพี่ใหญ่ข้าร่ำเรียนอยู่ในสำนักศึกษาของสกุลเสิ่น บางครั้งพี่ใหญ่ก็จะพาน้องสาวเช่นพวกข้าไปด้วย นานวันเข้าจึงพอจะคุ้นหน้ากันอยู่บ้าง”“ข้าเคยพบท่านโหวเสิ่นตอนอายุเจ็ดขวบ เวลานั้นท่านโหวเสิ่นอายุสิบสามปีแล้ว เป็นเด็กหนุ่มรูปงามทว่าเยือกเย็น ไม่ว่ามองผู้ใดก็ล้วนมีท่าทีเมินเฉยไม่ไยดี ใบหน้าหรือก็เคร่งขรึมยิ่ง พวกเราบรรดาคุณหนูสกุลชุย นอกจากกล่าวทักทายท่านโหวเสิ่นแล้ว ก็ไม่ได้พูดคุยอันใดกันอีก”“ภายหลังท่านโหวเสิ่นก็มักจะติดตามบิดาของเขามาเป็นแขกที่จวนผิงหนานโหวอยู่บ่อยครั้ง แต่ถ้อยคำที่ข้าเคยพูดคุยกับท่านโหวเสิ่น นับรวมแล้วก็คงมีเพียงสิบกว่าประโยคเท่านั้น”จี้หานอีรับฟังคำอธิบายเหล่านี้ พลางเอียงศีรษะมองดูนัยน์ตาที่เจือรอยยิ้มของชุยจาวอวิ๋นยามเอื้อนเอ่ย น้ำเสียงของนางชวนให้ผู้คนฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลายสบายใจ

"ลายเส้นพู่กันของคุณหนูรองชุยขาดพลังปราณไปเล็กน้อยเจ้าค่ะ วิถีการตวัดพู่กันก็ดูอ่อนช้อยเกินไป ทำให้ความน่าเกรงขามและเจตนารมณ์ของตัวภาพลดทอนลง ไอเมฆหมอกท่ามกลางทิวทัศน์ขุนเขาและสายน้ำที่แท้จริง ไม่ควรดูแข็งทื่อเช่นนี้"กล่าวจบ จี้หานอีก็เงยหน้าขึ้นมองชุยจาวอวิ๋น พลางนึกกังวลว่าตนเองอาจพูดจาตรงเกินไป กำลังคิดเอ่ยปากชมอีกสักสองสามประโยค ก็เห็นชุยจาวอวิ๋นพยักหน้ารับคำชี้แนะด้วยความตั้งใจ บนใบหน้าไร้ซึ่งความขุ่นเคือง ซ้ำยังพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความเสียดายว่า "เป็นเพราะร่างกายข้าไม่สู้ดี จึงแทบไม่ค่อยได้ออกไปไหน ซ้ำยังไม่เคยเห็นทิวทัศน์ขุนเขาและสายน้ำดั่งในภาพ ทำได้เพียงคัดลอกภาพวาดอยู่แต่ในเรือน จึงยากที่จะถ่ายทอดจิตวิญญาณออกมาได้จริง ๆ"พูดพลาง นางก็หันไปมองจี้หานอี "ข้ายังจำได้ดีว่าตอนนั้นภาพวาดของฮูหยินเสิ่นช่างมีชีวิตชีวานัก เวลานั้นฮูหยินเสิ่นน่าจะอายุเพียงสิบสองปี แต่กลับวาดภาพทิวทัศน์ได้ราวกับพาผู้คนให้เข้าไปอยู่ในสถานที่จริง ตอนนั้นบรรดาพี่น้องสตรีของพวกเราต่างพากันแย่งชมเชียวเจ้าค่ะ"จี้หานอีหวนนึกถึงบิดาในอดีต ทุกครั้งที่บิดาหยุดพักราชการ เขาก็มักพานางไปชมเมฆหมอกที่ชานเมืองเสมอ ต่

ยิ่งไปกว่านั้น ชาติตระกูลและฐานะของท่านโหวเสิ่นล้วนเป็นหนึ่งไม่มีสองในเมืองหลวง ย่อมไม่มีทางถูกชุยจิ่นจวินทำลายลงอย่างง่ายดายเหมือนบุรุษที่เคยเจรจาเรื่องแต่งงานกับนางก่อนหน้านี้ ขอเพียงนางตบแต่งให้ท่านโหวเสิ่น ชุยจิ่นจวินก็ย่อมหมดหนทาง รวมถึงนางกับท่านโหวเสิ่นต่างก็ได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการตอนที่นางพูดกับท่านโหวเสิ่นในคราวนั้น นางบอกว่าตนเองไม่ได้มีความคิดเกินเลยกับท่านโหวเสิ่น เพียงอยากเป็นภรรยาของเขา จะเป็นภรรยาที่ดีคอยดูแลเรือนหลัง เรื่องทายาทก็สามารถรับเด็กมาเลี้ยงได้ นางไม่ต้องการสิ่งใดจากจวนสกุลเสิ่น ขอเพียงมีเรือนหลังที่ให้ความสงบสุขและคุ้มภัยได้ก็พอสิ่งที่นางคาดไม่ถึงก็คือ ท่านโหวเสิ่นกลับตอบตกลงยามนี้คิดแล้วก็อดรู้สึกเหม่อลอยขึ้นมาไม่ได้ หากตอนนั้นบิดาไม่เกิดเรื่อง งานมงคลสมรสก็คงถูกกำหนดขึ้นมาจริง ๆ และชุยจิ่นจวินย่อมไม่มีทางตามมาตอแยนางอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้อีกและชุยจิ่นจวินก็ใช่ว่าจะเป็นคู่มือของท่านโหวเสิ่นแต่จี้หานอีก็เป็นสตรีที่ประเสริฐยิ่ง นางเพียงแต่รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ที่คงไม่อาจหาบุรุษใดที่สามารถหยุดยั้งชุยจิ่นจวินได้เช่นท่านโหวเสิ่นอีกแล้วขณะนี้ เมื่อจ้อง

"กลัวข้าไม่รับผิดชอบเจ้าหรือ? เช่นนั้นข้าสัญญาว่าจะยกย่องเจ้าเป็นภรรยาเอก แล้วเจ้ายังต้องการให้ข้าสัญญาอันใดอีก?"ชุยจาวอวิ๋นเบือนหน้าหนีไม่ตอบรับคำใดแต่ไหนแต่ไรมาชุยจิ่นจวินก็ไม่รู้จะรับมือกับชุยจาวอวิ๋นอย่างไร นางคือคนที่เขาทะนุถนอมยิ่งชีวิต ความจริงแล้วเขาไม่เคยกล่าวถ้อยคำรุนแรงกับนางสักครั้ง กระทั่งจุมพิตก็ยังเคยเพียงสองสามหน ต่อให้ชุยจาวอวิ๋นจะปฏิเสธความรู้สึกของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็ไม่เคยโกรธเคืองนางแม้แต่น้อยนั่นเป็นเพราะนิสัยของชุยจาวอวิ๋น ภายในใจของนาง บุญคุณและกฎระเบียบนั้นยิ่งใหญ่เทียมฟ้า ซึ่งแท้จริงแล้วภายในใจของเขากลับรู้สึกปวดร้าวแทนนักยามนี้เขาคลายมือออกแล้ว น้ำเสียงก็อ่อนโยนลง "วันนี้ข้ามีเวลามาพบเจ้าได้เพียงครู่เดียวเท่านั้น เดี๋ยวตอนกลางคืนยังมีงานเลี้ยงอีก ข้าคงอยู่ได้ไม่นานก็ต้องไปแล้ว"ชุยจาวอวิ๋นเองก็สัมผัสได้ว่าชุยจิ่นจวินยอมปล่อยมือ จึงหันกลับไปมองเขา ยามตะวันคล้อยต่ำ ใบหน้าของชุยจิ่นจวินดูหล่อเหลาสง่างาม ภายในแววตาแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่คิดปิดบัง ชุยจาวอวิ๋นมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งบางครั้งนางก็ไม่อยากต่อต้านอีกต่อไป แต่บาง

เสิ่นซื่อกล่าวพลางสัมผัสปลายนิ้วลงบนใบหน้าของจี้หานอี น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความหม่นหมองและทุ้มต่ำอย่างหนักแน่น "หานอี คราวหน้าอย่าทำเช่นนี้อีก"ในหัวของจี้หานอีพลันขาวโพลน นางคิดแล้วคิดอีกก็คาดไม่ถึงว่าจู่ ๆ เสิ่นซื่อจะกล่าวเรื่องนี้กับนาง ยิ่งไปกว่านั้น แววตาของเสิ่นซื่อในยามนี้ก็น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง เดิมทีก็เป็นนัยน์ตาหงส์อันไร้ความรู้สึกอยู่แล้ว ยามที่เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ความเคร่งขรึมและแรงกดดันทั้งมวลล้วนถาโถมลงมาบนร่างนาง ราวกับกำลังไต่สวนนักโทษ ไร้ซึ่งความผันผวนทางอารมณ์ใด ๆฟังจากน้ำเสียงก็ชัดเจนว่าเขาน่าจะกำลังโกรธ ทว่าใบหน้าอันเคร่งขรึมและเย็นชานั้น รวมถึงหว่างคิ้วและดวงตาที่ไม่เคยแปรเปลี่ยน กลับดูราวกำลังสั่งสอนนางว่าสมควรต้องปฏิบัติตัวเช่นไรแต่จี้หานอีกลับไม่รู้สึกว่าตนเองทำสิ่งใดผิด ซ้ำยังไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้แม้แต่น้อย ยามนี้เมื่อถูกเสิ่นซื่อหยิบยกขึ้นมากล่าวอย่างเข้มงวด จึงอดรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้อีกทั้งก็เป็นเสิ่นซื่อเองที่ถามนางว่าชื่นชมซื่อจื่อสกุลชุยหรือไม่ ซื่อจื่อสกุลชุยนั้นสร้างความประทับใจให้นางได้ดีเยี่ยม เป็นถึงขุนนางบู๊ที่เคยดูแลความสงบเขตชายแดน แ