All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 601 - Chapter 610

ทางด้านจี้หานอีก็กำลังเดินตามนางซูไปทำความรู้จักกับผู้คน นางซูนั้นเชี่ยวชาญการเข้าสังคมในกลุ่มฮูหยินนัก เพียงก้าวเท้าออกไปก็มีคนเข้ามาทักทายไม่ขาดสาย นางซูจึงถือโอกาสนี้แนะนำให้ทุกคนรู้จักจี้หานอียามนี้อากาศแจ่มใส แสงตะวันประจำวสันตฤดูให้ความอบอุ่น เสียงวิหคขับขานมวลบุปผาส่งกลิ่นหอมขจรขจาย ยามได้นั่งอยู่ภายในศาลารับลมของสวนหลังจวน ตรงหน้าจัดวางถ้วยน้ำชาและของว่าง ด้านข้างเป็นภูเขาจำลองและบ่อปลา ส่วนด้านหลังคือมวลหมู่ดอกไห่ถังที่ผลิบาน กิ่งก้านของต้นไห่ถังทอดยาวระหลังคา ทั้งหมดนี้ยิ่งกลายเป็นทัศนียภาพที่ชวนมองยิ่งบรรดาคนรู้จักของนางซูต่างก็ปฏิบัติต่อจี้หานอีด้วยความเกรงอกเกรงใจและเป็นกันเอง หลังสนทนากันเพียงไม่นาน จี้หานอีก็ได้รู้จักผู้คนเพิ่มขึ้นอีกมากทีเดียวความจริงบางคนนางก็เคยพบหน้ามาแล้วในอดีต เพียงไม่ได้สนิทสนมเท่าใดนัก ในยามที่จี้หานอียังเป็นดรุณีน้อยก็พอจะมีสหายสนิทอยู่สองสามคน ทว่าหลังจากบิดาเกิดเรื่องก็ขาดการติดต่อกันไป ต่อมาเมื่อแต่งงานกับเซี่ยอวี้เหิง นางก็ไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงบ่อยนัก คนที่นางรู้จักจึงมีจำนวนเพียงหยิบมือเดียวในเวลานี้ผู้ที่นั่งอยู่ข้างกายส่วนใหญ่เป

จี้หานอีที่เดิมทีตั้งใจเดินเข้าไปด้านในพลันชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย พร้อมกับบอกให้หรงชุนที่อยู่ข้างกายหยุดเดินเช่นกันเสียงที่จงใจลดให้ต่ำลงหลังฉากกั้นดังแว่วขึ้นอีกครั้ง “ก็ใช่น่ะสิ ตอนแรกเห็นบอกว่าจวนสกุลเสิ่นเตรียมมาสู่ขอแล้วแท้ ๆ ผู้ใดจะไปคาดคิดว่าท่านอาสองกลับเกิดเรื่องเสียก่อน มิเช่นนั้นงานมงคลของทั้งสองตระกูลคงถูกกำหนดได้นานแล้ว”“พอคิดขึ้นมาก็ช่างน่าเสียดายจริง ๆ ตอนนั้นผู้คนต่างก็พูดกันว่าพี่หญิงรองกับท่านโหวเสิ่นช่างเหมาะสมกันนัก”เมื่อจี้หานอีได้ยินถึงตรงนี้ นางก็ก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวเดินขึ้นไปชั้นบนด้วยฝีเท้าแผ่วเบาหรงชุนมีท่าทีอึกอักคล้ายอยากพูดบางอย่าง หลังได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น ในใจนางย่อมไม่สบอารมณ์ คิดปลอบโยนผู้เป็นเจ้านาย แต่ก็นึกได้ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเหมาะสมที่จะพูดคุยกันขณะนั้นจี้หานอีกำลังเดินขึ้นบันได ทว่าเมื่อพ้นช่วงหัวมุมบันได กลับบังเอิญพบเจอคุณหนูรองชุย ชุยจาวอวิ๋น ซึ่งกำลังเดินลงมาพอดีเมื่อชุยจาวอวิ๋นเห็นจี้หานอีกำลังเดินสวนกลับขึ้นมา นางก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนรีบถามว่า “ด้านล่างมีสิ่งใดขาดตกบกพร่องหรือเจ้าคะ?”จี้หานอีมองดูสีหน้าของชุยจาวอว

ทางเดินหินเขียวเต็มไปด้วยกลีบดอกหลีฮวาที่ร่วงหล่นพร้อมกลิ่นหอมลอยฟุ้ง แล้วเสียงกระซิบของนางซูก็ตอบกลับมาด้วยความแจ่มใส "นิสัยของเจ้ากับนางมีความคล้ายคลึงกันหลายส่วนทีเดียว"จี้หานอีลองย้อนนึกดู วันนี้นางได้พบกับชุยจาวอวิ๋น ความรู้สึกที่ได้รับคือชุยจาวอวิ๋นมีความสงบนิ่งจืดจางราวกับผู้ที่ปลงตกและเข้าใจในทุกสรรพสิ่งของชีวิต คล้ายกับคนไร้ซึ่งกิเลสและความปรารถนาใด จึงทำให้ผู้คนรู้สึกอยากสนิทสนมด้วยอย่างง่ายดาย ไม่เหมือนกับสตรีสูงศักดิ์นางอื่น ที่การเข้ามาตีสนิทมักแฝงไว้ด้วยจุดประสงค์บางอย่างเสมอ ซึ่งความสนิทสนมที่แฝงเจตนาเหล่านั้น ความจริงแล้วก็ยังพอจะสังเกตเห็นได้จากรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ดีเสียงของนางซูดังขึ้นอีกครั้ง "บนตัวเจ้ามีความสงบนิ่งเรียบง่ายเช่นเดียวกับนาง""ไม่แก่งแย่งแข่งขัน ไม่ชิงดีชิงเด่น แม้ว่าจะได้คู่ครองประเสริฐถึงเพียงนี้ ซ้ำท่านโหวเสิ่นก็ยังคอยดูแลเอาใจใส่เจ้าเป็นอย่างดี แต่ข้ากลับไม่นึกอิจฉาเจ้าสักนิด นั่นก็เพราะเจ้าจริงใจต่อข้า ข้าเองก็มองออกว่าเจ้ามีจิตใจบริสุทธิ์ จึงตระหนักดีว่าการได้คบหาเป็นสหายกับเจ้า ย่อมเป็นมิตรภาพที่ยั่งยืนไปชั่วชีวิต โดยไม่เกี่ยวข้องกั

เซี่ยจิ่นยืนตกตะลึงอยู่ตรงนั้น ทำได้เพียงจ้องมองแผ่นหลังอันแสนคุ้นเคยในอดีตคนที่มักเก็บตัวเงียบในสายตาของนาง อยู่ดี ๆ ก็มาปรากฏตัวด้วยท่าทีมีสง่าราศี เสื้อผ้าและเครื่องประดับบนกาย ท่ามกลางความมั่งคั่งตระการตาทั้งมวลในงานนี้ กลับไม่ได้ดูด้อยไปกว่าผู้ใดแม้แต่น้อยเรื่องนี้ยังพอทำให้เซี่ยจิ่นเข้าใจได้ แต่สิ่งที่ทำให้นางคิดไม่ตกก็คือ เหตุใดคนเหล่านั้นถึงต้องไปรุมล้อมอยู่รอบกายจี้หานอีด้วยนางคิดอย่างไรก็หาคำตอบไม่ได้ จี้หานอีมีสิทธิ์อะไรกัน? หรือเป็นเพราะตอนนี้นางได้เข้าไปอยู่ในจวนสกุลเสิ่นแล้ว คนเหล่านั้นถึงได้จงใจเข้าไปตีสนิท?แต่ถึงจะเข้าไปอยู่ในจวนสกุลเสิ่น ก็เป็นได้แค่อนุภรรยาคนหนึ่งเท่านั้น บรรดาลูกหลานชนชั้นสูงที่เกิดในตระกูลใหญ่โตเหล่านี้ แต่ไหนแต่ไรมาล้วนดูแคลนคนที่เป็นอนุภรรยากันทั้งสิ้น ยิ่งไม่มีทางลดตัวลงมาคบค้าสมาคมกับอนุภรรยาผู้หนึ่งเด็ดขาดครั้นเห็นคุณหนูรองสกุลชุยเดินเข้าไปพูดคุยกับจี้หานอีอีก เซี่ยจิ่นก็ยิ่งรู้สึกว่าทุกสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เรื่องจริง เป็นนางที่ตาฝาดไปเองแน่ ๆเวลานี้นางอยากพุ่งเข้าไปดึงตัวจี้หานอีมาเค้นถามให้รู้เรื่องนัก อยากถามเหลือเกินว่า

ยามเสิ่นซื่อพูดคุยบนเตียงนอนมักแฝงความอ่อนโยนบ้างก็จริง แต่เวลาที่อยู่ข้างนอก เขาก็มักมีสีหน้าเคร่งขรึมและเย็นชาเสมอ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาล้วนเจือด้วยความดุดันและแข็งกร้าวอย่างผู้ที่กุมอำนาจชี้ขาดจี้หานอีทอดสายตามองเงาทะมึนซึ่งทาบทับลงมาเบื้องหน้า ขณะสูดดมกลิ่นไม้จันทน์หอมจากกายของเสิ่นซื่อ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาสีหน้าของเสิ่นซื่อไม่ได้แปรเปลี่ยน ทุกสิ่งยังคงเป็นเช่นเดิม จี้หานอีจึงพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย พร้อมส่งเสียงตอบรับในลำคอแผ่วเบาเสิ่นซื่อปรายตามองจี้หานอีเพิ่มอีกหลายปราด พลางครุ่นคิดว่าหรือจะเป็นเพราะเมื่อคืนเขาไม่ยอมฟังคำร้องขอที่นางบอกว่าไม่ยินยอม ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของนางจริง ๆ ตอนนี้นางถึงได้กำลังแง่งอนเขาอยู่ใช่หรือไม่เขาคลี่ยิ้มบาง ก่อนหันกลับไปปรายตามองชุยจิ่นจวิน แล้วก้าวเดินนำหน้าไปก่อนชุยจิ่นจวินมองเสิ่นซื่อที่เดินไปเบื้องหน้า แล้วหันกลับไปมองทางชุยจาวอวิ๋นปราดหนึ่ง จากนั้นถึงค่อยก้าวเดินตามไปบรรดาสตรีผู้ยืนอยู่ด้านข้างเมื่อเห็นภาพที่เมื่อครู่ท่านโหวเสิ่นถึงขั้นเป็นฝ่ายเดินเข้าไปสนทนากับจี้หานอีด้วยตนเอง แม้ท่าทางจะยังคงดูเย็นชา ทว่าการท