《ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา》全部章節：第 621 章 - 第 630 章

แสงสว่างนวลตาสลัวลาง กระถางธูปตรงมุมห้องจุดกำยานส่งควันขาวลอยบางเบาอยู่ด้านหลังนางวันนี้จี้หานอีแต่งกายอย่างพิถีพิถัน คนที่ยามปกติไม่ค่อยผัดหน้าทาแป้ง ทว่าวันนี้กลับมีใบหน้าขาวผ่องหมดจด ปิ่นหยกบนเรือนผมยิ่งขับเน้นความงามของนางให้โดดเด่น อาภรณ์วสันตฤดูสีชมพูที่สวมใส่แนบติดไปกับเรือนร่าง เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันอรชร ลวดลายบุปผาอันวิจิตรตระการตาบนผืนผ้า ทำให้นางดูสูงส่งและล้ำค่ายิ่งกว่าทรัพย์สมบัติอันใดเสิ่นซื่อจ้องมองนางอยู่นานสองนาน ถึงค่อยขยับตะเกียบอย่างเชื่องช้าอีกด้านหนึ่ง เดิมทีเซี่ยจิ่นดักรออยู่หน้าประตูจวนผิงหนานโหว เพียงเพื่อต้องการเห็นหน้าฮูหยินของท่านโหวผู้นั้นสักหน จะว่าไปแล้ว อนุภรรยาที่ถูกเลี้ยงดูอยู่ข้างนอกกลับมีหน้ามีตาเทียบเท่าภรรยาเอก ภรรยาเอกคนใดเล่าจะทนรับเรื่องเช่นนี้ได้?เพียงแต่นางรอคอยอยู่ค่อนวัน กระทั่งคนของจวนสกุลเสิ่นขึ้นรถม้าไปจนหมด ก็ยังไม่ได้พบหน้าฮูหยินของท่านโหวผู้นั้น นางรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ทว่าก็รีบเดินทางกลับไปยังจวนสกุลเซี่ยด้วยความร้อนรน เพื่อบอกเล่าเรื่องนี้ให้มารดารับฟังช่วงหลายวันนี้นางหลินกำลังปวดหัวยิ่ง หลี่หมิงโหรวเองก็ยังไม่ยอมเ

เซี่ยอวี้เหิงยังคงยืนเหม่อลอยอยู่ตรงประตู เขารู้ตัวดีว่าการที่ตนเองถูกลดขั้นนั้นไม่นับว่าอยุติธรรม ด้วยเขาหละหลวมต่อหน้าที่จริง ๆอีกทั้งแม้เขาจะไม่ค่อยได้ติดต่อกับเสิ่นซื่อมากนัก แต่ศาลต้าหลี่กับสำนักตรวจการก็มีการไปมาหาสู่กันอยู่เป็นประจำ เขาเองก็เคยได้ยินเรื่องราวของเสิ่นซื่อมาไม่น้อย บุคคลที่เข้มงวดและยุติธรรมในทุกเรื่องปานนั้น ซ้ำยังมีผู้คนมากมายอยากประจบสอพลอด้วยการส่งมอบสตรีให้ หากเสิ่นซื่อเป็นคนประเภทที่ถูกสตรีเป่าหูเพียงไม่กี่คำก็ยอมใช้หน้าที่การงานมาแก้แค้นเรื่องส่วนตัวจริง ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเสิ่นซื่อไปล่วงเกินผู้คนไว้มากมายปานนั้น เกรงว่าคงถูกถวายฎีกาถอดถอนไปนานแล้วเซี่ยอวี้เหิงทอดสายตามองมารดากับพี่สาวคนโตของตน ชั่วพริบตานั้นเขาก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาว่าเหตุใดจี้หานอีถึงยอมลดตัวไปเป็นอนุภรรยาเพื่อจากเขาไป คนทั้งจวนแห่งนี้ยังคงคิดว่าความผิดทุกอย่างล้วนตกอยู่ที่นาง รวมถึงตัวเขาในอดีตด้วยทันใดนั้น เซี่ยอวี้เหิงก็ไม่อยากพูดคุยกับมารดาและพี่สาวอีกแม้แต่ครึ่งคำ เขาพลันหมุนกายเดินจากไปยามสายลมยามราตรีพัดโชย ชายหนุ่มก็รู้สึกหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจไม่ได้ยินเสียงของมารดาที่

ใบหน้าของผู้ที่เดินเข้ามาค่อย ๆ ปรากฏขึ้นชัดเจน เป็นดวงหน้าจิ้มลิ้มผุดผ่องดุจดอกฝูหรง ปิ่นระย้าเตี่ยนชุ่ยสั่นไหวเบา ๆ ตามจังหวะการเยื้องย่างอันแช่มช้อย กอปรกับกลิ่นหอมละมุนที่แผ่ซ่านออกมา ทั้งหมดนั้นทำเอาเซี่ยจิ่นถึงกับสะท้านไปทั้งร่าง นางเผลอลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว คล้ายต้องการเพ่งมองให้ชัดเจนยิ่งขึ้นว่าคนตรงหน้าใช่จี้หานอีหรือไม่นางไป๋ปรายตามองเซี่ยจิ่นผู้ลุกพรวดด้วยความตกตะลึงปราดหนึ่ง ก่อนตัดสินใจนิ่งเงียบเพื่อชมดูความสนุกต่อไปเซี่ยจิ่นชี้หน้าจี้หานอี อ้าปากค้างพูดไม่ออกอยู่นาน กระทั่งเบิกตาโตจ้องมองจี้หานอีด้วยความไม่อยากเชื่อพลางถามออกไป "เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?"สิ้นคำถามของเซี่ยจิ่น แม่นมฟางที่อยู่ข้างกายจี้หานอีก็ขยับออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวสีหน้าขึงขัง พร้อมกับจ้องมองเซี่ยจิ่นด้วยสายตาเย็นชา "ฮูหยินลู่โปรดระวังคำพูดด้วย และกรุณาเอามือของท่านลงเสีย หากฮูหยินลู่ยังกล้าเสียมารยาทต่อฮูหยินของพวกเราเช่นนี้อีก บ่าวคงทำได้เพียงเรียกคนมาไล่ออกไปแล้ว"แม่นมฟางเป็นแม่นมอาวุโสประจำเรือนของเสิ่นซื่อ ก่อนที่จี้หานอีจะย้ายเข้ามา นางเป็นผู้ดูแลเรื่องราวทั้งหมดภายในเรือนแห่ง

เซี่ยจิ่นรับฟังถ้อยคำของจี้หานอีด้วยความเลื่อนลอย และสายตาก็เอาแต่จ้องมองจี้หานอีอย่างเหม่อลอยเช่นกันสตรีผู้เงียบขรึมและเก็บเนื้อเก็บตัวในความทรงจำของนาง คล้ายกับแปรเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา บัดนี้กลับเผยประกายความเฉียบขาด จนทำเอานางถึงกับอกสั่นขวัญหายทำให้นางอดเกิดความหวาดหวั่นต่อจี้หานอีขึ้นมาไม่ได้ครั้นเห็นจี้หานอียังคงนั่งตัวตรงอยู่เบื้องหน้า หลุบตาลงต่ำมองมาที่นาง ซ้ำสุ้มเสียงที่เอื้อนเอ่ยนั้นก็ทั้งแผ่วเบาและเย็นเยียบดั่งเกล็ดหิมะเดือนสอง “ส่วนเรื่องที่เซี่ยอวี้เหิงถูกใส่ความหรือไม่ หรือลู่หยวนมือสะอาดจริงอย่างที่ว่าหรือเปล่า ฮูหยินลู่ ภายในใจท่านย่อมรู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือ?”เมื่อเซี่ยจิ่นได้ยินถ้อยคำที่ฟังดูราบเรียบทว่ากลับหนักแน่นดั่งขุนเขาของจี้หานอี ร่างกายก็ยิ่งอ่อนปวกเปียก ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีนางย่อมรู้ดีที่สุดว่าแท้จริงแล้ว สามีของตนไม่ได้มือสะอาดถึงเพียงนั้นทว่าในแวดวงขุนนางราชสำนัก มีผู้ใดบ้างใสซื่อมือสะอาด?นางอดเงยหน้าขึ้นถลึงตามองจี้หานอีพลางถามไม่ได้ว่า “แล้วท่านโหวเสิ่นมือสะอาดนักหรือ? เจ้ารู้บ้างหรือไม่?”จี้หานอีคลี่ยิ้มบางเบา “ข้าไม่ก้าวก่ายเรื่องราว

ตอนที่นางไป๋เดินออกมาก็ปรายตามองไปทางจี้หานอีปราดหนึ่ง นางรู้ดีว่าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นนั้นมีฐานะสูงส่ง ทั้งยังเป็นหญิงชราหัวรั้น ยึดถือเรื่องความกตัญญู กฎระเบียบ และหน้าตาสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดหลายปีนี้นางพยายามปรนนิบัติอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ยังไม่อาจทำให้หญิงชราพึงพอใจได้โดยสมบูรณ์ แล้วจี้หานอีจะทำได้อย่างไรในเรื่องของความเจ้าระเบียบ หญิงชราผู้นี้นับว่าเข้มงวดที่สุดเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมองจี้หานอี ก็เห็นว่าลูกสะใภ้กำลังนั่งอยู่ข้างกายนางอย่างเงียบสงบ หว่างคิ้วผ่อนคลาย มองไม่ออกถึงอารมณ์ใด ๆสีหน้าของนางพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย ก่อนถาม “คนไปแล้วหรือไม่?”เมื่อจี้หานอีได้ยินคำถามนี้ของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องที่เซี่ยจิ่นมาเยือนนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นทราบแล้วนางพยักหน้าตอบกลับด้วยความสุขุม “ส่งกลับไปเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นปรายตามองจี้หานอีอีกปราดหนึ่ง ก่อนแค่นเสียงเย็นชา “ในเมื่อหย่าขาดกันแล้ว เหตุใดยังเหลือเยื่อใยกับคนพวกนั้นอยู่อีก?”“ตกลงว่าหย่ากันไม่ขาดหรือไร? เหตุใดถึงได้ปล่อยให้คนตามมาหาถึงหน้าประตูจวนเช่นนี้?”เมื่อจี้หา