Todos os capítulos de ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Capítulo 711 - Capítulo 720

จี้หานอีคิดไม่ถึงเลยว่าเสิ่นซื่อจะยอมเป็นฝ่ายรับผิดอย่างอ่อนโยนถึงเพียงนี้ จึงลอบคิดในใจว่าวิธีนี้ช่างได้ผลดีนักดูท่าเสิ่นซื่อกับฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นคงมีอุปนิสัยเหมือนกันกระมัง นั่นคือชอบไม้อ่อนไม่ชอบไม้แข็งแม้บนใบหน้าของจี้หานอีจะยังคงดูแฝงความน้อยใจอยู่บ้าง แต่ภายในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย เมื่อคิดได้ว่าตนเองมีวิธีรับมือเสิ่นซื่อแล้ว ภายหน้าหากเขายังคงทำตัวเผด็จการหรืออารมณ์เสียใส่อีก นางก็รู้แล้วว่าควรต้องจัดการอย่างไรยามนี้จี้หานอีได้แต่แอบดีใจอยู่เงียบ ๆ แต่ก็เกรงว่าอารมณ์บนใบหน้าจะเปิดเผยจนถูกเสิ่นซื่อจับได้ จึงซุกใบหน้าลงไปในอ้อมอกของเสิ่นซื่ออีกครั้ง ท่าทางดูน้อยเนื้อต่ำใจอย่างถึงที่สุด ทว่าลับหลังกลับลอบฉีกยิ้มกว้างนานแล้วเสิ่นซื่อก้มหน้าลงมองเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างอันขาวผ่องของจี้หานอี แสงสว่างอันอ่อนโยนสาดส่องลงบนแผ่นหลังของนาง ลวดลายบุปผาดูมีชีวิตชีวา เนื้อตัวของนางนั้นทั้งอ่อนนุ่มและหอมกรุ่น กอปรกับการที่นางเป็นฝ่ายซุกตัวเข้าหาอ้อมอกเขาอย่างหาได้ยากยิ่ง หัวใจของเสิ่นซื่อจึงพลันอ่อนยวบลง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ขณะโอบเอวของจี้หานอีไว้ ก่อนก้มหน้าลงคลอเคลียกับเรือน

เสียงของจี้หานอีทั้งเยือกเย็นและสงบนิ่ง แม้ไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจขัดขืน ผู้ดูแลจางถึงกับแข้งขาอ่อน ร่างกายสั่นเทา แต่ก็ทำได้เพียงส่งเสียงรับคำรัว ๆ เท่านั้นเขารู้สึกโชคดีที่เมื่อก่อนตนยังพอตักตวงผลประโยชน์มาได้บ้าง แต่ยามนี้เมื่อต้องนำมาอุดรอยรั่วของบัญชีก็คงเหลืออยู่ไม่เท่าใด เกรงว่าส่วนแบ่งก้อนใหญ่คงตกไปอยู่ที่ฮูหยินใหญ่เสียหมดแล้วแต่ถึงกระนั้น เขาก็ไม่กล้าซัดทอดฮูหยินใหญ่อยู่ดี หากเขาสารภาพเรื่องฮูหยินใหญ่ออกไป เรื่องนี้ก็จะไม่ใช่แค่การที่คนแก่หูตาฝ้าฟางลงบัญชีผิดพลาดอีกต่อไป แต่มันจะกลายเป็นการปลอมแปลงบัญชีเพื่อยักยอกเงินโดยเจตนา ซึ่งเขาอาจถูกโบยจนตายก็เป็นได้ ถึงอย่างไรฮูหยินใหญ่ก็เป็นเจ้านาย อย่างมากคงถูกลงโทษสถานเบาเพื่อตักเตือนเท่านั้น เป็นตัวเขาเองนั่นแหละที่จะไม่เหลืออะไรเลยยามนี้ขอเพียงเขากัดฟันยืนกรานว่าตนเองหูตาไม่ดี ก็ยังพอจะหวังพึ่งให้ฮูหยินใหญ่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือได้บ้างจี้หานอีปรายตามองผู้ดูแลจาง นางย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดสิ่งใด บัญชีที่บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งทำขึ้นมาจะโปร่งใสหรือไม่ นางไป๋ย่อมต้องรู้เห็นเป็นใจแน่นอนนางเม้มริมฝ

หลังจี้หานอีเดินผ่านนางไป๋มาได้ระยะหนึ่ง หรงชุนถึงได้ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูนางว่า “ฮูหยินใหญ่ดูแลโรงครัวมาหลายปี บัญชีไม่สะสางให้เรียบร้อย ไม่รู้เหมือนกันว่านางลอบยักยอกไปบ้างหรือไม่”พูดแล้วหรงชุนก็ถามด้วยเสียงเบาลงอีก “หากยักยอกจริง แล้วยักยอกไปมากน้อยเพียงใดกันเจ้าคะ?”จี้หานอีนั้นย่อมรู้ดีว่านางไป๋ต้องยักยอกไปแน่ คนที่เฉลียวฉลาดปานนั้น บัญชีมีปัญหาชัดเจนถึงเพียงนี้ มีหรือที่จะดูไม่ออก?ส่วนเรื่องที่ว่านางไป๋ยักยอกไปมากเท่าใดนั้น จี้หานอีเองก็ไม่อาจคำนวณออกมาได้แน่ชัด แต่ในเมื่อดูแลจวนมานานหลายปี เงินทองที่ได้ไปก็คงไม่ใช่น้อย ๆทั้งฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเองก็ดูไม่ได้คิดเอาความเรื่องเงินทองที่นางไป๋ยักยอกไปสักเท่าใดจี้หานอีเพียงกล่าวกับหรงชุนด้วยเสียงแผ่วเบา “เรื่องนี้ให้มันผ่านไปเถิด ไม่ต้องนำไปพูดกับผู้ใดแล้ว”หรงชุนรีบพยักหน้ารับคำทันที “ฮูหยินวางใจเถิดเจ้าค่ะ บ่าวเป็นคนเก็บความลับเก่งยิ่งนัก”เมื่อจี้หานอีเดินกลับมาถึงเรือน บ่าวรับใช้ก็นำจดหมายฉบับหนึ่งมาส่งให้ เป็นจดหมายที่มารดาส่งมานั่นเองจี้หานอีเปิดจดหมายออกอ่าน เนื้อความระบุว่ากู้เยี่ยนเริ่มได้สติขึ้นมาเล็กน้อยตั้งแต่เ

เรื่องราวตอนตกน้ำในปีนั้น สำหรับจี้หานอีนับว่าเป็นอดีตที่ค่อนข้างยาวไกลทีเดียวนางถึงขั้นนึกถึงมันอย่างเลือนรางอยู่เสมอ แม้บอกว่าภาพสุดท้ายที่เห็นก็เป็นเสิ่นซื่อ แต่ในใจกลับยังคงไม่ชัดเจนอยู่ดีความทรงจำเกี่ยวกับเสิ่นซื่อในเหตุการณ์ครั้งนั้นช่างเลือนราง เลือนรางเสียจนราวกับว่าเขาไม่เคยปรากฏตัวเลยด้วยซ้ำจี้หานอีหันกลับไปมองเสิ่นซื่อ ชายหนุ่มกำลังยืนอยู่ด้านหลังนางในระยะห่างเพียงหนึ่งก้าว นัยน์ตาสีดำขลับจ้องมองนางพลางถาม “เจ้ายังจำได้หรือไม่”จี้หานอีส่ายหน้า “เรื่องหลังจากตกน้ำไปแล้ว จำไม่ได้เลยเจ้าค่ะ”ภายในใจนางเกิดความลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดถามถึงความสงสัยในอดีตขึ้นมาไม่ได้ “หลังจากนั้น ท่านพี่ก็คล้ายไม่อยากพบหน้าข้าอีก”เสิ่นซื่อปรายตามองจี้หานอี “ก็แค่ไม่อยากพบเจ้าเท่านั้น”ในเวลานั้นเสิ่นซื่อปล่อยมือไปแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องพบนางอีกจี้หานอีถามต่อ “เหตุใดถึงไม่อยากพบหรือเจ้าคะ?”เสิ่นซื่อหมุนตัวเดินไปหยุดอยู่ข้างหน้าต่างของหอสูง น้ำเสียงเรียบเฉยยิ่ง “น่ารำคาญ”จี้หานอีเหม่อมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเสิ่นซื่อ การที่เสิ่นซื่อบอกว่านางน่ารำคาญก็คล้ายจะเป็นเช่นนั้นจริง

จี้หานอีมองดูแผ่นหลังของเสิ่นซื่อ ด้วยคิดว่าเสิ่นซื่อมักจะมีเหตุผลของเขาเสมอ จึงก้าวเดินตามหลังเขาไปทว่าใครจะคาดคิด พอเดินตามเสิ่นซื่อเข้าไปในห้องนอน ก็พลันได้ยินเขาพูดขึ้นว่า "หนังสือเล่มนั้นไม่ต้องอ่านแล้ว"จี้หานอีชะงักงันไปเล็กน้อย ไม่เข้าใจความหมายของเสิ่นซื่อ หนังสือเล่มนั้นมีคนอ่านตั้งมากมาย แล้วเหตุใดนางถึงอ่านไม่ได้เล่านางพยายามอธิบายความคิดของตนเองให้เสิ่นซื่อฟัง การอ่านหนังสือนิยายไม่ได้ผิดกฎบ้านเมืองเสียหน่อย นางก็แค่อ่านฆ่าเวลา ซ้ำยังรอคอยที่จะได้อ่านตอนจบ ทั้งยังเดิมพันกับหรงชุนไว้ตั้งสิบตำลึง ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงลุ้นระทึก หากไม่ให้อ่านตอนนี้ ย่อมทรมานใจแสนสาหัสเสิ่นซื่อนั่งลงบนขอบเตียง ขณะชำเลืองมองคนที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยความเกียจคร้าน ครั้นเห็นท่าทางแง่งอนของจี้หานอีในใจก็พลันรู้สึกว่าน่าเอ็นดูนัก แต่เขากลับไม่คิดอธิบายเหตุผลใด ๆเขาเพียงจ้องมองนางพลางกล่าว "หนังสือในหอตำราของข้ามีตั้งมากมาย ยังไม่พอให้เจ้าอ่านอีกหรือ?"จี้หานอีเบิกตาโตจ้องมองเสิ่นซื่อ สุดท้ายการที่คืนนี้เขาพานางไปหอตำรา ก็เพราะต้องการให้นางอ่านแค่หนังสือในนั้นสินะจี้หานอีรู้สึกว่าเรื่องนี้ช