All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 731 - Chapter 740

คำพูดนี้ของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นทำเอาร่างของจี้หานอีถึงกับแข็งทื่อนางพินิจสีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ดูแล้วไม่คล้ายว่ากำลังล้อเล่น คาดว่าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นคงมีความคิดเช่นนั้นจริง ๆจี้หานอีรู้ดีว่ายามนี้ไม่จำเป็นต้องพูดสิ่งใด เพราะถึงบอกฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นว่าไม่ยินยอมก็คงไร้ประโยชน์หลังเดินออกมาจากเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น นางชุยก็ก้าวเข้ามาขนาบข้างจี้หานอี พร้อมกับถามว่างิ้วเมื่อวานสนุกหรือไม่ ซ้ำยังคิดชวนจี้หานอีให้ไปดูด้วยกันอีกจี้หานอีนึกถึงเรื่องที่แค่ไปดูงิ้วเมื่อวานรอบเดียวเสิ่นซื่อก็ไม่สบอารมณ์แล้ว หากไปดูอีก ใบหน้าของเสิ่นซื่อคงได้ดำทะมึนเป็นก้นหม้อแน่ ช่วงสองวันนี้ตัวนางกับเสิ่นซื่อมีเรื่องกระทบกระทั่งกันเล็กน้อย ด้วยความที่ไม่อยากก่อเรื่องวุ่นวายใดขึ้นมาอีก จึงตอบไปว่า “ไว้ค่อยว่ากันวันหน้าเถิด ช่วงหลายวันนี้ข้ายังต้องวุ่นวายอยู่กับเรื่องในโรงครัว ไม่ค่อยมีเวลาเท่าใด”นางชุยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นางเพียงอยากออกไปข้างนอกกับจี้หานอีให้บ่อยขึ้น เพื่อให้เสิ่นฉางชินได้เรียนรู้ว่าท่านอาห้าปฏิบัติต่อท่านอาสะใภ้ห้าอย่างไร ไม่ใช่เอาแต่เลียนแบบความเย็นชาของท่านอาห้าในราชสำนัก อย

เมื่อจี้หานอีได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็รู้สึกสะอิดสะเอียนอยู่ในใจ ไม่อยากปรายตามองผู้ดูแลอู๋อีก เพียงหันไปสั่งแม่นมฟางที่อยู่ด้านข้างว่า “ไปเรียกคนมาสักสองสามคน เข้าไปค้นในห้องของผู้ดูแลอู๋ดูหน่อย จะได้รู้ว่าหลายปีมานี้เขายักยอกเงินไปเท่าใดแล้ว”ผู้ดูแลอู๋เบิกตาโตจ้องมองจี้หานอีด้วยความตื่นตระหนก นึกไม่ถึงเลยว่าฮูหยินรองที่ดูอ่อนโยนและนุ่มนวลผู้นี้จะเอาจริงขึ้นมาแล้วเงินทองถูกค้นพบและยึดคืนได้อย่างรวดเร็ว ภายในห้องพักของผู้ดูแลขั้นสองผู้ควบคุมบ่าวไพร่ในโรงครัว พบเงินมากเกือบถึงสามพันตำลึง ต้องทราบว่าเขาได้รับเบี้ยหวัดเพียงหนึ่งตำลึงต่อเดือนเท่านั้น เรื่องที่เขายักยอกไปเท่าใดและกดขี่ข่มเหงบ่าวไพร่มานานแค่ไหน ย่อมนึกภาพได้ไม่ยากจี้หานอีปรายตามองผู้ดูแลอู๋ปราดหนึ่ง ก่อนมุ่งหน้าไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น จากนั้นจึงสั่งให้คนไปตามนางไป๋ให้มาพบที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเช่นกันเรื่องนี้จี้หานอีตั้งใจจะจัดการขั้นเด็ดขาด แต่ก็ต้องกระทำให้สมเหตุสมผลและถูกต้องตามกฎระเบียบในเมื่อผู้ดูแลอู๋ได้รับการเลื่อนขั้นโดยนางไป๋ เพื่อเห็นแก่ความปรองดองภายในจวน การที่จี้หานอีสอบถามความคิดเห็นของนางไป๋ต่

จี้หานอีรู้สึกว่าช่วงเวลานี้ช่างประหลาดนักนางนั่งอยู่บนตักเสิ่นซื่อ โดยมีท่อนแขนของเขาโอบกอดตนเอง ในมือของเสิ่นซื่อถือหนังสือ ทว่าสิ่งที่เขากำลังอ่านกลับเป็นหนังสือนิยายประโลมโลกที่เมื่อก่อนเขาคงไม่แม้แต่จะปรายตามองด้วยซ้ำจี้หานอีอ่านด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่อาจจดจ่อกับเนื้อหา ทว่าเสิ่นซื่อกลับดูคล้ายสนใจยิ่งนางอดถามไม่ได้ว่า “ท่านพี่ชอบเรื่องนี้หรือเจ้าคะ?”เสิ่นซื่อก้มหน้าลง “แล้วเจ้าชอบหรือไม่?”จี้หานอีไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศ จึงพยักหน้าแผ่วเบา พลางเอนกายอันอ่อนนุ่มแนบชิดเข้าไปในอ้อมอกเสิ่นซื่ออีกครั้งต้องยอมรับเลยว่า อ้อมอกของเสิ่นซื่อนั้นอบอุ่นยิ่ง ท่วงท่าเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกสบายตัวเหลือเกินทว่ามือของเสิ่นซื่อกลับซุกซนอย่างเห็นได้ชัด เริ่มจากลูบคลึงไปตามท้องน้อยของนาง บีบเค้นไปตามช่วงเอว และสุดท้ายเสิ่นซื่อก็จับนางพลิกตัว ให้สองขาแยกออกและนั่งคร่อมอยู่บนตักของเขาเสิ่นซื่อจ้องมองนางด้วยดวงตาสีดำอันร้อนแรงคู่นั้น “ได้ยินมาว่าทำเช่นนี้แล้วเจ้าจะรู้สึกสบายยิ่ง”สมองของจี้หานอีพลันขาวโพลน ครั้นได้สติกลับคืนมาจึงถาม “ท่านไปฟังมาจากที่ใดหรือเจ้าคะ?”แววตาขอ

เรื่องนี้จะโทษเขาก็ไม่ได้ เป็นจี้หานอีที่ยั่วยวนก่อน ทั้งกอดเอวทั้งคล้องคอ ซ้ำยังแนบเรือนร่างอันอ่อนนุ่มเข้าหาอีก คืนนี้หากไม่ได้ใช้ท่านี้สักหน่อยคงไม่ได้แล้วเขาคลายมือที่วางอยู่บนแผ่นหลังของจี้หานอี ปล่อยให้นางกอดตนเองไว้ด้วยความตกใจ เสิ่นซื่อเลื่อนมือดึงสาบเสื้อนางออก อาภรณ์ประจำช่วงวสันตฤดูนั้นบางเบา เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่อง เสิ่นซื่อก้มหน้าลงไปครอบครองมันทันทีฉากกั้นด้านข้างสะท้อนเงาร่างของคนทั้งสองทาบทับกัน เรือนร่างอรชรนั่งอยู่บนกายเสิ่นซื่อ แว่วเสียงจี้หานอีร้องว่าเหนื่อยล้าดังมาเป็นระยะ จากนั้นก็เป็นเสิ่นซื่อที่คอยประคองเอวนางไว้ไม่ยอมให้หยุดพักตอนที่เรื่องราวยุติลง ทั้งร่างของจี้หานอีก็เหนื่อยล้าจนหมดเรี่ยวแรงนางอยากอาละวาด และระเบิดอารมณ์ใส่เสิ่นซื่อ ภายในใจรู้สึกขุ่นเคืองยิ่งเมื่อครู่เสิ่นซื่อเพียงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้าแลดูสูงศักดิ์สง่างาม เสื้อผ้าบนกายก็ยังสวมใส่ครบถ้วน ทว่านางกลับถูกเขาปลดเปลื้องอาภรณ์จนหลุดลุ่ย ซ้ำยังบังคับให้นางเป็นฝ่ายขยับ หากไม่ขยับเขาก็จะฟาดฝ่ามือลงมาที่สะโพกนาง ยิ่งคิดก็ยิ่งอับอาย กระทั่งตอนนี้นางก็ยังไม่อยากปรายตามองเสิ่นซื่อสักนิดเส

แม่นมฟางย่อมมองออกเช่นกันว่า บ่าวไพร่ในจวนแห่งนี้อยู่ในกำมือของนางไป๋แทบทั้งหมด บรรดาผู้ดูแลก็ล้วนเชื่อฟังนางไป๋ บัดนี้มีเพียงโรงครัวที่ฮูหยินรองดูแลอยู่เท่านั้น ที่มือของนางไป๋เอื้อมไปไม่ถึงการที่นางไป๋มาเยือนยามนี้ แปดในสิบส่วนคงเป็นเพราะได้ยินข่าวคราวบางอย่าง จึงคิดมาสืบดูว่าฮูหยินรองตั้งครรภ์แล้วใช่หรือไม่แต่อย่างไรนางไป๋ก็เป็นถึงฮูหยินใหญ่ประจำจวน ทั้งยังจัดการเรื่องราวมากมายภายในจวน แม่นมฟางจึงปฏิบัติต่อนางไป๋ด้วยความเกรงอกเกรงใจ โดยบอกเพียงว่าฮูหยินรองป่วยด้วยไข้ลมหนาว ไม่สะดวกให้เข้าพบ กว่าจะหาทางเชิญกลับไปได้ก็เล่นเอาเหนื่อยทีเดียวเมื่อนางไป๋เดินออกมาจากเรือนซงเฮ่อ สีหน้าก็พลันเรียบเฉย เมื่อเห็นว่าคนของเรือนซงเฮ่อระแวดระวังถึงเพียงนี้ หรือว่าจะตั้งครรภ์แล้วจริง ๆ แต่จงใจปิดบังไว้กันแน่พูดตามตรง นางไป๋เองก็บอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร ได้แต่นึกถึงคำพูดของจี้หานอีเมื่อคราวก่อน คนครอบครัวเดียวกันต้องแก่งแย่งกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ?กอปรกับตอนนี้น้องชายนางยังไม่ถูกปล่อยตัวออกมา หากถูกคุมขังไว้สักครึ่งค่อนปีจริง ๆ ตอนปล่อยตัวออกมาก็คาดว่าคงมีสภาพไม่เหมือนคนแล้ว นางไป๋จึงไม่กล้